Ο Lorenzo είναι έτοιμος να ξεκινήσει ξανά: «Φέτος αντιμετώπισα τόσο τον Jannik όσο και τον Carlos: έχασα, αλλά κατάλαβα σε τι μπορώ να βελτιωθώ και ο Perlas μπορεί να με βοηθήσει».

Ο Lorenzo Musetti έχει ζήσει περισσότερες από μία ζωές. Νέος ταλαντούχος, πατέρας δύο παιδιών και, τελικά, πρωταγωνιστής του κυκλώματος, όπου το 2025 κατέκτησε επάξια την πρώτη δεκάδα. Στα 23 του χρόνια έχει ακόμα πολλά να κάνει και να κυνηγήσει, γι’ αυτό ο νούμερο δύο της Ιταλίας και οκτώ στον κόσμο, έχει ήδη αρχίσει να προετοιμάζεται για τους επόμενους στόχους του. Να βρει συνέχεια, να πλησιάσει τους δύο πρώτους που φαίνονται απρόσιτοι και να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο με τη φανέλα της εθνικής ομάδας.

Lorenzo, στο τένις δεν υπάρχει πολύς χρόνος για σκέψη, αλλά οι απολογισμοί είναι θεμελιώδεις. Αν έπρεπε να συνοψίσεις το 2025, ποια θα ήταν τα highlights σου;

«Ήταν μια χρονιά γεμάτη από πρώτες φορές που με έκαναν περήφανο και συνειδητοποιημένο. Στα highlights μου θα έβαζα σίγουρα τον τελικό του Μοντεκάρλο, τους δύο ημιτελικούς της Ρώμης και της Μαδρίτης, το ντεμπούτο μου στην πρώτη δεκάδα, τον πρώτο ημιτελικό στο Roland Garros, τους προημιτελικούς στο US Open. Στη συνέχεια, αν και ήρθε με λίγη δυσκολία, δεν μπορώ να μην βάλω την πρόκριση στους τελικούς. Κρίμα που σωματικά ήμουν λίγο εξαντλημένος…».

Δυστυχώς, στις καλύτερες στιγμές, όπως στο Μόντε Κάρλο και στο Παρίσι, είχε σωματικά προβλήματα. Το ίδιο συνέβη και στο Wimbledon, όπου υπερασπιζόταν τον ημιτελικό. Όλα αυτά έκαναν πιο δύσκολη την πρόκριση στα Finals.

«Έτσι είναι, αλλά οι συγκινήσεις που έζησα στο Τορίνο ήταν απίστευτες. Η εντυπωσιακή φωνή των οπαδών μου έδωσε ρίγη και μου επέτρεψε να ξεπεράσω την κούραση, την κούραση που καταλαμβάνει τα πόδια και το μυαλό σου και που ξεπερνιέται μόνο με την αδρεναλίνη».

Όπως στον παραμυθένιο αγώνα που κέρδισες εναντίον του De Minaur;

«Ναι, αυτή η νίκη ήταν πραγματικά παραμυθένια. Είναι μια ανάμνηση που θα μείνει για πάντα μαζί μου, η φωτογραφία αυτής της εβδομάδας στο Τορίνο».

Στο box καθόταν η σύντροφός του Veronica, που περίμενε το δεύτερο παιδί σας. Τώρα είστε τέσσερις, πώς έχει αλλάξει η καθημερινότητά σας;

«Με την άφιξη του Leandro όλα έχουν αλλάξει λίγο, και είναι περιττό να πω ότι είμαστε πολύ ευτυχισμένοι. Ο Ludovico δεν είναι ζηλιάρης, αντίθετα: νομίζω ότι έχει καταλάβει ότι αυτό το νεογέννητο δεν είναι ένα παιδί που θα φύγει, αλλά είναι μόνιμο. Είναι και οι δύο πολύ μικροί και ο Λούντο, κατά τη γνώμη μου, τους επόμενους μήνες θα συνειδητοποιήσει περισσότερο ότι θα έχει ένα αδελφάκι: θα είναι ευαίσθητες στιγμές που θα πρέπει να διαχειριστούμε ως γονείς, ως ζευγάρι».

Εκτός από την οικογένεια, μεγάλωσε και η ομάδα: ο Χοσέ Πέρλας θα πλαισιώσει τον πάντα προπονητή του, Σιμόνε Ταρταρίνι. Πώς καταλήξατε σε αυτή την απόφαση;

«Η επιθυμία να προσθέσουμε ένα νέο μέλος στην ομάδα γεννήθηκε την εβδομάδα του Ρολάν Γκαρός στο Παρίσι. Είχα μια πολύ καλή περίοδο, αλλά ένιωθα την ανάγκη για κάτι διαφορετικό, που θα μπορούσε να δώσει κάτι καινούργιο σε μένα, στον Simone, σε όλη την ομάδα. Κάποιον που θα μπορούσε να φέρει εμπειρία: ο José από αυτή την άποψη έχει πολλή. Όλα πάνε πολύ καλά, η δουλειά συνεχίζεται και πιστεύω ότι μας δίνει πολλές ιδέες για να προσπαθήσουμε να καλύψουμε λίγο το χάσμα με τους πρώτους στον κόσμο».

Ο Perlas θα ταξιδέψει μαζί σας στην Αυστραλία;

«Ναι, θα ταξιδέψουμε όλοι μαζί αυτούς τους δύο μήνες και μετά ο José και ο Simone θα εναλλάσσονται για το υπόλοιπο της σεζόν. Ωστόσο, κατά τη γνώμη μου, είναι πολύ σημαντικό να συνεργαστούμε στενά αυτούς τους δύο μήνες, ειδικά στην αρχή. Για να γίνουμε όλο και πιο δεμένοι».

Στο χώμα, από άποψη αποτελεσμάτων, είναι ήδη ο νούμερο δύο στον κόσμο…

«Τώρα θα είναι σημαντικό να βελτιωθούμε ακόμα περισσότερο σε μια επιφάνεια όπως η γρήγορη, που μας απασχολεί τα τρία τέταρτα της σεζόν. Αυτό που έκανε τη διαφορά φέτος ήταν το ότι παίξαμε καλύτερα στη γρήγορη επιφάνεια και βελτιωθήκαμε ειδικά στο σερβίς και στα χτυπήματα στην αρχή του παιχνιδιού. Προσπαθούμε να αξιοποιήσουμε αυτά τα χτυπήματα και πιστεύω ότι η κατεύθυνση είναι η σωστή. Είμαι πραγματικά χαρούμενος, ανυπομονώ να ξαναρχίσω».

Ποιος είναι ο στόχος για το 2026;

«Σίγουρα να είμαι όλο και πιο σταθερός για να καλύψω τη διαφορά με τους δύο πρώτους. Κατά τη διάρκεια της σεζόν είχα την ευκαιρία να αντιμετωπίσω τόσο τον Sinner όσο και τον Alcaraz και πάντα έβγαινα ηττημένος. Αλλά το σημαντικό ήταν να αποκομίσω πληροφορίες και κατάλαβα σε τι θα μπορούσα να βελτιωθώ».

Βραχυπρόθεσμα;

«Θέλω να φτάσω στη δεύτερη εβδομάδα ήδη στην Αυστραλία: αυτός είναι ο αρχικός στόχος. Πέρυσι ήμουν κοντά, αλλά έχασα ένα ματς που θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί διαφορετικά και να είχε ανοίξει λίγο το ταμπλό. Και αν όλα πάνε όπως ελπίζω, να παίξω στους τελικούς χωρίς να χρειαστεί να ταξιδέψω οκτώ εβδομάδες σε όλο τον κόσμο. Το τένις, όπως και η ζωή, αποτελείται από επεισόδια».

Υπάρχει και η εθνική ομάδα στα σχέδιά σου;

«Φυσικά. Λυπήθηκα που δεν μπόρεσα να συμμετάσχω στους τελικούς της Μπολόνια, αλλά ήμουν ο πρώτος οπαδός μπροστά στην τηλεόραση, ενώ οι συμπαίκτες μου αγωνίζονταν για το Insalatiera. Στο μέλλον ελπίζω να γίνω πρωταγωνιστής και να αποκτήσω αυτόν τον αποφασιστικό ρόλο στην εθνική ομάδα, κάτι που δεν έχω καταφέρει ακόμα να πετύχω πλήρως».

 Η Top 10, οι τελικοί. Έχετε αισθανθεί μια αλλαγή στην προσοχή που σας δίνει το κοινό ή οι χορηγοί;

«Δεν είναι η πρώτη χρονιά που έχω καλά αποτελέσματα, αλλά σίγουρα υπήρξε πολύ μεγαλύτερη προβολή. Ακόμα και το γεγονός ότι ήμουν ο πιο αναζητημένος αθλητής στο Google είναι κάτι που με εξέπληξε θετικά: χαίρομαι που υπήρχαν τόσοι πολλοί οπαδοί και λάτρεις του αθλητισμού γενικά που έψαξαν το όνομά μου. Αυτό ήταν ένα μεγάλο βήμα μπροστά».