Είναι ο μόνος Ιταλός που έχει κερδίσει 3 τουρνουά αυτή τη σεζόν: «Ονειρεύομαι να μπω στους 20 πρώτους. Και ο αδερφός μου παίζει τένις, μπορεί να βασίζεται στην εμπειρία μου».
Είναι ο μόνος Ιταλός που έχει κερδίσει τρία τουρνουά φέτος, και είναι ένα από τα πολλά επιτεύγματα μιας Ιταλίας που κάθε εβδομάδα μας χαρίζει κάποια χαρά στο τένις. Ο Λουτσιάνο Νταρντέρι έχει αφιερώσει τη ζωή του στο τένις. Μαζί με τον πατέρα του, τον εκρηκτικό Τζίνο, και τον μικρότερο αδελφό του Βίτο, έχει κάνει κάθε είδους θυσία. Όταν ήρθε στην Ιταλία από την Αργεντινή ήταν 14 ετών και έπαιζε στη Serie C: «Όλοι με βοήθησαν, πολλοί άνθρωποι με φιλοξένησαν, φίλοι στους οποίους χρωστάω πολλά και που θα μείνουν για πάντα στη ζωή μου». Οι θυσίες ανταμείφθηκαν με την επιστροφή του στους πρώτους 40, ένα βήμα πριν από την καλύτερη κατάταξη του στο νούμερο 32 στον κόσμο και, πάνω απ’ όλα, με μια θέση στο ταμπλό του Νιου Γιορκ. Η τελευταία του επιτυχία στο Umago, στον τελικό εναντίον του Ισπανού Taberner, του άφησε έναν τραυματισμένο αστράγαλο, αλλά κανείς δεν μπορεί να σταματήσει αυτόν τον νεαρό του 2002 που έχει όλο και περισσότερη εμπιστοσύνη στο τένις του και στο μέλλον.
Luciano, να τραυματιστείς για να γιορτάσεις μια νίκη είναι ένα ωραίο ρεκόρ, πώς είσαι;
«Πράγματι… Στραμπούληξα τον αστράγαλό μου στο τέλος του αγώνα. Δεν μπορώ να παίξω στο Τορόντο, αλλά δεν είναι τίποτα σοβαρό και σκοπεύω να αρχίσω σύντομα την προετοιμασία για τα τουρνουά σε σκληρή επιφάνεια».
Είναι ο τρίτος τίτλος της σεζόν, ο πρώτος μεταξύ των Ιταλών. Το περίμενες αυτό στην αρχή της χρονιάς;
«Ειλικρινά, όχι. Μετά τη νίκη μου στο Μαρακές, κατάλαβα ότι έχω το επίπεδο για να κερδίσω τουρνουά, αλλά οι δύο εβδομάδες στο Μπαστάντ και στο Ούμαγκο, με τους δύο τίτλους στη σειρά, ήταν πραγματικά ξεχωριστές. Βρήκα αυτοπεποίθηση αγώνα με αγώνα».
Σε τι αισθάνεσαι ότι έχεις βελτιωθεί περισσότερο τα τελευταία χρόνια;
«Σε όλα, θα έλεγα. Τόσο σωματικά όσο και τεχνικά, αλλά κυρίως ψυχολογικά. Το να παίζεις δύο εβδομάδες στη σειρά στο χώμα και να παραμένεις συγκεντρωμένος είναι μια πρόκληση. Τώρα ξέρω να διαχειρίζομαι καλύτερα την ενέργειά μου, είναι πράγματα που μαθαίνεις με την εμπειρία».
Η χωμάτινη επιφάνεια, όπως αποδεικνύουν οι τέσσερις τίτλοι στην καριέρα του, είναι η αγαπημένη του. Το τσιμέντο είναι το επόμενο τεστ. Τι προσδοκίες έχει;
«Νομίζω ότι έχω καλές πιθανότητες να τα πάω καλά και εδώ. Πέρυσι είχα σωματικά προβλήματα στην αμερικανική σεζόν και δεν κατάφερα να πετύχω αποτελέσματα, αλλά τώρα είμαι καλύτερα. Αν ο αστράγαλος μου αντέξει, θα προσπαθήσω. Το τσιμέντο είναι διαφορετικό, αλλά μπορώ να βελτιωθώ».
Όπως είπατε πριν, από εδώ μέχρι το τέλος της σεζόν έχετε λίγους πόντους να υπερασπιστείτε και η καλύτερη κατάταξη είναι ένα βήμα μακριά: είναι ρεαλιστικός ο στόχος της κορυφής των 20;
«Ναι, απολύτως. Θα ήθελα πολύ να το πετύχω και δουλεύω για αυτό, δεν απέχει πολύ και θέλω να πατήσω γκάζι».
Η ιταλική αποστολή είναι πολύ μεγάλη. Πώς είναι το κλίμα στην ομάδα;
«Υπέροχο. Μεγαλώσαμε μαζί, είμαστε όλοι νέοι, γνωριζόμαστε καλά. Στο Λονδίνο, πηγαίναμε όλοι μαζί για δείπνο, στο Macellaio, ένα ιταλικό εστιατόριο, που ήταν το αρχηγείο μας. Είναι σημαντικό να έχεις αυτή την υποστήριξη και εκτός γηπέδου».
Ο Sinner ήταν ο τελευταίος Ιταλός που κέρδισε στο Umago. Το να έχετε τον νούμερο 1 «στο σπίτι» σας ωθεί να εξελιχθείτε;
«Φυσικά, είναι ένα μεγάλο παράδειγμα και σημείο αναφοράς για όλους μας. Αυτό που έκανε στο Wimbledon, κερδίζοντας τον τίτλο μετά την ήττα στον τελικό του Παρισιού, είναι τρελό. Το να επιστρέφει αμέσως τόσο δυνατός σε μια άλλη πρόκληση εναντίον του Αλκαράθ σημαίνει μόνο ένα πράγμα: ότι είναι ο καλύτερος στον κόσμο από ψυχολογικής άποψης».
Ο πατέρας σας είναι και ο προπονητής σας, ο αδελφός σας Βίτο είναι μια ελπίδα του τένις. Πώς είναι να μοιράζεστε τη δουλειά και την οικογένεια;
«Είναι ωραίο. Έχουμε ακόμα πολύ δρόμο να διανύσουμε ο πατέρας μου και εγώ, αλλά τέσσερις τίτλοι σε τρία χρόνια είναι ένα καλό ξεκίνημα. Αγαπάμε αυτό το άθλημα, δουλεύουμε σκληρά και για τον αδελφό μου είναι σημαντικό να μπορεί να βασίζεται στην εμπειρία μου στο κύκλωμα. Για μένα, όπως και για τον πατέρα μου, όλα ήταν καινούργια. Αν σήμερα είμαι εδώ, είναι χάρη σε αυτόν. Μερικές φορές τσακωνόμαστε, είμαστε εκρηκτικοί τύποι, αλλά ο στόχος ήταν πάντα να γίνουμε επαγγελματίες τενίστες και το καταφέρνουμε».
Είναι αλήθεια ότι κινδυνεύσατε να πεθάνετε σε τροχαίο ατύχημα;
«Ναι, μια φορά ήμασταν στο αυτοκίνητο με τον Marcello Macchione, μετά από έναν αγώνα στο Ρίμινι πηγαίναμε να παίξουμε σε ένα άλλο τουρνουά. Κινδυνεύσαμε πολύ σε έναν ορεινό δρόμο, επειδή ένα αυτοκίνητο προσπάθησε να μας προσπεράσει επικίνδυνα και από κάτω μας ήταν το κενό. Οι επιβάτες του αυτοκινήτου πίσω μας σκοτώθηκαν, δεν ήταν η ώρα μας. Αλλά σίγουρα το να ζήσεις έναν τόσο μεγάλο φόβο σε κάνει να εκτιμάς τα πάντα πολύ περισσότερο».
Είστε Αργεντινός και Ιταλός. Τι έχετε πάρει από τις δύο κουλτούρες, τόσο μέσα όσο και έξω από το γήπεδο;
«Στη ζωή σίγουρα το ιταλικό φαγητό, και στο γήπεδο την αργεντίνικη «garra», την επιθυμία να παλεύω πάντα. Όταν ήμουν μικρός, θύμωνα πολύ αν τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά στον αγώνα, τώρα είμαι πιο ώριμος και πιο ήρεμος».
Ξέρουμε ότι είστε οπαδός της Νάπολι. Χάρη στον Μαραντόνα;
«Φυσικά, ο Ντιέγκο ενώνει τους πάντες. Η Νάπολι είναι το σπίτι μου».
Αλλά δεν έκανες τατουάζ το 10, έτσι;
«Όχι, στο χέρι μου έχω τατουάζ τη γιαγιά μου, την Elisa. Δεν είναι πια μαζί μας, αλλά την σκέφτομαι πάντα. Όταν παίζω, κοιτάζω το τατουάζ και νιώθω κοντά της. Όλα όσα είχε, τη σύνταξή της, τις αποταμιεύσεις της, τα χρησιμοποίησε για να με βοηθήσει στην καριέρα μου, για να γίνω τενίστας. Μου χάρισε την πρώτη μου ρακέτα και κάθε φορά που κερδίζω της στέλνω ένα φιλί, εκεί ψηλά».