Ο 38χρονος Σέρβος την παραμονή του τουρνουά που έχει κερδίσει 10 φορές: «Είμαι τέταρτος στον κόσμο και οι στόχοι με παρακινούν. Ο Σίνερ και ο Αλκαράζ είναι σε άλλο επίπεδο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι άλλοι δεν έχουν ευκαιρίες»
Σε αυτά τα γήπεδα ο Νόβακ Τζόκοβιτς έχει κερδίσει 10 από τα 24 πολύτιμα Slam του. Εδώ ο Nole, που θα κάνει το ντεμπούτο του τη Δευτέρα στο βραδινό αγώνα στο Rod Laver Arena εναντίον του Ισπανού Μαρτίνεζ, θέλει να πολεμήσει τον χρόνο που περνά αμείλικτα και τους νεαρούς αντιπάλους του για να φτάσει τα 25 και να γίνει ο παίκτης με τα περισσότερα Slam στην ιστορία των ανδρών και των γυναικών. Με μερικά προβλήματα στον αυχένα και πειστικές προπονήσεις, ο συνηθισμένος Djoker ανακατεύει τα χαρτιά για να μην δώσει σημεία αναφοράς στους αντιπάλους του: «Τελείωσα τη σεζόν την πρώτη εβδομάδα του Νοεμβρίου, οπότε έχει περάσει λίγος καιρός από την τελευταία φορά που έπαιξα σε επίσημο διαγωνισμό. Έκανα ένα μικρό διάλειμμα και αφιέρωσα περισσότερο χρόνο στην αποκατάσταση του σώματός μου, γιατί καταλαβαίνω ότι τα τελευταία χρόνια αυτό είναι που έχει αλλάξει περισσότερο για μένα: χρειάζομαι περισσότερο χρόνο για να αναρρώσω. Δυστυχώς, είχα ένα μικρό πρόβλημα που με εμπόδισε να παίξω στο τουρνουά της Αδελαΐδας. Γι’ αυτό δεν πήγα εκεί, αλλά εδώ μέχρι τώρα όλα πάνε πολύ καλά».
Η προσπάθεια να φτάσει το μοιραίο 25 δεν του ασκεί πίεση, στα 38 του χρόνια, που θα γίνουν 39 τον Μάιο, αισθάνεται ότι έχει ακόμα χρόνο. Την περασμένη σεζόν έφτασε στους ημιτελικούς και στα τέσσερα Slam, γιατί να είναι απαισιόδοξος; «Γενικά προσπαθώ να επικεντρωθώ σε αυτό που έχω ήδη πετύχει, όχι σε αυτό που θα μπορούσα να πετύχω. Ελπίζω να καταφέρω να σπάσω αυτό το ρεκόρ, αλλά το 24 δεν είναι κακό νούμερο. Πρέπει να το εκτιμήσω και να θυμάμαι την απίστευτη καριέρα που είχα. Πρέπει επίσης να απαλλαγώ από ένα μέρος αυτής της περιττής πίεσης. Είμαι ευγνώμων που έχω άλλη μια ευκαιρία, ειδικά εδώ, σε ένα μέρος όπου έχω κερδίσει 10 τίτλους Grand Slam και όπου έχω παίξει σταθερά καλά, έχω πετύχει μια μεγάλη νίκη εναντίον του Carlos στους προημιτελικούς πέρυσι. Όταν είμαι υγιής και καταφέρνω να βάλω όλα τα κομμάτια του παζλ στη σωστή θέση την κατάλληλη μέρα, νιώθω ότι μπορώ να νικήσω οποιονδήποτε». Εν ολίγοις, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να κρεμάσω τη ρακέτα μου: «Αν δεν είχα αυτή την αυτοπεποίθηση και αυτή την ασφάλεια στον εαυτό μου, δεν θα ήμουν εδώ για να αγωνιστώ. Εξακολουθώ να έχω κίνητρα και καταλαβαίνω επίσης ότι ο Sinner και ο Alcaraz αυτή τη στιγμή παίζουν σε διαφορετικό επίπεδο από όλους τους άλλους. Αυτό είναι γεγονός, αλλά δεν σημαίνει ότι οι άλλοι δεν έχουν καμία ευκαιρία. Έχω σπάσει σχεδόν κάθε ρεκόρ που υπήρχε να σπάσω σε αυτό το άθλημα και εξακολουθώ να ζω το όνειρό μου».
ΣΤΟΧΟΙ— Τροφοδοτείται από την αδρεναλίνη και τους στόχους: «Οι στόχοι είναι ο πολικός αστέρας, αλλά δεν είναι η μόνη μου κινητοποίηση. Υπάρχει η πάθος και η αγάπη για το παιχνίδι. Υπάρχει η αλληλεπίδραση με τους ανθρώπους, η ενέργεια που νιώθεις όταν μπαίνεις στο γήπεδο. Αυτή η έκρηξη αδρεναλίνης είναι σχεδόν σαν ναρκωτικό, ειλικρινά. Πολλοί από τους καλύτερους αθλητές σε διάφορα αθλήματα μπορούν να το καταλάβουν. Τους έχω ακούσει να μιλάνε γι’ αυτό: είναι έτσι… είναι κάτι που σε εθίζει, η αίσθηση του ανταγωνισμού. Μου έχουν ρωτήσει συχνά πότε θα έρθει η ημερομηνία του τέλους, αλλά δεν θέλω να το συζητήσω ή να το σκεφτώ ακόμα. Είμαι εδώ, αγωνίζομαι. Όταν έρθει εκείνη η στιγμή και ωριμάσει στο μυαλό μου, θα το μοιραστώ μαζί σας και τότε θα μπορούμε να μιλήσουμε για ένα πιθανό αποχαιρετιστήριο τουρνουά. Προς το παρόν, είμαι ακόμα ο νούμερο 4 στον κόσμο και δεν βλέπω την ανάγκη να εστιάσω την προσοχή μου σε αυτό το θέμα». Πιο ξεκάθαρο από αυτό…