Συγκεντρώσαμε τους πόντους των 100 πρώτων παικτών της κατάταξης ATP χωρισμένους ανά εθνικότητα. Η Ιταλία είναι πρώτη, στην τρίτη θέση βρίσκεται η Ισπανία

Η χρυσή εποχή του ιταλικού τένις βρίσκεται στις συγκινήσεις, σε εκείνη τη μαγική συμβίωση μεταξύ των 13.000 θεατών της Inalpi Arena και του ήρωα που περίμεναν μια ζωή. Και βρίσκεται στους αριθμούς: ψυχρούς, λογικούς, αδιαμφισβήτητους. Γύρω από τον Jannik Sinner υπάρχει ένα κίνημα υψηλού επιπέδου: η τύχη να έχουμε έναν πρωταθλητή που δεν έχει ξαναδεί κανείς από εδώ και πάνω πρέπει να θεωρηθεί ως η δίκαιη ανταμοιβή για το έργο που έχει επιτελέσει η ομοσπονδία, οι σύλλογοι και οι ιδιωτικές ομάδες τα τελευταία είκοσι χρόνια. Ακριβώς μετά τη δεύτερη νίκη στο Τορίνο, η κατάταξη που συνέταξε η ATP τοποθετεί την Ιταλία στην κορυφή του κόσμου. Χρησιμοποιώντας ως παράμετρο τους πόντους που έχουν συγκεντρώσει οι παίκτες που βρίσκονται στην κορυφή των 100 – ένα μέτρο που λαμβάνει υπόψη τόσο την αριστεία όσο και το βάθος του δυναμικού των επαγγελματιών – η χώρα μας φτάνει τους 23.732 πόντους, ξεπερνώντας την τελευταία εβδομάδα τις Ηνωμένες Πολιτείες (23.074). Το βάθρο συμπληρώνει, σε απόσταση, η Ισπανία του Carlos Alcaraz (18.099). Ακολουθούν η Γαλλία (14.023) και, με μεγαλύτερη απόσταση μεταξύ 7.631 και 7.019 πόντων, η Αργεντινή, η Ρωσία, η Αυστραλία, η Σερβία, ο Καναδάς και η Γερμανία. Η κατάταξη στο τέλος του έτους είναι η σφραγίδα ενός παραμυθένιου 2025. Μπορούμε να καυχηθούμε για έναν από τους «Big Two», ο οποίος χωρίς την τρίμηνη αναστολή για την υπόθεση Clostebol θα είχε κλείσει τη σεζόν στην κορυφή (ο Alcaraz, με 550 πόντους διαφορά, έπαιξε τέσσερα τουρνουά περισσότερα). Και καλωσορίζουμε έναν δεύτερο Ιταλό στην πρώτη δεκάδα του κόσμου: τον Lorenzo Musetti, ικανό να αποδώσει στο χώμα στο επίπεδο των πρώτων 3-4. Δεν είναι τυχαίο ότι τον Ιούνιο ο παίκτης από την Καράρα έφτασε στην έκτη θέση.

Οι τελικοί ήταν καθοριστικοί για να ξεπεράσει τον αμερικανικό γίγαντα: ο Jannik, με τους 1.500 πόντους της επιτυχίας του, δημιούργησε μια διαφορά 7.365 πόντων μεταξύ του και του Taylor Fritz, Νο 6 και πρώτου Αμερικανού. Ο Lorenzo, με την πρώτη πρόκριση στην καριέρα του και τους 200 πόντους της νίκης στον όμιλο εναντίον του De Minaur, ξεπέρασε στην όγδοη θέση τον Ben Shelton, Νο 9 και δεύτερο Αμερικανό. Βέβαια, οι ΗΠΑ – μία από τις ιστορικές δυνάμεις του αθλήματος της ρακέτας – έχουν 15 παίκτες στην πρώτη 100άδα της κατάταξης. Αλλά η Ιταλία, που έχει λιγότερο από το ένα πέμπτο του πληθυσμού τους, έχει εννέα, εκ των οποίων τέσσερις στην πρώτη 30άδα. Φέτος, ο Flavio Cobolli και ο Luciano Darderi έφτασαν στην καλύτερη κατάταξή τους: 17ος (τώρα είναι 22ος) και 26ος αντίστοιχα. Σχετικά με τον Darderi, είναι χαρακτηριστική η σκέψη του Sinner πριν από λίγες ημέρες: «Μπορούμε να μην καλέσουμε τον 26ο στον κόσμο, που είναι ο Darderi, γιατί υπάρχει ο Cobolli, υπάρχει ο Musetti, υπάρχουν πολλοί άλλοι. Και έχουμε μια απίστευτη ομάδα διπλού (Bolelli/Vavassori, έβδομο ζευγάρι στον κόσμο, σ.σ.).» Ενώ ο Lorenzo Sonego ολοκλήρωσε την περιοδεία με ανοδική πορεία (39ος) και κέρδισε την κλήση στην Εθνική, ο πρώην top ten Matteo Berrettini εμποδίστηκε από σωματικά προβλήματα. Διαφορετικά, θα τον βρίσκαμε πολύ πιο πάνω από την 56η θέση που κατέχει σήμερα. Το πλαίσιο συμπληρώνουν ο Matteo Arnaldi (63ος), που αναμένεται να ανακάμψει μετά την άνοδο του στην 30ή θέση το 2024, ο Mattia Bellucci (74ος) και ο Luca Nardi (87ος). Οι δύο τελευταίοι βελτίωσαν το προσωπικό τους ρεκόρ κατά τη διάρκεια του έτους (63η και 67η θέση). Ένα άλλο στοιχείο που εντυπωσιάζει: εκτός από τους «βετεράνους» Sonego και Berrettini, όλοι οι άλλοι είναι μεταξύ 22 και 24 ετών. Το παρόν, αλλά και το μέλλον είναι βαμμένο με το μπλε χρώμα. Και οι νέες δυνάμεις αποκτούν εμπειρία στα μικρότερα πρωταθλήματα: ο Cinà (18 ετών) και ο Vasamì (17) είναι οι πιο υποσχόμενοι.

Οι τίτλοι —  Η απόδειξη αυτής της ποικιλίας πρωταγωνιστών βρίσκεται στη βιτρίνα. Την περασμένη σεζόν, οι Ιταλοί τενίστες κατέκτησαν 11 τίτλους ATP. Ο Sinner, φυσικά, πήρε τα πιο διάσημα τρόπαια: δύο Slam (Australian Open και Wimbledon), τα Finals, το Masters 1000 του Παρισιού, καθώς και τα 500 του Πεκίνου και της Βιέννης. Αλλά ξεχωρίζουν και τα τρία τουρνουά που κέρδισε ο Darderi (τα 250 του Μαρακές, του Μπάστατ και του Ούμαγκο) και το νταμπλ του Cobolli (Αμβούργο 500, Βουκουρέστι 250). Για το 2026 αναμένεται η σφραγίδα του Musetti, ο οποίος φέτος έφτασε τρεις φορές στον τελικό, στο 1000 του Μόντε Κάρλο και στα 250 του Τσενγκντού και της Αθήνας. Μια σημείωση: μέχρι τώρα μιλήσαμε για τους άνδρες, αλλά στο πάνθεον του τένις μας μια θέση στην πρώτη σειρά ανήκει στην Jasmine Paolini, η οποία κατάφερε να διατηρηθεί στην πρώτη δεκάδα για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά.