Αυτός ο αγώνας ήταν η αφετηρία του σύγχρονου «sinnerismo» και ο Jannik κατέκτησε τον πρώτο του τελικό ATP. Πέντε χρόνια μετά, τον βρίσκουμε στο Νο 1 του κόσμου και καλύτερο Ιταλό όλων των εποχών
«Το πρώτο σερβίς δεν μπήκε καλά; Για να πω ότι σερβίρω καλά θα χρειαστούν χρόνια». Όχι και τόσα πολλά, στην πραγματικότητα, αλλά τον Νοέμβριο του 2020 ο Jannik Sinner δεν μπορεί να το ξέρει. Στην τσάντα με την οποία βγαίνει στο γήπεδο, όμως, υπάρχει ήδη μια ορισμένη άνεση μπροστά στους δημοσιογράφους: «Δεν είναι σημαντικό μόνο πόσα σερβίς βάζεις, αλλά και πότε: στις σημαντικές στιγμές, κατά κάποιον τρόπο, τα έβαλα όλα». Η αίθουσα Τύπου συμφωνεί, ενώ ενημερώνει τα χρονικά: εκείνη την 13η Νοεμβρίου 2020, στη Σόφια, ο Jannik γίνεται ο νεότερος Ιταλός που φτάνει ποτέ σε τελικό ATP. Όλα χάρη στη νίκη του επί του Adrian Mannarino, ο οποίος τον περιμένει τώρα στους οκτάδα του Cincinnati.
Τα νούμερα μετράνε, αλλά το killer instinct μετράει περισσότερο. Στη Βουλγαρία, ακριβώς στο τέλος της σεζόν, ο Sinner ακονίζει τα όπλα της μελλοντικής του καριέρας: αξιοποιεί το μοναδικό break point που είχε στη διάθεσή του στο πρώτο σετ για να κερδίσει 6-3 τον Γάλλο. Και μετά βάζει το κράνος του στο βάθος του γηπέδου: ο Mannarino επιστρέφει δυναμικά στο δεύτερο σετ, δημιουργεί τρία break point, αλλά τα βλέπει να ακυρώνονται το ένα μετά το άλλο. Διαβάζοντάς το πέντε χρόνια μετά, ο ημιτελικός της Σόφιας εμφανίζεται ήδη ως πρότυπο του σύγχρονου «σιννερισμού»: εκτός από τη σταθερότητα και τον κυνισμό, διακρίνεται ήδη μια αξιοζήλευτη αυτοπεποίθηση στην γρήγορη επιφάνεια του κλειστού γηπέδου (όπου ο Sinner έχασε στον τελικό των Finals 2023 από τον Djokovic, πριν κατακτήσει μόνο νίκες). Στη Βουλγαρία, ο Σίνερ έχει μια ροκκινιάρικη πορεία: «Σίγουρα με βοήθησε η νίκη εναντίον του Φούτσοβιτς στην αρχή: εναντίον του είχα ήδη χάσει στην Αυστραλία πριν από μερικούς μήνες».
ρεκόρ— Ναι, η βουλγαρική εκδοχή του Jannik συμφωνεί με όλους και θυμίζει μια άλλη πορεία του που αξίζει χειροκροτήματα: αυτή στα Next Gen Finals του προηγούμενου έτους, όταν κέρδισε το τουρνουά στον τελικό εναντίον του de Minaur. Τον οποίο, παρεμπιπτόντως, συναντά ξανά στη Σόφια, νικώντας τον και πάλι. Στον ημιτελικό, νικά τον Mannarino, που είναι δεκατρία χρόνια μεγαλύτερος: «Για να τον νικήσω, έπρεπε να παίξω το καλύτερο τένις μου. Είμαι χαρούμενος που μπορώ να παίξω ένα ακόμα ματς το 2020, και ένας τελικός είναι πάντα ξεχωριστός». Ειδικά αν είσαι ο νεότερος Ιταλός που έχει φτάσει ποτέ σε αυτό το σημείο: 19 ετών και 89 ημερών, καλύτερα από τον Pistolesi (19 ετών και 7 μηνών) και τον Cancellotti (20 ετών και 2 μηνών). Παρεμπιπτόντως, τα πράσινα σημάδια του Sinner επεκτείνονται και στον τελικό: καθαρή νίκη σε δύο σετ εναντίον του Pospisil, για να κατακτήσει τον πρώτο τίτλο ATP της καριέρας του.
Πίεση— Από τη Σόφια στο Σινσινάτι η απόσταση δεν είναι μικρή. Στο μεταξύ, μια βροχή τίτλων (μεταξύ των οποίων 4 Slam) και μια πολύ άνετη θέση στην κορυφή της κατάταξης. Από την άλλη πλευρά του φιλέ, όμως, βρίσκεται και πάλι ο Γάλλος. Ο Μανναρίνο συμβιβάζεται με τα 37 του χρόνια πίνοντας τεκίλα πριν από τους αγώνες («Με βοηθά να συγκεντρωθώ») και αποφεύγοντας κάθε φορά να διαβάσει το όνομα του επόμενου αντιπάλου του στον πίνακα. Ζει με μικρά τελετουργικά και μια ανανεωμένη αυτοπεποίθηση: τον Φεβρουάριο, μετά από μια απροσδόκητη ήττα στα προκριματικά του Ακαπούλκο, βγήκε από το top 100 μετά από 11 συνεχόμενα χρόνια. Αλλά επανήλθε μετά το Wimbledon (τρίτος γύρος) και τον τελικό του Challenger στο Newport. Ο Jannik τον γνωρίζει, δεν μπορεί να ξεχάσει εκείνο τον ημιτελικό στη Σόφια, όταν, ίσως για πρώτη φορά στην καριέρα του, έστειλε ένα μήνυμα σε όλο το κύκλωμα: «Η πίεση υπάρχει και είμαι ο πρώτος που την ασκώ στον εαυτό μου, γιατί θέλω να φτάσω. Υπάρχουν άνθρωποι που μιλάνε, αλλά δεν τους ακούω πολύ». Υπομονή για το πρώτο σερβίς στο 51% εναντίον του Μανναρίνο: από το 2020, από τον ημιτελικό της Σόφιας, τα ποσοστά του Σίνερ έχουν γίνει… βουλγαρικά.