Ο πρώην μέσος μιλάει για τον εαυτό του: «Για τον Ουλιβιέρι ήμουν ο Ανάτρονε. Προπονούσα την U23 της Γιουβέντους, έκανα λάθος που έφυγα για τη Β’ κατηγορία. Θα μπορούσα να πάω στην Ίντερ».

Ο Lamberto Zauli ήταν ίσως ο πρώτος Ιταλός πρότυπος μεγάλος και μεγαλόσωμος νούμερο 10. Ο 10 ήταν ένας κανονικός τύπος, τεχνικός και γρήγορος. Ο Zauli εισήγαγε τη σωματικότητα, δεν ήταν τυχαίο που τον συνέκριναν με τον Zidane. Μια σύγκριση αβάσιμη, αλλά το αρχικό Z του επωνύμου, το μαζικό σώμα και η ικανότητα να υπερασπίζεται την μπάλα τον έκαναν εντυπωσιακό, σχεδόν πιστευτό.

Ας ξεκινήσουμε από την ημερομηνία γέννησης: στα αλμανάκ και στη Wikipedia αναγράφεται 19 Ιουλίου 1971.

«Αλλά εγώ γεννήθηκα στις 17 Ιουλίου. Είναι ένα λάθος που έγινε κατά τη σύνταξη της πρώτης μου ταυτότητας, όταν ήμουν 16 ετών. Ο υπάλληλος έγραψε αυτό το 19, το οποίο στη συνέχεια μεταδόθηκε».

Γεννήθηκε στη Ρώμη, στο Montesacro.

«Όταν ήμουν δύο ετών, ο πατέρας μου Lorenzo, αναισθησιολόγος, μετακόμισε στο νοσοκομείο του Grosseto και εκεί μεγάλωσα. Ο μπαμπάς έπαιζε στο Grosseto στην C, ως μέσος όπως εγώ. Είμαστε οπαδοί της Ρόμα. Με πήγαιναν στο Ολυμπικό για να δω τη Ρόμα του Liedholm, του πρωταθλήματος του 1983, και ονειρευόμουν να γίνω Falcao ή Bruno Conti».

 Πολλά παρατσούκλια. Ας ξεκινήσουμε από το πρώτο, ο Πρίγκιπας.

«Μου το έδωσαν οι συμπαίκτες μου στη Βιτσέντσα, επειδή δεν λερώναμε τα χέρια μας με πρακτικά θέματα. Αν έπρεπε να οργανώσουμε ένα δείπνο, εγώ εμφανιζόμουν για να φάω και τίποτα άλλο».

Ζάουλι, ο Ζιντάν των φτωχών.

«Δεν είναι ακριβές. Στη Βιτσέντσα με αποκαλούσαν ο Ζιντάν του Τριβέντο. Στο Παλέρμο, ο πρόεδρος Ζαμπαρίνι με παρουσίασε ως τον Ζιντάν της Σέριε Β. Μιλάμε για το τίποτα. Ο Ζιντάν ήταν μοναδικός».

Ανατρόνε;

«Το δημιούργησε ο Ρένζο Ουλιβιέρι, στη Μόντενα. Ήμουν στην Primavera, ψηλός και αδύνατος, κάθε τόσο προπονούμουν με την πρώτη ομάδα και ο προπονητής φώναζε: «Δώστε την μπάλα στον Anatrone γιατί ξέρει να την υπερασπίζεται!». Μου άρεσε να έχω την μπάλα, την ήθελα ακόμα και αν με μαρκάριζαν, χρησιμοποιούσα το σώμα μου, δεν έχανα τον έλεγχο».

Zaulik;

«Ίσως στη Μπολόνια, αλλά δεν είμαι σίγουρος».

Zaulì, με έμφαση στο i;

«Ναι, αυτό προέκυψε από έναν τίτλο εφημερίδας. Θύμιζε τον Platini, Γάλλο όπως ο Zidane. Υπερβολές».

Ο Francesco Guidolin ήταν ο «δικός του» προπονητής: τον είχε στη Ravenna, στη Vicenza, στη Bologna και στη Palermo.

«Του χρωστάω πολλά. Μιλούσαμε λίγο, αλλά καταλαβαινόμασταν. Στη Ραβέννα έπαιζα ως εξτρέμ γιατί ακόμα έτρεχα. Στη Βιτσέντσα με μετακίνησε πίσω από τον Πασκουάλε Λουίσο, τον κεντρικό επιθετικό, στο 4-2-3-1 όπου υπήρχε ένας νεαρός Αμπροσίνι ως μέσος. Ο «Αμπρο» στα 20 του είχε την ωριμότητα ενός τριάνταχρονου».

Είναι αλήθεια ότι στο ντεμπούτο του στο Σαν Σίρο, σε έναν αγώνα Μίλαν-Βιτσέντσα, έκανε ένα tunnel;

 “Ναι, το έκανα στον André Cruz (αμυντικός της Μίλαν, σ.σ.). Σκεφτόμουν και σκέφτομαι ότι ο κόσμος πηγαίνει στο γήπεδο για να δει φανταστικά κόλπα. Έτσι το δοκίμασα».

Με τη Βιτσέντσα έφτασε μέχρι τον ημιτελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων, εναντίον της Τσέλσι. Και εσείς, στον πρώτο αγώνα στο Μέντι, σκοράρατε το γκολ της νίκης, 1-0.

«Σε μια πάσα του Βιβιάνι, αιφνιδίασα όλους με ένα ακροβατικό έλεγχο. Η μπάλα όμως μου ξέφυγε λίγο προς τα δεξιά. Την κράτησα ζωντανή, την μετακίνησα στο αριστερό μου πόδι και την έβαλα στη γωνία με το λάθος μου πόδι. Στον επαναληπτικό αγώνα στο Λονδίνο, προηγήθηκα με ένα γκολ του Luiso μετά από ασίστ μου. Στη συνέχεια, ακυρώθηκε ένα γκολ μας για ένα ανύπαρκτο οφσάιντ, το οποίο σήμερα με το VAR θα είχε επικυρωθεί. Χάσαμε 3-1. Ήταν η Τσέλσι των Βιάλλι και Ζόλα».

Μια ανέκδοτη ιστορία για τον Γκουιντόλιν;

«Μας έδειχνε τρελά βίντεο για να μας παρακινήσει. Ερχόταν στα αποδυτήρια ντυμένος με στρατιωτική στολή, για να μας ωθήσει να παλέψουμε».

Και για τον Zamparini στο Παλέρμο;

«Ήθελε τη Serie A, έκανε μια εκπληκτική μεταγραφή, αλλά στην αρχή δεν πήγαιναν όλα καλά, ο Τύπος τον κριτικάριζε. Μια μέρα εμφανίστηκε στα αποδυτήρια και όλοι σηκωθήκαμε όρθιοι σαν να είχε μπει ο διευθυντής στο σχολείο. Περιμέναμε να κάνει ο Ζαμπαρίνι, βροντές και αστραπές. Λάθος. Στάθηκε στο πλευρό μας, μας υπερασπίστηκε και γυρίσαμε την κατάσταση. Ανεβήκαμε στην Α. Είδα ξανά μια φωτογραφία της ομάδας στο Παλέρμο: ήταν οι Ζακάρντο, Γκρόσο, Μπαρόνε, Τόνι και Μπαρτσάλι, παγκόσμιοι πρωταθλητές το 2006. Μόνο εγώ δεν πήγα σε εκείνο το Παγκόσμιο Κύπελλο».

Από εκείνο το Παλέρμο, μόνο εγώ δεν πήγα στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006…

Λάμπερτο Ζαούλι

Το 2006, στη θέση του ήταν ο Ντελ Πιέρο και ο Τότι…

«Και πριν από αυτούς ήταν ο Μπάτζιο, ο Ζόλα και ο Μαντσίνι. Ένα απίστευτο πλούτο. Λίγο πριν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002, έφτασε στα αυτιά μου η φήμη ότι ο Τραπατόνι ήθελε να με καλέσει, αλλά τελικά στην Κορέα ο προπονητής πήρε τον Κριστιάνο Ντόνι, έναν 10άρη του επιπέδου μου, ας πούμε. Ο Ντόνι όμως είχε σκοράρει περισσότερα γκολ εκείνη τη σεζόν».

Δεν ήσασταν ποτέ κοντά σε μια μεγάλη ομάδα;

  Στο τέλος ενός αγώνα μεταξύ Βιτσέντζα και Γιουβέντους, ο Λίππι με πλησίασε στην είσοδο του τούνελ για τα αποδυτήρια: «Έμαθα ότι πας στην Ίντερ. Μπράβο, συγχαρητήρια». Τελικά δεν πήγα στην Ίντερ του Μοράτι και δεν ξέρω καν γιατί. Προφανώς έτσι έπρεπε να γίνει».

Ο Ζάουλι προπονητής. Πολλά επαρχιακά σωματεία και η Γιουβέντους, μεταξύ Primavera και Under 23 στη Serie C. Στη Γιουβέντους, ανέθρεψε τους Φατζιόλι, Μιρέτι, Σουλέ, Ιλινγκ Τζούνιορ…

«Και τους Νικολούσι Καβίλια, Ντραγκουσίν, Ντε Γουίντερ, Μπαρμπιέρι. Ο Μιρέτι βλέπει το παιχνίδι δέκα λεπτά πριν από τους άλλους. Ο Φατζιόλι έχει απόλυτο έλεγχο της μπάλας. Όσο για τον Σουλέ, πολλοί αντίπαλοι της Lega Pro μου έλεγαν στο τέλος του αγώνα: «Κύριε, αυτός είναι σε άλλο επίπεδο».

Γιατί έφυγε από τη Γιουβέντους;

«Επειδή με κάλεσε η Südtirol για τη Serie B και δέχτηκα την πρόταση, από φιλοδοξία, παρά το γεγονός ότι ο Manna και ο Cherubini, οι διευθυντές μου στη Γιουβέντους, άνθρωποι που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην πορεία μου, μου ζήτησαν να μείνω. Ονειρευόμουν την άνοδο, αλλά στη Südtirol όλα τελείωσαν πριν καν ξεκινήσουν, λόγω παρεξηγήσεων. Με την εκ των υστέρων γνώση, έκανα λάθος. Μάλιστα, ήμουν τρελός. Δεν αφήνεις τη Γιουβέντους».