Ο ποδοσφαιριστής βρίσκεται σήμερα στο Κατάρ: «Εκείνο το βράδυ ο Neymar έφερε τον Leo, του μιλήσαμε μόνο για το Παρίσι: την επόμενη μέρα αποφάσισε να έρθει. Γιατί έφυγα; Η νίκη είχε γίνει επαναλαμβανόμενη»
Ο Μάρκο Βεράτι είναι το απόσπασμα ενός παραμυθιού. Τώρα είναι στην Αλ-Ντουχάιλ, στη Ντόχα του Κατάρ, «μια ευτυχισμένη επιλογή ζωής με την οποία βρήκα πράγματα και κίνητρα περισσότερα… από ό,τι στο παρελθόν». Για να ολοκληρωθεί αυτό το παραμύθι, λείπει μια μεταμόρφωση: να γίνει, μια μέρα, πρίγκιπας της Μπιανκασούρι. «Ναι», παραδέχεται, «η επιθυμία μου είναι να παίξω έστω και ένα λεπτό στην Α με την Πεσκάρα». Αυτό είναι κάτι που δεν έχει κάνει ποτέ με την ομάδα της καρδιάς του, την οποία συνιδιοκτήτης είναι μαζί με τον Daniele Sebastiani. Με τον Marco είναι ένα ταξίδι με το χαλί που πετάει. Ξεκινάμε από τη Ντόχα.
«Ας πούμε ότι χρειαζόμουν μια νέα πρόκληση, νέα κίνητρα. Ήξερα ήδη τη Ντόχα και πάντα μου άρεσε: όταν παρουσιάστηκε η ευκαιρία, έκανα την επιλογή της ζωής μου. Και είμαι ευτυχισμένος. Πώς είναι το πρωτάθλημα; Ανταγωνιστικό. Πέρυσι, ήμουν σε άλλη ομάδα, η Αλ Ντουχάιλ τερμάτισε δεύτερη μετά από μακρά παραμονή στην κορυφή: ο στόχος είναι να κερδίσουμε το Doha Bank Stars League. Ξέρεις τη διαφορά με την Ευρώπη; Εδώ, αν ένας παίκτης μένει στον πάγκο, δεν είναι κατσούφης και τσαντισμένος: εδώ χαμογελάνε το ίδιο, η επιθυμία να είναι μαζί και να παίζουν είναι πάνω από όλα. Στο Παρίσι, η νίκη είχε γίνει κάτι δεδομένο: εδώ ξαναείδα κάτι «παιδικό», τη χαρά της νίκης, όπως όταν ήμασταν παιδιά. Την ευτυχία. Στο Παρίσι, η νίκη είχε γίνει μονότονη, επαναλαμβανόμενη».
Επιστρέφουμε στο όνειρο: έστω και ένα λεπτό στη Σέριε Α με την Πεσκάρα, αυτό που δεν κατάφερε ποτέ…
«Είναι ένα όνειρο, ναι. Πρέπει πάντα να έχουμε έναν στόχο: ίσως το πραγματοποιήσω τώρα που είμαι συνπρόεδρος με το 50%. Μόνο για την Πεσκάρα μου θα έκανα αυτό που πραγματικά ήθελα: μου έδωσαν τα πάντα, ήθελα να τους ξεπληρώσω με την καρδιά μου».
Ο Ζέμαν και η άνοδος στην Α.
«Φανταστικός άνθρωπος, εκείνη τη χρονιά κανείς δεν μας έδινε δεκάρα. Ήμασταν νέοι, άγνωστοι, δυνατοί. Δεν υπάρχει καλύτερος προπονητής από αυτόν για έναν νεαρό: μου βρήκε «τη» θέση, την είχα καλύψει λίγο με τον Ντι Φραντσέσκο, αλλά τελικά το έκανε ο Ζέμαν».
Δύο πρώην συμπαίκτες του από το Euro 2020 επέστρεψαν: ο Ιμόμπιλε και ο Μπερναρντέσκι, στη Μπολόνια.
«Ο Τσίρο θα σκοράρει πολλά γκολ, είναι σούπερ παίκτης, γενναιόδωρος. Θα φτάσει σε διψήφιο αριθμό. Ο Μπερναρντέσκι είναι επίσης πολύ καλός παιδί».
Θυμάστε όταν επιλέξατε την PSG;
«Ήταν δύσκολο γιατί είχα κατακτήσει κάτι τρελό στην πόλη μου και έπρεπε να αφήσω κρεμασμένο το όνειρο να παίξω με τη φανέλα της καρδιάς μου στη Serie A. Μια μέρα, πριν φύγω, πήρα στην άκρη τον Σεμπαστιάνι: «Φεύγω, αλλά αν σε έξι μήνες δεν είμαι καλά και δεν είμαι ευτυχισμένος, θα γυρίσω». Το να φτάσεις στην Α με την Πεσκάρα και να μην παίζεις ήταν δύσκολο για τον μικρό Βεράτι».
Η PSG, μια θάλασσα από αστέρια: ανέκδοτα;
«Θυμάμαι μια φανταστική βραδιά που έγινε σχεδόν μαγική. Είμαστε στην Ίμπιζα, ο Νεϊμάρ έρχεται και μου λέει ότι απόψε θα δειπνήσουμε με τον Λέο Μέσι. Και έτσι καταλήγουμε στο τραπέζι εγώ, ο Λέο, ο Παρέδες, ο Νέι και ο Ντι Μαρία. Μιλάμε και περνάμε καλά. Και του κάνουμε, για να το πω έτσι, το κεφάλι για να έρθει στο Παρίσι. Αργά το βράδυ αποχαιρετιζόμαστε και την επόμενη μέρα διαβάζουμε ότι υπάρχουν προβλήματα μεταξύ του και της Μπαρτσελόνα. Τότε, νωρίς το απόγευμα, ο Νεϊμάρ με παίρνει τηλέφωνο: «Μάρκο, ο Λέο έρχεται σε μας». Απίστευτο: από το να τον έχεις στο δείπνο σου στο να τον έχεις συμπαίκτη. Μια μαγική βραδιά. Ο Νεϊμάρ; Ένας χρυσός νεαρός, γενναιόδωρος, ταπεινός, που δίνει τα πάντα στους ανθρώπους που αγαπάει, ακόμα μιλάμε. Όπως και με τον Μπαπέ: είναι πεινασμένος, ανταγωνιστικός και είμαι πεπεισμένος ότι αργά ή γρήγορα θα κερδίσει το Χρυσό Παπούτσι».
Ένας παίκτης λιγότερο «σταρ» αλλά σούπερ;
«Ο Τιάγκο Μότα. Λέγανε ότι έκανε βαρετά πράγματα, αλλά έβλεπε τα πράγματα πριν από όλους. Και με απλότητα».
Η PSG σήμερα κερδίζει χωρίς αστέρια.
«Δεν είναι έτσι, έχει αστέρια. Έχει δημιουργήσει μια πολύ μεγάλη ομάδα, σκέφτονται πολύ το συλλογικό, ο Luis Enrique ήταν πολύ καλός. Θα κερδίζουν για πολλά χρόνια ακόμα. Α, και κάτι ακόμα: έγραψαν ότι έφυγα από την PSG επειδή το ήθελε ο Λουίς Ενρίκε. Ψέματα: σας διαβεβαιώνω ότι αυτό συνέβη πολύ πριν από τη συζήτηση που είχα με τον Νάσερ (Ελ Κελίφι, σ.σ.), στον οποίο είπα ότι θα έφευγα επειδή ήθελα νέους ερεθισμούς. Είμαστε σε πολύ καλές σχέσεις, είναι εξαιρετικός άνθρωπος».
Η νέα Σέριε Α από έξω;
«Με ενδιαφέρει πολύ ο Γκασπερίνι με τη Ρόμα. Ο Gasp έχει χτίσει κάτι σπουδαίο με την Αταλάντα. Ο Allegri; Ελπίζω να τα πάει καλά με τη Μίλαν, που έχει πολύ φανατικό κοινό εδώ. Ως προπονητής, έχω μια αδυναμία στον Sarri: έχει το δικό του στυλ και ορισμένες αρχές του θυμίζουν τον Zeman. Η ιδέα του να καθοδηγεί το παιχνίδι και, πάνω απ’ όλα, το να κάνει τους παίκτες να εξελίσσονται, είναι το πιο πολύτιμο πράγμα που μπορεί να προσφέρει ένας προπονητής. Η Νάπολι θα κατακτήσει το πρωτάθλημα; Πέρυσι έκανε πραγματικά ένα θαύμα: μόνο κάποιος σαν τον Κόντε μπορούσε να το καταφέρει. Για μένα, πάντως, η Ίντερ παραμένει φαβορί, λόγω των παικτών που έχει, και αν πάρει τον Λούκμαν θα είναι ακόμα πιο δυνατή».
Πόσες φορές «κινδύνεψες» να επιστρέψεις στην Ιταλία;
«Είχα προσφορές, σχεδόν κάθε χρόνο. Η αλήθεια είναι ότι δεν ήθελα να επιστρέψω, είμαι ένας άνθρωπος που πάντα προσκολλάται στους τόπους όπου βρίσκεται».
Τι θα κάνετε όταν μεγαλώσετε;
«Πρόεδρος. Στην καριέρα μου έχω δει τα πάντα, με τον Σεμπαστιάνι πιστεύω ότι σχηματίζουμε ένα συμπληρωματικό δίδυμο: έχοντας ζήσει από μέσα κάθε κατηγορία, ξέρω τι χρειάζεται ένας ποδοσφαιριστής. Ο Σεμπαστιάνι ήταν δυνατός και απίστευτος: άντεξε ακόμα και σε δύσκολες στιγμές. Και είναι εκεί: γι’ αυτό ήθελα να μπω στο 50% μαζί του στην Πεσκάρα, εκτός από το ότι είναι η ομάδα που αγαπώ. Πώς θα τη διαχειριστώ; Θέλω οι ποδοσφαιριστές μας να σκέφτονται μόνο το παιχνίδι. Γιατί για τα υπόλοιπα υπάρχει τα πάντα. Στη συνέχεια, αν πάει όπως θέλουμε, στην Α, ίσως πραγματοποιήσω αυτό το όνειρο…».