«Το θηρίο» ομολογεί: «Στη Ρόμα θυμούνται τα λάθη και όχι τα ακροβατικά, οι άνθρωποι μιλάνε χωρίς να ξέρουν. Σε κάποιο σημείο ήμουν βασικός στη Βραζιλία και στη Ρόμα όχι. Είδα τον Totti να κλαίει για τον Franco Sensi. Θα μπορούσα να πάω στη Μίλαν και μετά στην Ίντερ, αλλά κόστιζα πάρα πολύ και πήραν τον Σνάιντερ…»
Λες Julio Baptista και σου έρχονται στο μυαλό τα ακροβατικά, τα υψηλού επιπέδου παιχνίδια και το ντέρμπι της Ρώμης που κρίθηκε με ένα κεφαλιά στο σταυροδρόμι. «Αυτό που σκόραρε στη Λάτσιο αξίζει όσο το γκολ στο Camp Nou που έριξε τη Μπάρτσα». Ωστόσο, υπάρχει και η άλλη πλευρά του νομίσματος: οι δυσκολίες τα τελευταία χρόνια στη Ρώμη, οι προσβολές που έγιναν meme, οι cult σχολιασμοί. «Διάβασα και άκουσα πολλές βλακείες για μένα. Πολλοί άνθρωποι, ειδικά στην Ιταλία, επιτρέπουν στον εαυτό τους να μιλάνε χωρίς να ξέρουν». «Το Κτήνος» απαντά από τη Μαδρίτη, όπου σπουδάζει για να γίνει προπονητής. Ανοίγει το σεντούκι των αναμνήσεων και αφήνεται να παρασυρθεί. Μια πολάροιντ μετά την άλλη, σε σειρά. Το ενδιαφέρον του Μουρίνιο, οι προτάσεις του Γκαλιάνι, τα τέσσερα γκολ που έβαλε στη Λίβερπουλ με το κοινό του Άνφιλντ να τον αποθεώνει.
Χούλιο, ας ξεκινήσουμε από την περιπέτειά σου στην Ιταλία. Λίγες μέρες μετά την άφιξή σου πέθανε ο πρόεδρος της Ρόμα, Φράνκο Σένσι. Τι αναμνήσεις έχεις;
«Βρέθηκα να κουβαλάω το φέρετρό του στους ώμους μου. Ο Τότι μου εξήγησε ότι ο Σένσι ήταν η Ρόμα. Και έκλαιγε. Αυτός, όπως και πολλοί άλλοι. Ήταν μια μορφή αγάπης που σπάνια είχα δει σε οπαδούς, με εντυπωσίασε».
Το πρώτο έτος τα πράγματα πήγαν καλά. Καλή σχέση με τον Σπαλέτι, το γκολ στο ντέρμπι, η ανάποδη με την Τορίνο.
«Έκανα πολλές σπουδαίες ενέργειες! Αστειεύομαι, αλλά ναι, ήταν μια καλή σεζόν. Για τον Σπαλέτι θα πήγαινα και στον πόλεμο, με είχε βάλει στο επίκεντρο του παιχνιδιού του. Του χρωστάω πολλά».
Μια αναδρομή στο ντέρμπι; Ήταν το πρώτο σας, αμέσως σκόραρα κάτω από τη Σουδ.
«Ήταν τρελό. Κρόσσο του Τότι, κεφαλιά μου και γκολ. Έτσι κερδίσαμε. Θυμάμαι τον κόσμο να τρελαίνεται. Στη Ρώμη είναι τρελοί… με την καλή έννοια. Αλλά το γκολ στο ντέρμπι για μένα αξίζει όσο αυτό που έβαλα στο Καμπ Νου εναντίον της Μπαρτσελόνα. Και εκεί ήμουν αποφασιστικός».
Η εμπειρία σου στη Ρώμη, όμως, τελείωσε με δυσκολίες και κριτική. Πώς πήγε;
«Για να πω την αλήθεια, ένιωσα λίγο προδομένος. Ήμουν καλά, έπαιζα στην εθνική ομάδα και ήμουν ο καλύτερος στο γήπεδο. Στη Ρώμη, όμως, δεν έπαιζα. Ο Ρανιέρι δεν με έβλεπε πολύ. Και ποτέ δεν με πήρε στην άκρη για να μου δώσει μια εξήγηση, ποτέ μια διευκρίνιση. Κρίμα. Έφυγα γιατί χρειαζόμουν νέα κίνητρα».
Αν ψάξετε το όνομά του στο YouTube, θα δείτε ότι συνδέεται με κουλτ σχολιασμούς των λαθών του με τη φανέλα της Ρόμα. Το «Julio vattene via» (Julio φύγε) έγινε διάσημο μεταξύ των οπαδών. Το έχεις δει ποτέ;
«Όχι και δεν με νοιάζει. Έχω διαβάσει και ακούσει πολλές βλακείες για μένα. Ήμουν σε μια δύσκολη περίοδο, όπου δεν είχα αυτοπεποίθηση και δεν μπορούσα να είμαι ο παίκτης που ήμουν πάντα. Καταλαβαίνω την επιθυμία να γίνεις «διάσημος», αλλά χρειάζεται λίγο σεβασμός. Πολλοί άνθρωποι, ειδικά στην Ιταλία, επιτρέπουν στον εαυτό τους να μιλάνε χωρίς να ξέρουν».
Συνολικά, πώς αξιολογείτε την εμπειρία σας με τη φανέλα της Ρόμα;
«Αν το δω από όλες τις πλευρές, θα πω ότι ήταν σημαντικές χρονιές, φυσικά λυπάμαι που δεν κέρδισα το πρωτάθλημα και που τελείωσε έτσι. Φαίνεται ότι μερικοί άνθρωποι θυμούνται περισσότερο τα λάθη παρά τα γκολ με ανάποδο ψαλίδι. Σας φαίνεται σωστό; Ίσως θα έπρεπε να πούμε σε κάποιους να κάνουν καλύτερα τη δουλειά τους και να μεταδίδουν καλύτερα τις πληροφορίες…».
Τώρα γυρίζουμε πίσω το χρόνο. Στην Ευρώπη σας έφερε η Σεβίλλη. Είδαμε τον καλύτερο Χούλιο;
«Ναι, είμαι δεμένος με όλες τις ομάδες στις οποίες έχω παίξει, αλλά η Σεβίλλη θα είναι πάντα ξεχωριστή. Έβαλα 47 γκολ σε δύο χρόνια, ήμουν σαν τανκ. Από τότε άρχισαν να με αποκαλούν «Το Κτήνος». Με ήθελε μισή Ευρώπη».
Μεταξύ των ανταγωνιστών, επικράτησε η Ρεάλ Μαδρίτης των Galacticos.
«Μια τρελή ομάδα, ήταν δύσκολο να βρεις χώρο. Στον πάγκο ήταν ο Καπέλο, στην επίθεση το δίδυμο αποτελούσαν ο Ρονάλντο και ο Ραούλ με τους Ζιντάν, Μπέκαμ και Φίγκο πίσω τους».
Στη συνέχεια επέλεξε την Άρσεναλ, με τη μορφή δανεισμού, για να βρει συνέχεια. Είναι ένας από τους λίγους στην ιστορία που έχει σκοράρει 4 γκολ στο Άνφιλντ, το ξέρατε;
«Δεν το ήξερα, αλλά ξέρω ότι ήταν μια απίστευτη βραδιά. Σκόραρα τέσσερις φορές και κερδίσαμε 6-3. Όταν αντικαταστάθηκα, όλο το γήπεδο σηκώθηκε όρθιο για να με χειροκροτήσει. Κοίταξα ψηλά και είδα ένα κόκκινο τείχος. Μια κερκίδα όπως η Kop που σε τιμά, και μάλιστα ως αντίπαλο, σου προκαλεί ανατριχίλα».
Ας έρθουμε στα sliding doors. Υπάρχουν τουλάχιστον δύο να διηγηθούμε, και τα δύο με κατεύθυνση το Μιλάνο. Η πρώτη ήταν εξαιτίας μιας επιθυμίας του Galliani…
«Ήταν το 2007, ερχόμουν από δύο μέτρια χρόνια μεταξύ Μαδρίτης και Λονδίνου. Ξέρω ότι η Μίλαν με ήθελε. Τελικά, όμως, πήραν τον Pato και εγώ πήγα στη Ρόμα. Και να σκεφτείς ότι τον Μάιο εκείνης της χρονιάς κέρδισαν το Champions League…».
Η νίκη στο Champions League, που έφτασε εκεί που έπρεπε να πάει, φαίνεται να είναι μια σταθερά στις μεταγραφικές σας περιπέτειες. Στην πραγματικότητα, κάτι παρόμοιο συνέβη και πριν από το τριπλέ του Μουρίνιο με την Ίντερ. Σε εκείνη την περίπτωση, έλειπε μόνο η υπογραφή;
«Ήμασταν πολύ κοντά, ναι. Υπήρξε και μια τηλεφωνική επικοινωνία με τον Μοράτι, ο Μουρίνιο με ήθελε. Τελικά, όμως, δεν έγινε τίποτα: η Ρόμα ήθελε περισσότερα χρήματα. Η Ίντερ, λοιπόν, πήγε στον Σνάιντερ, τον πρώην συμπαίκτη μου στη Ρεάλ. Κρίμα, ίσως μεταξύ των δύο θα κατάφερνα να κερδίσω ένα Τσάμπιονς Λιγκ…».
Κλείνοντας: το μέλλον σας ως προπονητής. Στο παρελθόν έχετε πει ότι υπάρχουν λιγότερες ευκαιρίες για τους προπονητές με διαφορετικό χρώμα δέρματος. Πιστεύετε ότι αυτό οφείλεται σε ρατσισμό;
«Δεν ξέρω. Αλλά είναι γεγονός. Πόσους προπονητές μαύρης φυλής βλέπετε στα 5 κορυφαία πρωταθλήματα; Εγώ λίγους. Θέλω να πιστεύω ότι είναι απλώς σύμπτωση, αλλά δυστυχώς δεν το πιστεύω. Υπάρχουν λιγότερες ευκαιρίες. Ελπίζω να είμαι εγώ αυτός που θα αντιστρέψει την τάση, ποτέ μην λες ποτέ…».