Σε ένα δευτερόλεπτο, ίσως και λιγότερο, ενώ γύρω του οι όμορφοι νέοι του «Giffoni Film Festival» έδειχναν την συγκίνηση που ένιωθαν που τον είχαν εκεί στη σκηνή, ο Aurelio De Laurentiis πρέπει να ξαναείδε τον εαυτό του σε εκείνη την ηλικία – μεταξύ δεκαοκτώ και τριάντα ετών – που επέλεξε να γίνει αυτό που τελικά έγινε. «Ακολουθώντας τα βήματα του πατέρα μου Luigi και του θείου μου Dino». Το Giffoni είναι ένας μαγεμένος κόσμος όπου για 55η φορά ονειρεύονται, με τα μάτια ανοιχτά, έναν κόσμο από σελιλόιντ – αλλά αυτή τη φορά και από δέρμα – και ο Aurelio De Laurentiis, που έχει διασχίσει αυτά τα σύμπαντα με υπερηφάνεια, γδύνεται, αφηγείται, παίζει με τις λέξεις, τις καταχράται λίγο με υπερβολές (;) και, όπως και να ‘χει, κυριαρχεί στη σκηνή για τρία τέταρτα της ώρας, ίσως και περισσότερο, σαν να είναι το πρώτο ημίχρονο μιας ταινίας μεγάλου σκηνοθέτη ή ενός ποδοσφαιρικού αγώνα.

de laurentiis —  Ο άνθρωπος ξέρει να χειρίζεται το λεξιλόγιο για δικό του όφελος, κάθεται άνετα εκεί πάνω, ενώ στα social media εμφανίζεται ο χαιρετισμός του προς τον Lang («καλώς ήρθες Noa»), μετά μπαίνει στο ρόλο και τον αναπτύσσει. «Το ιταλικό ποδόσφαιρο βρίσκεται σε κρίση, οι πολιτικοί πιστεύουν ότι οι πρόεδροι είναι δισεκατομμυριούχοι, αλλά θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι το 90% των συλλόγων βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Είναι ένα φαινόμενο ευρωπαϊκό, αλλά και δικό μας. Εδώ έχουμε ένα πρόβλημα με τον νόμο Bossi-Fini του 2001. Αλλά από τότε που ο Bossi και ο Fini δεν είναι πια εδώ; Και ούτως ή άλλως μας εμποδίζουν να έχουμε μεγαλύτερο αριθμό αλλοδαπών, σε αντίθεση με άλλες χώρες. Μετά λένε ότι παίζουν οι 37χρονοι και όχι οι 20χρονοι που είναι το μέλλον. Είναι φυσιολογικό η εθνική ομάδα να έχει προβλήματα. Πρέπει να κουνηθούμε και να αλλάξουμε, αλλιώς σε μερικά χρόνια κινδυνεύουμε να εξαφανιστούμε, γιατί η Β’ κατηγορία είναι σε κώμα, η Α’ δεν μπορεί να συρρικνωθεί και τα έξοδα είναι στα ύψη. Και εδώ φαίνεται ότι οι θεσμοί κάνουν πόλεμο με το ποδόσφαιρο». Αλλά από το ακροατήριο ακούγονται «ενδιαφερόμενες» φωνές, γιατί και στο «Giffoni Film Festival» υπάρχουν καρδιές που χτυπούν για τη Νάπολη: «Όσον αφορά το γήπεδο, το φαντάζομαι έτοιμο σε τρία χρόνια. Για το αθλητικό κέντρο, επισκέφτηκα 25 περιοχές, αλλά εδώ υπάρχουν ακραίες καταστάσεις παντού, όπου δεν βρίσκεις παράξενα χυμένα υγρά, ανακαλύπτεις ότι υπάρχει νερό. Τώρα βρήκα ένα οικόπεδο περίπου είκοσι εκταρίων, αλλά πρέπει να ελέγξω τη λογιστική, τη δυνατότητα σύνδεσης. Όσον αφορά το πρωτάθλημα, αποδείξαμε ότι ένας σύλλογος με εκατό υπαλλήλους μπορεί να τα καταφέρει, σε αντίθεση με αυτούς που έχουν πεντακόσιους-εξακόσιους. Εφευρέσαμε τους εαυτούς μας ως παραγωγούς, με τις φανέλες, και χθες, σε μια μέρα στο διαδίκτυο, εισπράξαμε μισό εκατομμύριο ευρώ. Για να κερδίσουμε το Champions; Λοιπόν, χρειάζονται διάφοροι παράγοντες, συμπτώσεις, το πρόγραμμα, η κατάσταση των παικτών. Και ούτως ή άλλως θα είμαστε πάντα ανταγωνιστικοί σε όλα τα επίπεδα». Και για να είναι ο εαυτός του, με μια γλώσσα ελεύθερη, ας πούμε λίγο αντισυμβατική. «Η τεχνητή νοημοσύνη; Με καυλώνει… Την γαμάω… κάθε δευτερόλεπτο». Πέφτει η αυλαία (με χαμόγελα).