Ο πρώην μέσος της Νάπολι: «Μια συμπαγής ομάδα, παρά τα προβλήματα τραυματισμών και τις ήττες. Και το πρωτάθλημα στο στήθος τους τους δίνει ώθηση…».

Φαίνεται να νιώθεις ακόμα τις αγκαλιές εκείνης της βραδιάς, της 1ης Σεπτεμβρίου 1990, και καθώς οι αναμνήσεις ξετυλίγονται, ο Massimo Crippa ξαναβλέπει μια ώρα και μισή που έμοιαζε με παραμύθι: το Σούπερ Καπ είχε μόλις γεννηθεί, γιόρταζε την τρίτη του έκδοση, και τώρα που έχουν περάσει τριάντα πέντε χρόνια, η ηχώ ενός γιγαντιαίου θριάμβου, 5-1 επί της Γιουβέντους, δεν έχει σβήσει, και ούτε ένα κομμάτι μιας εποχής που έγραψε ιστορία δεν έχει εξαφανιστεί.

Τι θυμάσαι, Κρίπα;

«Φυσικά τα πάντα. Την ατμόσφαιρα, την πληρότητα μιας νίκης εναντίον ενός ιστορικού αντιπάλου, θα έλεγα μια μεγάλη γιορτή. Ακόμα και τη γενική δυσπιστία, γιατί είχαμε κάνει κάτι μεγάλο, νικώντας τη Γιουβέντους των Μπάτζιο, Σκιλάτσι, Τακόνι και Κασιράγκι. Αλλά εμείς, το λέω χωρίς αλαζονεία, ήμασταν η Νάπολι και αυτό φαινόταν και στο γήπεδο, όπως έδειξε εκείνο το ματς».

1990, Νάπολι-Γιουβέντους 5-1: η μεγάλη βραδιά του Αντρέα Σιλέντσι, που πέτυχε δύο γκολ. Ansa
Ήσασταν πρωταθλητές Ιταλίας για τέσσερις μήνες.

«Το δεύτερο πρωτάθλημα μας είχε προσφέρει μια νέα διάσταση, ήρθαμε μετά από αυτό που είχε κατακτηθεί το 1989. Εγώ αγοράστηκα το 1988, είχα γύρω μου την αφρόκρεμα του ποδοσφαίρου. Οι ισχυρότεροι έπαιζαν στην Ιταλία και ο ισχυρότερος μεταξύ των ισχυρότερων ήταν ο Μαραντόνα, μαζί του ήταν ο Καρέκα. Μια δυνατή ομάδα, φαινόμασταν ανίκητοι: πρώτα ο τίτλος και μετά το Σούπερ Κύπελλο».

Αντ’ αυτού, χωρίς να το προβλέψουμε, άρχισε η παρακμή.

«Δεν θα φανταζόμασταν ποτέ ότι αυτή θα ήταν η τελευταία επιτυχία, αντίθετα φαινόταν η αρχή μιας νέας σειράς. Ενώ μετά από μερικές σεζόν θα ανακαλύπταμε ότι ο κόσμος είχε ανατραπεί. Ο Ντιέγκο έφυγε, ο σύλλογος έπρεπε να αρχίσει να πουλάει παίκτες, ξεκίνησε η πορεία προς αυτό που θα ήταν τελικά η χρεοκοπία. Αργή και επώδυνη. Αλλά πέρασε».

Επιστρέφει το Νάπολι-Μίλαν, σήμερα όπως και τότε.

«Εκείνη την περίοδο, οι αγώνες ήταν ισορροπημένοι, εμείς κερδίζαμε στο γήπεδό μας και αυτοί στο δικό τους. Αντιμετωπίζαμε άλλους γίγαντες, ας είμαστε ξεκάθαροι: Μπαρέζι, Μαλντίνι, Κοστακούρτα, Ντονάντονι, Αντσελότι, τους Ολλανδούς. Σεβόμασταν ο ένας τον άλλον».

Τι είναι αυτή τη φορά;

«Μια πρόκληση που είναι αδύνατο να προβλεφθεί, θεωρητικά, αλλά για μένα η Νάπολι είναι ελαφρώς φαβορί. Οι πρωταθλητές Ιταλίας παραμένουν πρωταθλητές Ιταλίας, ακόμα κι αν η μοίρα τους στέρησε πολλούς παίκτες, πάρα πολλούς. Ωστόσο, η διαφορά παραμένει και δεν το λέω αυτό για κατανοητούς λόγους καρδιάς».

Τακτικά, πώς το περιμένετε;

«Οι αγώνες χωρίς ισοπαλία έχουν διαφορετική ερμηνεία, ίσως χρειαστεί λίγη περισσότερη προσοχή. Και, ούτως ή άλλως, πρέπει να προσθέσουμε και κάτι άλλο: τις προσπάθειες των τελευταίων εβδομάδων, αυτές που θα ακολουθήσουν, τις απουσίες που θα αναγκάσουν τους προπονητές να παρέμβουν με κάποιο τρόπο. Ωστόσο, η σημασία της Νάπολι και της Μίλαν είναι τόσο μεγάλη που προβλέπω ένα εντυπωσιακό θέαμα».

Θα είναι το παιχνίδι του…;

«Του Κόντε και του Αλέγκρι, δύο από τους καλύτερους προπονητές του ιταλικού πρωταθλήματος, μάλλον οι καλύτεροι, με την ιστορία να μιλάει για τους δύο, με τις επιτυχίες που τους ανέβασαν στην κορυφή. Έχουν δύο ομάδες με ισχυρή ταυτότητα, η μία και η άλλη, και που σε κάθε περίπτωση αντιπροσωπεύουν πλήρως τους προπονητές τους. Έχουν αντίκτυπο, τακτικά και ψυχολογικά, δίνουν μια πολύ συγκεκριμένη κατεύθυνση».

Τι σας εντυπωσίασε σε αυτούς τους τέσσερις μήνες ποδοσφαίρου;

«Το βάθος της Μίλαν, γιατί για μένα ο Αλέγκρι κάνει θαύματα. Δεν έχει κεντρικό επιθετικό, σε αυτή τη θέση έπρεπε να επινοήσει τον Λεάο, ο οποίος πιθανότατα δεν θα είναι διαθέσιμος αύριο το βράδυ, και πάντως πάντα έβρισκε λύσεις για να αποφύγει τα προβλήματα που δεν έλειψαν. Οι δυσκολίες παραμένουν, αλλά ο Αλέγκρι διασκεδάζει να επινοεί, αλλάζει τα σχήματα, τολμά, υποφέρει, αλλά πάντως παραμένει εκεί, κοντά στην πρωτοπόρο Ίντερ. Και μετά, από τη Νάπολι, με εντυπωσίασε η σταθερότητά της, που δεν μειώνεται από τις επτά ήττες. Προβλήματα είχε και ο Κόντε, αν σκεφτούμε τα ατυχήματα που του συνέβησαν, αλλά στο γήπεδο, όταν τα πράγματα πάνε με έναν συγκεκριμένο τρόπο, φαίνεται ότι υπάρχει το χέρι του. Φυσικά, αν αφαιρέσεις τον Ντε Μπρούιν, τον Ανγκουίσα και μέχρι την Κυριακή και τον Λομπότκα, εκτός από τον Λουκάκου, τότε νιώθεις και λίγο κατατρεγμένος. Αλλά το ρόστερ είναι πλούσιο».

Ο άνθρωπος του αγώνα από τη μία και την άλλη πλευρά;

«Αυτό είναι εύκολο: ο Μόντριτς για τη Μίλαν, τον απολαμβάνουμε ακόμα και στα σαράντα του, αν θέλουμε μπορούμε να τον τυλίξουμε με επιδέσμους γιατί θα ξέρει ακόμα πώς να δώσει πάσα σε έναν συμπαίκτη, πώς να μας ενθουσιάσει. Ένας παίκτης από άλλο πλανήτη. Και, αν υπήρχε ο Ντε Μπρούιν, θα μπορούσαμε να δοκιμάσουμε να του δέσουμε και τα μάτια: με αυτούς τους δύο, είμαστε στην κατηγορία των σούπερ σταρ. Όμως ο Ντε Μπρούιν δεν υπάρχει, και αν είναι αλήθεια ότι και χωρίς αυτόν η Νάπολι τα πήγε καλά, τότε επιλέγω την ομάδα του Κόντε. Περιμένοντας να αναδειχθεί κάποιος ως έκπληξη».

Ποιος θα κερδίσει αύριο το βράδυ;

«Η Νάπολι, φυσικά».

Ποιος θα κερδίσει το πρωτάθλημα;

«Εσείς τι λέτε; Η Νάπολι, φυσικά».

Πόσο καιρό έχετε να πάτε στη Νάπολη;

«Πάρα πολύ και πρέπει να επιστρέψω. Ωστόσο, είδα την παρέλαση για το τέταρτο πρωτάθλημα στην τηλεόραση. Ένα αγγλικό θέαμα, αλλά στην παραλία. Και αν συμβεί, μπορεί να κλείσω και ένα ταξιδάκι. Αν ξέρατε πόσοι φίλοι με περιμένουν».