Ο πρώην ιδιοκτήτης στην Unione Sarda: «Δεν έπρεπε ποτέ να πάρω τη Μπρέσια, γεννήθηκε στις 17 και δεν το ήξερα. Ο Max έχει ένα πλεονέκτημα, αλλά ποτέ δεν ήθελε να μάθει αγγλικά και πάντα επέλεγε τον ευκολότερο δρόμο».
Ο Massimo Cellino ξαναμιλάει. Ο πρώην ιδιοκτήτης της Μπρέσια, που υποβιβάστηκε στη Serie C μετά την ποινή που του επιβλήθηκε για τη χρήση ανύπαρκτων φορολογικών πιστώσεων (που αποκτήθηκαν από τον Όμιλο Alfieri, ο Cellino ισχυρίζεται ότι έπεσε θύμα απάτης), σε μια μακρά συνέντευξη στην Unione Sarda δήλωσε: «Ο κακός επιδόθηκε σε μια πόλη όπου η βλασφημία είναι διαδεδομένη: δεν το ανέχτηκα ποτέ. Η ατυχία μου ήταν η ουρά του διαβόλου».
Ο Cellino διηγήθηκε την ιστορία της εκκλησίας που χτίστηκε στο αθλητικό κέντρο της Μπρέσια. «Ας πούμε ότι το πλήρωσα ακριβά. Μου εξήγησαν ότι ο κακός επιτίθεται σε όσους κάνουν κάτι σημαντικό για την Εκκλησία. Την έχτισα επειδή είχα κάνει ένα όρκο στην Παναγία, σε περίπτωση ανόδου στη Serie A. Και όταν πηγαίνω στη Μπρέσια, το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να πάω να προσευχηθώ σε εκείνη την εκκλησία».
Κάλιαρι και Αλέγκρι — Ο Τσελίνο μίλησε επίσης για την εμπειρία των 22 χρόνων ως πρόεδρος της Κάλιαρι: «Μου λείπει η Κάλιαρι γιατί αντιπροσώπευε τη νεότητα, τα πιο όμορφα και δύσκολα χρόνια της ζωής μου, αλλά μόνο όμορφες αναμνήσεις. Τώρα δεν υπάρχει πια το ποδόσφαιρο που γνωρίζαμε, για το οποίο πηγαίναμε να δούμε τις ομάδες μας στα γήπεδα. Το σύστημα έχει καταρρεύσει και όσοι διαχειρίζονται την Ομοσπονδία έχουν καταστρέψει το ποδόσφαιρο. Και όποιος τους εμποδίζει καταστέλλεται και καταστρέφεται. Μου αρέσει να παίζω σε τραπέζια όπου δεν υπάρχει απάτη». Στην εμπειρία του στο Κάλιαρι υπάρχει και η ανάδειξη του Αλέγκρι: «Είναι ακόμα ένας από τους καλύτερους στον κόσμο, αλλά το μειονέκτημά του είναι ότι είναι πολύ επαρχιακός και δεν ήθελε ποτέ να μάθει αγγλικά και δεν ήθελε ποτέ να συγκριθεί: έχει ένα πλεονέκτημα, αλλά πάντα επέλεγε τον ευκολότερο δρόμο».
μνησικακία— Με τη Μπρέσια τελείωσε άσχημα. «Η απόκτησή του ήταν το μεγαλύτερο λάθος μου», εξηγεί ο Cellino. «Τον πήρα το 2017 επειδή με έπεισε στην αρχή. Ήμουν πεπεισμένος ότι υπήρχε μια πολύ πιο οργανωμένη εταιρεία: έρχομαι από την Αγγλία και νόμιζα ότι στην Ιταλία θα ξόδευα ένα μέρα το μήνα σε σύγκριση με το Λιντς. Αντ’ αυτού, συνειδητοποίησα ότι υπήρχαν πολύ περισσότερα χρέη από αυτά που μου είχαν δηλώσει: υπήρχαν 12 εκατομμύρια χρέη ΦΠΑ και μου τα ζήτησαν την επόμενη μέρα από την άφιξή μου. Κατάφερα να ανέβω στη Σέριε Α, αλλά μετά ήρθε ο Covid: υπήρχε πολλή κακία, πολλή μοχθηρία, δεν μπορώ να το καταλάβω. Το μέρος είναι μοχθηρό. Αν μια εταιρεία σε 115 χρόνια έχει περάσει δέκα στη Serie A (ωστόσο η Μπρέσια έχει περάσει 33), δεν φταίει ο Τσελίνο. Υπάρχει κάτι κακό εκεί μέσα και η επέτειος της Μπρέσια είναι στις 17 Ιουλίου: αν το ήξερα, δεν θα την αγόραζα ποτέ». Ακριβώς στις 17 Ιουλίου, η νέα εταιρεία (Union Brescia) με πρόεδρο τον Giuseppe Pasini και στο γήπεδο της Serie C παρουσιάστηκε. Ο Cellino δήλωσε ότι ήταν «θύμα μιας σειράς αρνητικών περιστάσεων με τη Sampdoria που δεν πρέπει να υποβιβαστεί επειδή έχει 200 εκατομμύρια χρέη και εγγυήσεις με τράπεζες και με την Ομοσπονδία που την εγγράφηκε ακατάλληλα το προηγούμενο έτος. Η δική μου είναι ατυχία, ήταν η ουρά του διαβόλου».
Η απόπειρα απαγωγής— Ο Cellino αποκάλυψε πώς, σε ηλικία 22 ετών, αναγκάστηκε να μετακομίσει στην Αυστραλία μετά από μια απόπειρα απαγωγής. «Προσπάθησαν να με απαγάγουν στη λεωφόρο La Plaia, στις 23 Φεβρουαρίου 1978, ενώ επέστρεφα στο σπίτι από το γραφείο. Ήταν τρεις ένοπλοι, με τα όπλα τους στραμμένα προς εμένα. Έφυγα, πυροβόλησαν το αυτοκίνητο: ο πατέρας μου με έστειλε στην Αυστραλία μεταφέροντας όλη την οικογένεια εκτός Σαρδηνίας, όπου έμεινε μόνο αυτός με τη μητέρα μου και τον Alberto, τον μικρότερο αδελφό μου. Ζούσαν με τους καραμπινιέρους στο σπίτι».