Ο πρώην επιθετικός της Μίλαν αναπολεί το παρελθόν και μιλά για το μέλλον: «Ο Μαξ είναι εγγύηση, ξέρει ακόμα να κερδίζει την αγάπη της ομάδας. Δεν παίζω εδώ και δύο χρόνια και δεν νιώθω την έλξη του ποδοσφαίρου: θέλω να απολαύσω τον γιο μου χωρίς να χάσω ούτε στιγμή».
Ο Αλεξάντρε Πάτο είναι τέσσερα χρόνια μικρότερος από τον Μόντριτς, ο οποίος τον Σεπτέμβριο θα φυσήξει τα 40 κεράκια της τούρτας του και σε λίγες μέρες θα βρίσκεται στο Μιλάνο για να ξεκινήσει την περιπέτεια του με τη Μίλαν. Ωστόσο, ο Βραζιλιάνος αισθάνεται ότι έχει ήδη αποχαιρετήσει το ποδόσφαιρο. Δεν το έχει ανακοινώσει επίσημα, αλλά στο μυαλό του η φλόγα έχει σβήσει. «Όταν ήμουν στο Σαν Πάολο και η γυναίκα μου Ρεμπέκα περίμενε το γιο μου, κατάλαβα για πρώτη φορά ότι το να πηγαίνω για προπόνηση δεν ήταν πια προτεραιότητα: ήθελα να είμαι όλη την ώρα δίπλα της. Και τώρα που υπάρχει ο Μπέντζαμιν, θέλω να τον δω να μεγαλώνει, να μην χάσω ούτε στιγμή μαζί του. Είναι ενάμισι χρονών και ήδη παίζει μπάλα». Το καλό αίμα δεν ψεύδεται. Ο Πάτο, ο χρυσός παίκτης της Μίλαν του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ο πρώην σύντροφος της Μπάρμπαρα, κόρης του μεγάλου προέδρου των «ροσονέρι», είναι ένας σχεδόν 36χρονος που οι τραυματισμοί του στέρησαν ένα σημαντικό μέρος της καριέρας του, αλλά δεν έχασε τη διάθεση να χαμογελά. Αυτές τις μέρες βρίσκεται σε περιοδεία με την πρώην ομάδα του ως «θρύλος»: συμμετέχει σε εκδηλώσεις, υπογράφει αυτόγραφα, ντύνεται σαν ποδοσφαιριστής και βρίσκεται μαζί με πολλούς ανθρώπους που αγαπά. Αλλά πάνω απ’ όλα νιώθει ότι το να κλωτσάει τη μπάλα δεν είναι πια η προτεραιότητά του.
«Γυμνάζομαι στο γυμναστήριο και παίζω τένις. Μου αρέσει και είμαι αρκετά ανταγωνιστικός. Όταν έπαιζα στην Ορλάντο Σίτι, πήγα να δω ένα τουρνουά και γνώρισα τον Φέντερερ ενώ προπονούταν. Φοβόμουν σχεδόν να τον ενοχλήσω, αλλά μόλις με είδε, με φώναξε στο γήπεδο. Ήταν μια απίστευτη συγκίνηση».
Δεν νιώθεις πια την έλξη του ποδοσφαίρου;
«Ειλικρινά, όχι. Έπαιξα τον τελευταίο μου αγώνα πριν από σχεδόν δύο χρόνια και δεν έχω πια μεγάλη όρεξη να παίξω, αν και θεωρώ ότι βρίσκομαι σε μια μεταβατική περίοδο, στην οποία αποφασίζω τι θα κάνω. Μου αρέσει ακόμα το ποδόσφαιρο, αλλά η οικογένειά μου είναι στην πρώτη θέση. Το να είμαι εδώ, με τη φανέλα της Μίλαν, είναι πάντως μια τεράστια χαρά που ξυπνάει όμορφα συναισθήματα από το παρελθόν».
Άρα στο μέλλον θα σας δούμε ως προπονητή ή διευθυντή;
«Ποιος ξέρει… Δεν νομίζω ως προπονητής, τουλάχιστον αυτή είναι η τρέχουσα σκέψη μου. Ίσως ως διευθυντής ή ιδιοκτήτης ενός συλλόγου. Στη διάρκεια της καριέρας μου απέκτησα μεγάλη εμπειρία και μπορώ να τη διαθέσω στους ποδοσφαιριστές. Θα ήθελα να το κάνω».
Πόσο επηρέασαν οι τραυματισμοί σας στην πρόωρη αποχώρησή σας από τον κόσμο του ποδοσφαίρου;
«Είχα τραυματισμούς τόσο όταν ήμουν νέος όσο και στο τέλος της καριέρας μου (οι πιο σοβαροί, σ.σ.). Στον Μιλάνο, όταν ήμουν νεαρός, προσπαθούσα πάντα να επιταχύνω την ανάρρωσή μου, γιατί ήθελα να είμαι στο γήπεδο και να βοηθάω τους συμπαίκτες μου. Και μερικές φορές κατέληγα να τραυματίζομαι ξανά. Αν το μετανιώνω; Όχι, γιατί έτσι είμαι. Οι τραυματισμοί είναι μέρος της ζωής και σου μαθαίνουν κάτι. Αν είσαι πεσμένος και βρίσκεις τη δύναμη να σηκωθείς, τότε είσαι καλύτερος άνθρωπος. Ο Θεός μου έβαλε πολλές προκλήσεις μπροστά μου και τις ξεπέρασα όλες».
Ο Allegri ψάχνει για έναν κεντρικό επιθετικό. Δεν έχει καμία πρόθεση να το ξανασκεφτεί και…
(Γέλια) «Όχι, έχω ήδη δώσει τα πάντα, αν και για τη φανέλα της Μίλαν θα έχω πάντα και μόνο αγάπη. Το να βλέπω τον Αλέγκρι σε αυτόν τον πάγκο μου φέρνει στο μυαλό όμορφες αναμνήσεις, αυτές από το πρωτάθλημα που κερδίσαμε μαζί. Είχαμε μια ομάδα με πρωταθλητές όπως ο Ιμπραήμοβιτς, ο Τιάγκο Σίλβα, ο Γκατούζο, ο Πίρλο, ο Σέντορφ, ο Νέστα και όλοι οι άλλοι. Ήμασταν μια εξαιρετική ομάδα και ξαναφέραμε τη Μίλαν στην κορυφή. Τώρα ελπίζω να τα καταφέρουν αυτοί οι παίκτες. Ο πρώτος στόχος πρέπει να είναι η πρόκριση στο Τσάμπιονς Λιγκ, μετά… θα δούμε. Ο Allegri είναι εγγύηση: υπάρχουν λίγοι τόσο καλοί προπονητές όσο αυτός. Είναι ο ίδιος όπως πριν από 15 χρόνια και ξέρει ακόμα να κερδίζει την αγάπη της ομάδας».
Όπως ο Ancelotti που τώρα προπονεί τη Seleçao.
«Για εμάς τους Βραζιλιάνους είναι τιμή να έχουμε έναν τόσο επιτυχημένο προπονητή. Ο Κάρλο θα παραμείνει πάντα ένας ξεχωριστός άνθρωπος για μένα, γιατί με έφερε στη Μίλαν και με έκανε να ωριμάσω. Οι παίκτες θα τον ακολουθήσουν και θα έχουν ικανοποιήσεις, αλλά και ο γιος του, ο Νταβίντε, θα τα πάει καλά στην ηγεσία της Μποταφόγκο. Το να είσαι στον πάγκο της Βραζιλίας συνεπάγεται μεγάλη πίεση, αλλά αν υπάρχει κάποιος που μπορεί να την αντέξει και να πετύχει αποτελέσματα, αυτός είναι ο Αντσελότι. Μπορεί να κερδίσει το Παγκόσμιο Κύπελλο».
Συνεχίζουμε με τους προπονητές που πετυχαίνουν αποτελέσματα: εντυπωσιάστηκες από τον Κόντε που κέρδισε στο πρώτο του έτος στη Νάπολι και τώρα στοχεύει στο δεύτερο;
«Η Νάπολι τα πάει καλά γιατί έχει έναν πολύ ισχυρό πρόεδρο και έναν εξίσου ισχυρό προπονητή. Η περασμένη σεζόν ήταν φανταστική και γιόρτασε το πρωτάθλημα, αλλά συνεχίζει να επενδύει γιατί η Ίντερ θα θέλει να εκδικηθεί. Η Μίλαν έρχεται από μια δύσκολη χρονιά και τώρα έχει γυρίσει σελίδα: με τον Αλέγκρι ελπίζω να την ξαναδώ ψηλά».
Επιστρέφουμε στα χρόνια σας με τους «ροσονέρι» και στις πιο όμορφες αναμνήσεις. Η Ίντερ είχε κάνει ανατροπή, αλλά η ήττα από εμάς της στέρησε κάθε ελπίδα. Τον Μάιο, στον τελικό του Champions League, το είπα στον Julio Cesar και, μετά από καιρό, τον πείραξα λίγο για τα δύο γκολ που δέχτηκε από μένα. Μετά θα πω το γκολ μετά από λίγα δευτερόλεπτα εναντίον της Μπαρτσελόνα και το γκολ στο ντεμπούτο μου με τη Νάπολι. Θα τα ξαναδεί όλα ο γιος μου όταν μεγαλώσει. Όταν σκόραρα στο Σαν Σίρο, ένοιωθα ρίγη».
«Έπαιξα στην καλύτερη ομάδα του κόσμου, τη Μίλαν, με τον καλύτερο όλων, που είναι και το είδωλό μου, τον Φενόμενο Ρονάλντο. Φόρεσα τις φανέλες της Βραζιλίας και της Τσέλσι, έζησα μια σημαντική εμπειρία στην Κίνα και επέστρεψα στο Σαν Πάολο. Το ποδόσφαιρο μου έδωσε πολλά και δεν έχω κανένα παράπονο. Όταν σκέφτομαι το παρελθόν, χαμογελάω. Και τώρα απολαμβάνω το παρόν».