Ένα απόγευμα με την 15χρονη αποκάλυψη του ιταλικού σπριντ: «Ο μπαμπάς μου είναι οπαδός της Μίλαν και ήθελε να γίνω ποδοσφαιρίστρια. Για το Παγκόσμιο Κύπελλο δεν αποφασίζω μόνο εγώ».

Στα μέσα του απογεύματος, στο ένδοξο γήπεδο του San Donato Milanese, ακούγεται μόνο το τραγούδι των τζιτζικιών. Η μικρή ομάδα που προπονείται στην καλοκαιρινή ζέστη είναι πολύ διακριτική. Τότε, ξαφνικά, φτάνει εκείνη. Και όλα αλλάζουν. Η Kelly Doualla είναι ένας τυφώνας, ένα ηλεκτρικό ρεύμα. Στα 15 της είναι ήδη ηγέτης: γεμίζει τους χώρους με την παρουσία της. Εδώ, εδώ και δύο χρόνια, είναι το δεύτερο σπίτι της. Αλλά τώρα είναι περαστική: μεταξύ του χρυσού στα 100 μέτρα και στη σκυταλοδρομία που κέρδισε την περασμένη εβδομάδα στο Ολυμπιακό Φεστιβάλ Νεολαίας της Ευρώπης στη Σκόπια, στη Βόρεια Μακεδονία, και μιας συνάντησης στη Ρώμη εν όψει των Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων Κ20, από την Πέμπτη στο Τάμπερε της Φινλανδίας. Εν τω μεταξύ, η ηχώ του 11”21 – ευρωπαϊκό ρεκόρ κάτω των 18 ετών και τρίτη Ιταλίδα όλων των εποχών – σίγουρα δεν έχει σβήσει.

Kelly, πώς ήταν η πρώτη σου εμπειρία με την εθνική ομάδα;

«Όσον αφορά τα συναισθήματα, επηρεάστηκα λίγο από το άδειο στάδιο. Επίσης, γνώριζα ήδη πολλούς συναθλητές μου. Αντίθετα, με γοήτευσε το γεγονός ότι βρισκόμουν ανάμεσα σε τόσους ξένους, αν και επικοινωνούσα μόνο με όσους μιλούσαν γαλλικά. Από τον Σεπτέμβριο, τα Σάββατα θα παρακολουθώ μαθήματα αγγλικών».

Τεχνικά φαίνεται να τα πήγε καλά…

«Μόνο πριν τον τελικό των 100 μέτρων είχα λίγο φόβο. Και μετά, στη σκυταλοδρομία, ένιωσα άβολα όταν ξεκίνησα από τα μπλοκ με τη σκυτάλη στο χέρι. Κατά τα άλλα, μεταξύ της ζέστης, του κακού φαγητού και μιας χαμένης πτήσης στην επιστροφή, δεν ήταν ένα εύκολο ταξίδι. Τρεφόμασταν με προψημένα νουντλς από το σούπερ μάρκετ».

Γενικά, προσέχεις τη διατροφή σου;

«Είμαι αρκετά γλυκατζούλα, προς μεγάλη χαρά του Walter (του προπονητή Monti, σ.σ.), λατρεύω το φαστ φουντ, αλλά ο διαιτολόγος λέει ότι έχω όλο και λιγότερο λίπος. Το μυστικό μου, μαζί με δέκα ώρες ύπνου την ημέρα, συμπεριλαμβανομένων των απογευματινών, είναι η μαγειρική της μαμάς μου, με πολλά καμερούνικα πιάτα με βάση το κρέας, το ψάρι και τα λαχανικά. Θα ήθελα να επιστρέψω στη χώρα καταγωγής των γονιών μου για να δω πού μεγάλωσαν».

Πώς είναι η σχέση σας μαζί τους;

«Τους χρωστάω πολλά: προσαρμόζουν τη δουλειά τους στο γηροκομείο ανάλογα με τις ανάγκες μου. Ο μπαμπάς, στις περισσότερες περιπτώσεις, με φέρνει από το Sant’Angelo Lodigiano στο γήπεδο. Και με συνοδεύει στο σχολείο, γλιτώνοντάς με από μισή ώρα περπάτημα. Και αν δεν μπορεί αυτός, με φέρνουν με το λεωφορείο η μαμά, που μετά κάνει και τα μαλλιά στις φίλες μου, ή ο αδερφός μου ο Franck».

Πόσο χρόνο χρειάζεστε για να φτιάξετε τα δικά σας;

«Για την τελευταία, που δεν είναι τυχαία μπλε, χρειάστηκαν τέσσερις ώρες. Θα κρατήσει ένα μήνα περίπου».

Οι γονείς σου είναι περήφανοι για σένα;

«Προσπαθώ να μην τους ανησυχώ: όταν βγαίνω, ξέρουν πάντα πού πηγαίνω. Και ποτέ το βράδυ».

Και πού πηγαίνεις;

«Στο Μιλάνο, με τους φίλους μου από τον αθλητισμό, συναντιόμαστε στον καθεδρικό ναό και πάμε για φαγητό. Είναι πιο εύκολο με αυτούς παρά με τους συμμαθητές μου, αν και το δημοτικό, το γυμνάσιο και τώρα το αθλητικό λύκειο που φοιτώ, στο Sant’Angelo, βρίσκονται όλα στο ίδιο συγκρότημα».

Ποια είναι τα αγαπημένα σου μαθήματα;

«Μπορώ να πω γυμναστική; Δεν την κάνω συχνά, αλλά του χρόνου θα δοκιμάσουμε και το ταεκβοντό».

Είναι αλήθεια ότι ο μπαμπάς σου ήθελε να γίνεις ποδοσφαιρίστρια;

«Είναι μεγάλος οπαδός της Μίλαν, αλλά τώρα είναι ευχαριστημένος. Αν δεν κινδύνευα να τραυματιστώ, όμως, θα έπαιζα ποδόσφαιρο με μεγάλη χαρά. Παρακολουθώ μερικούς αγώνες στην τηλεόραση και είναι το μόνο άθλημα που με ενδιαφέρει. Εκτός από τον στίβο, φυσικά».

Δεδομένης της προσοχής που συγκεντρώνετε και της ηλικίας σας, νιώθετε λίγο πίεση;

«Αυτό που κάνω μου αρέσει πολύ, αν και από παιχνίδι που ήταν, γίνεται κάτι πιο σοβαρό».

Τα 100 μέτρα είναι το αγαπημένο σας αγώνισμα;

«Ναι, και γιατί δεν έχω τρέξει ποτέ στα 200. Νομίζω ότι μπορώ να τα πάω καλά, αλλά η στροφή με φοβίζει λίγο. Όταν έτρεξα ένα τέτοιο αγώνα φέτος το χειμώνα στην Ανκόνα, σε έναν αγώνα σκυταλοδρομίας σε κλειστό γήπεδο, τραυματίστηκα για πρώτη φορά στη ζωή μου. Θα δούμε την επόμενη σεζόν».

Και το άλμα σε μήκος;

«Δεν το έχω προετοιμάσει ποτέ πραγματικά, αλλά έχω καλά πόδια: πιστεύω ότι έχω πολλά περιθώρια».

Ποιοι είναι οι «συνάδελφοί» που εκτιμάς;

«Η Shelly-Ann Fraser, η Sha’Carri Richardson, η Tara Davis και, από τους Ιταλούς, ο Filippo Tortu, τον οποίο έχω συναντήσει μερικές φορές».

Τι αναμνήσεις έχεις από τις επιτυχίες της Ιταλίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Τόκιο;

«Σχεδόν καμία, ήμουν 11 χρονών: είδα τον Tamberi, αλλά μετά αποκοιμήθηκα…».

Σου αρέσει ο Jacobs;

«Τον είδα ζωντανά στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες της Ρώμης: προτιμώ τους πιο επιθετικούς σπρίντερ».

Σκέφτεστε τα Παγκόσμια Πρωταθλήματα στο Τόκιο;

«Μόνο η ιδέα με κάνει να συνειδητοποιώ πού έχω φτάσει. Είναι αλήθεια ότι θα ήθελα να πάω και λίγες διακοπές, αλλά η απόφαση δεν θα είναι μόνο δική μου».