Ο επιθετικός μιλάει για τον εαυτό του: «Με περισσότερες ευκαιρίες στην εθνική ομάδα θα μπορούσα να φτάσω τον Ρίβα. Η περίοδος που έπαιζα στη Μπαρτσελόνα ήταν όμορφη, όταν ήμουν μικρός. Οπαδός της Ίντερ ή της Μίλαν; Ήμουν οπαδός του Ρονάλντο, αλλά…».
Καμία ειδική γιορτή. Ο Μάριο Μπαλοτέλι δεν έχει οργανώσει τίποτα για τα 35α γενέθλιά του αύριο και ζητά μόνο ένα δώρο: «Υγεία, για μένα και τους αγαπημένους μου».
Πού κατέληξε ο Σούπερ Μάριο; Ο εκ φύσεως ζωηρός, με την (αξίωματη;) φήμη του κακού παιδιού.
«Κάποτε για μένα όλα ήταν μαύρα ή άσπρα. Τώρα μαθαίνω να διακρίνω τις αποχρώσεις του γκρι. Δεν μου είναι εύκολο, αλλά συνηθίζω».
Αισθάνεσαι πιο συνειδητός και ως πατέρας;
«Ποτέ δεν μου επιτράπηκε να είμαι απόλυτα παρών και με τον καιρό συνειδητοποίησα πόσο υπέροχη είναι αυτή η ευθύνη».
Πόσο καιρό δεν έχετε δει τα παιδιά σας;
«Με την Πία είναι καλύτερα, γιατί η Ραφαέλα είναι πιο διαθέσιμη, αλλά με τον Λάιον είναι πιο δύσκολο. Μέχρι να αλλάξουν ορισμένοι νόμοι…».
Η Πία και ο Λάιον κάνουν σπορ;
«Αυτή έχει ταλέντο στο καράτε, ενώ αυτός δείχνει υποσχέσεις στο ποδόσφαιρο».
Ως πατέρας;
«Στα οκτώ είναι νωρίς, αλλά και ο πατέρας μου, ο Φράνκο, με πήγαινε στο πάρκο για να παίξω και μετά από λίγο μου είπε: «Δεν χρειάζεται να σου μάθω τίποτα, μίλα στο μπαλάκι»».
Πού θα σε δούμε στο γήπεδο;
«Θα ήθελα να απαντήσω, αλλά δεν μπορώ (και γελάει)».
Έχεις κάποιο όνειρο;
«Να παίξω στη Ρεάλ Μαδρίτης…».
Στην πραγματικότητα;
«Ψάχνω μια ομάδα που θα μου δώσει εμπιστοσύνη. Θέλω να παίξω άλλα δύο-τρία χρόνια. Μετά, θα πάω στον αδερφό μου, τον Enock».
Πού;
«Τώρα παίζει στο Vado, στους ερασιτέχνες. Θα δούμε. Του έχω υποσχεθεί ότι θα κλείσω την καριέρα μου παίζοντας μαζί του».
Εν τω μεταξύ, προπονείσαι. Είσαι δυνατός;
«Είμαι καλά. Νιώθω έτοιμος».
Και προπονείται με muay thai.
«Στην Αγγλία γνώρισα έναν φίλο που ασχολείται με την ταϊλανδέζικη πυγμαχία και τον Ιούνιο πήγα εκεί για διακοπές για σχεδόν ένα μήνα. Προπονήθηκα με τον παγκόσμιο πρωταθλητή Rodtang. Διασκεδάζω και μου κάνει καλό. Είναι ένα σκληρό άθλημα».
Πώς βλέπεις τη νέα Serie A;
«Δεν παρακολουθώ τηλεόραση, δεν ενημερώνομαι».
Είστε αμφιλεγόμενος;
«Είμαι ερωτευμένος με το ποδόσφαιρο. Όμως, αλλάζουν πολλά πράγματα. Στο γήπεδο βλέπω πολλούς αθλητές ύψους 1,90 μέτρων, αλλά κανείς δεν περνάει πια τον αντίπαλο. Και αυτό γιατί τώρα, μόλις τα παιδιά κάνουν ένα «τούνελ», τιμωρούνται».
Δεν συνέβαινε αυτό σε εσάς;
«Δικαιολογημένα. Αν και μου έμεινε ένα όνειρο, εκείνη η περίοδος που πέρασα στη Βαρκελώνη, αλλά μετά ο Μοράτι πρόσφερε περισσότερα στη Λουμετσάνε και πήγα στην Ίντερ».
Τι θυμάστε από εκείνη την εμπειρία;
«Ήταν υπέροχα, ήμουν με τους αδελφούς Ντος Σάντος, με τον Τιάγκο Αλκάνταρα, τον Μπόγιαν. Παίζαμε ελεύθερα. Μας δίδασκαν μόνο τεχνική: στάση και πάσα στον αέρα, καμία τακτική. Ήταν χαρά να βγαίνεις στο γήπεδο, εκείνη η ομάδα ήταν ασταμάτητη, κερδίζαμε 15-0».
Ωστόσο, δεν έλειψαν οι ικανοποιήσεις στην Ίντερ και τη Μίλαν.
«Φυσικά. Έχω πάρει και έχω δώσει πολλά και στις δύο ομάδες του Μιλάνου».
Είστε όμως οπαδός της Ίντερ ή της Μίλαν;
«Όταν ήμουν μικρός, συμπαθούσα τους Νερατζούρι, γιατί το είδωλό μου ήταν ο Ρονάλντο, ο Φαινόμενο, αλλά ποτέ δεν έκρυψα τη συμπάθειά μου για τον κόσμο των Ροσονέρι. Το να είσαι οπαδός όμως είναι κάτι άλλο».
Στη Μίλαν επέστρεψε ο Αλέγκρι και ξαναμιλάει ο Γκαλιάνι.
«Είμαι χαρούμενος για τον Μαξ και είναι καλό που ξαναβλέπουμε τον Γκαλιάνι. Δύο σημαντικές προσωπικότητες».
Η ομάδα σας, η Μπρέσια, βυθίστηκε στην Σειρά C.
«Στη Σειρά Α ήμουν αρχηγός και όταν μου αφαίρεσαν την περιβραχιόνια, ήμουν σαφής: «Θα καταλάβετε ποιος είναι ο πρόεδρος σας». Ευτυχώς που τώρα ο Pasini συγκεντρώνει πολλές δυνάμεις γύρω του, αφού έφτασε στο ναδίρ».
Τι σας λείπει στην καριέρα σας;
«Γενικά, θα μπορούσα να είχα προσπαθήσει περισσότερο. Μου μένει η λύπη για την Εθνική: θα μπορούσα να είχα παίξει περισσότερο».
Κι όμως έβαλες 14 γκολ, όπως ο Rivera.
«Ας το αφήσουμε. Αν είχα περισσότερες ευκαιρίες, ίσως θα μπορούσα να πλησιάσω τον Ρίβα. Κάποιος δεν με ήθελε στην εθνική… Αλλά είναι παρελθόν».
Μας λείπει το Παγκόσμιο Κύπελλο. Τι πιστεύετε για τον Γκατούζο;
«Ο Ρίνο αξίζει τις ευχές μου. Θα δώσει τον καλύτερό του εαυτό».
Εν τω μεταξύ, στην Ιταλία λείπουν ποιοτικοί επιθετικοί.
«Είναι σοβαρό πρόβλημα. Οι νέοι δεν έχουν συνέχεια, τους στέλνουν σε χαμηλότερες κατηγορίες και μετά από λίγους μήνες αλλάζουν ήδη ομάδα. Χάνονται».
Πίο Εσπόζιτο, Φραντσέσκο Καμάρντα και Λορέντζο Βεντουρίνο. Ποιος θα ξεχωρίσει;
«Στη Τζένοα προπονήθηκα με τον Βεντουρίνο, έχει καλά σουτ: αξίζει εμπιστοσύνη. Έχω δει και τον Καμάρντα σε μερικά αποσπάσματα με τη Μίλαν και είμαι περίεργος να δω πώς θα τα πάει στη Λέτσε. Εμένα όμως μου αρέσει κυρίως ο Πίο».
Σε τι;
«Γνωρίζω τον αδερφό του, τον Σέμπα, και τον έχω δει πολλές φορές ζωντανά στη Μπρέσια. Έχει όλα τα προσόντα για να τα καταφέρει. Εύχομαι να βρει χώρο στην Ίντερ, μπορεί να είναι η έκπληξη. Αλλά για να μείνεις στα υψηλά επίπεδα πρέπει να σπάσεις τον πάγο».
Τι πιστεύετε για την υπόθεση Λούκμαν;
«Στην αγορά υπάρχουν πολλές περίεργες ιστορίες, αν δεν τις γνωρίζεις καλά κινδυνεύεις να πεις ανακρίβειες. Και σε αυτή την υπόθεση βλέπω πάρα πολλά σχόλια».
Αλλά θα έχεις σχηματίσει μια άποψη.
«Προκαταρκτικά. Έχω μετανιώσει εδώ και καιρό για εκείνη την κίνηση στο Σαν Σίρο, όταν έβγαλα τη φανέλα της Ίντερ. Γι’ αυτό τώρα λέω ότι στη θέση του Λούκμαν, με τη σημερινή μου νοοτροπία, δεν θα είχα διαγράψει από τα social media τις φωτογραφίες με τη φανέλα της Αταλάντα».
Γιατί;
«Είναι αλήθεια ότι δεν υπάρχουν πια οι σημαίες, ότι οι παίκτες αργά ή γρήγορα φεύγουν. Αλλά οι οπαδοί δεν έχουν καμία σχέση. Αξίζουν αναγνώριση και σεβασμό. Και αυτό δεν ισχύει μόνο για τους οπαδούς της Αταλάντα».
Ακολουθήσατε το κατόρθωμα της Kelly Doualla, πρωταθλήτριας Ευρώπης Under 20 σε ηλικία μόλις 15 ετών;
«Είμαι χαρούμενος για εκείνη και για αυτό το νέο κύμα της Azzurra. Διάβασα ότι τα είδωλά της είναι οι βόλεϊ παίκτριες Egonu και Silla και είναι καλό που ο αθλητισμός ανακαλύπτει νέα πρόσωπα. Από την πλευρά μου, διεκδικώ την επιλογή της Ιταλίας από καρδιάς και από αίσθημα ότι ανήκω εκεί. Αντίθετα, επικρίνω όσους, έχοντας διπλή υπηκοότητα, επιλέγουν την ισχυρότερη εθνική ομάδα, δηλαδή από υπολογισμό».