Ο πρώην μέσος των «αζούρρι»: «Μια συμπαγής ομάδα παρά τα προβλήματα τραυματισμών και τις ήττες. Και εκείνο το πρωτάθλημα στο στήθος τους δίνει δύναμη…»
Φαίνεται σαν να νιώθεις ακόμα τις χαϊδευτικές αγκαλιές εκείνης της βραδιάς, την 1η Σεπτεμβρίου του 1990, και καθώς οι αναμνήσεις ξετυλίγονται, ο Μάσιμο Κρίππα ξαναβλέπει μια μιάμιση ώρα που έμοιαζε με παραμύθι: το Σούπερ Κύπελλο είχε μόλις γεννηθεί, γιόρταζε την τρίτη του διοργάνωση, και τώρα που έχουν περάσει τριάντα πέντε χρόνια, δεν έχει σβήσει η ηχώ ενός γιγαντιαίου θριάμβου, 5-1 επί της Γιουβέντους, και δεν έχει εξαφανιστεί ούτε ένα κομμάτι μιας εποχής που έγραψε ιστορία.

Τι θυμάσαι, Crippa;

“Φυσικά τα πάντα. Την ατμόσφαιρα, την πληρότητα μιας νίκης εναντίον ενός ιστορικού αντιπάλου, θα έλεγα πραγματικά μια μεγάλη γιορτή. Ακόμη και τη γενική δυσπιστία, γιατί είχαμε κάνει κάτι μεγάλο, νικώντας τη Γιουβέντους του Μπάτζιο και του Σκιλάτσι, του Τακόνι και του Καζιράγκι. Όμως εμείς, το λέω χωρίς αλαζονεία, ήμασταν η Νάπολι και αυτό φαινόταν και στο γήπεδο, όπως έδειξε εκείνο το ματς».

1990, Νάπολι-Γιουβέντους 5-1: η μεγάλη βραδιά του Αντρέα Σιλέντσι, ο οποίος πέτυχε δύο γκολ. Ansa
Ήσασταν πρωταθλητές Ιταλίας εδώ και τέσσερις μήνες.

«Το δεύτερο πρωτάθλημα μας είχε προσφέρει μια νέα διάσταση, ερχόμασταν μετά από αυτό που είχε κατακτηθεί το ’89. Εγώ είχα αποκτηθεί το ’88, είχα γύρω μου την αφρόκρεμα του ποδοσφαίρου. Οι πιο δυνατοί έπαιζαν στην Ιταλία και ο πιο δυνατός μεταξύ των πιο δυνατών ήταν ο Μαραντόνα, μαζί του ήταν ο Καρέκα. Μια σπουδαία ομάδα, φαινόμασταν ανίκητοι: πρώτα ο τίτλος και μετά το Σούπερ Καπ».
 
Και όμως, αδύνατο να το προβλέψει κανείς, άρχιζε η παρακμή.

«Δεν θα φανταζόμασταν ποτέ ότι εκείνη θα ήταν η τελευταία επιτυχία, αντίθετα φαινόταν η αρχή μιας νέας σειράς. Ενώ λίγες σεζόν μετά θα ανακαλύπταμε ότι ο κόσμος είχε ανατραπεί. Ο Ντιέγκο έφυγε, ο σύλλογος έπρεπε να αρχίσει να πουλάει παίκτες, ξεκίνησε η πορεία προς αυτό που τελικά θα ήταν η χρεοκοπία. Αργή και οδυνηρή. Αλλά πέρασε».

Επιστρέφει το Νάπολι-Μίλαν, σήμερα όπως τότε.

«Εκείνη την εποχή, οι αγώνες ήταν ισορροπημένοι, εμείς κερδίζαμε στο γήπεδό μας και αυτοί στο δικό τους. Αντιμετωπίζαμε άλλους γίγαντες, ας είναι σαφές: τον Μπαρέζι, τον Μαλντίνι, τον Κοστακούρτα, τον Ντοναντόνι, τον Αντσελότι, τους Ολλανδούς. Σεβόμασταν ο ένας τον άλλον».
Τι θα γίνει αυτή τη φορά;

«Μια αναμέτρηση που, θεωρητικά, είναι αδύνατο να προβλεφθεί, αλλά για μένα η Νάπολι είναι ελαφρώς φαβορί. Οι πρωταθλητές Ιταλίας παραμένουν πρωταθλητές Ιταλίας, ακόμα κι αν η μοίρα τους στέρησε πολλούς παίκτες, μάλλον πάρα πολλούς. Ωστόσο, η διαφορά παραμένει και δεν το λέω αυτό για κατανοητούς συναισθηματικούς λόγους».

Τακτικά, πώς το περιμένετε;

“Τα παιχνίδια μονής αναμέτρησης έχουν διαφορετική ερμηνεία, ίσως υπάρχει μια πινελιά επιπλέον προσοχής. Και πάντως, πρέπει να προσθέσουμε και κάτι άλλο: τις κούραση των τελευταίων εβδομάδων, αυτές που θα έρθουν· τις απουσίες που θα οδηγήσουν τους προπονητές να παρέμβουν με κάποιο τρόπο. Ωστόσο, το κύρος της Νάπολι και της Μίλαν είναι τόσο σημαντικό που προβλέπω ένα θεαματικό παιχνίδι».

Θα είναι το παιχνίδι του…;

«Κόντε και Αλέγκρι, δύο από τους καλύτερους προπονητές του ιταλικού πρωταθλήματος, μάλλον οι καλύτεροι, με την ιστορία να μιλάει υπέρ και των δύο, με τις επιτυχίες που τους ανέβασαν στην κορυφή. Έχουν δύο ομάδες με ισχυρή ταυτότητα, η μία και η άλλη, και που ούτως ή άλλως αντιπροσωπεύουν πλήρως τους προπονητές τους. Έχουν αντίκτυπο, τακτικά και ψυχολογικά, δίνουν μια πολύ συγκεκριμένη κατεύθυνση».

Τι σας εντυπωσίασε σε αυτούς τους τέσσερις μήνες ποδοσφαίρου;

«Το βάθος της Μίλαν, γιατί για μένα ο Αλέγκρι κάνει θαύμα. Δεν έχει κεντρικό επιθετικό, σε αυτή τη θέση έπρεπε να επινοήσει τον Λεάο που πιθανότατα δεν θα είναι εκεί αύριο το βράδυ, και πάντως πάντα βρήκε τις λύσεις για να αποφύγει τα προβλήματα που δεν του έλειψαν. Οι δυσκολίες παραμένουν αλλά ο Αλέγκρι διασκεδάζει να επινοεί, αλλάζει τα σχήματα, τολμά, υποφέρει αλλά πάντως είναι εκεί, κοντά στην πρωτοπόρο Ίντερ. Και μετά, στη Νάπολι με εντυπωσίασε η σταθερότητά της, την οποία δεν υποβαθμίζουν οι επτά ήττες. Προβλήματα είχε και ο Κόντε, αν σκεφτούμε τα ατυχήματα που του συνέβησαν, αλλά στο γήπεδο, όταν τα πράγματα πάνε με έναν συγκεκριμένο τρόπο, φαίνεται ότι υπάρχει το χέρι του. Βέβαια, αν αφαιρέσεις τον Ντε Μπρούιν, τον Ανγκουίσα και μέχρι την Κυριακή και τον Λομπότκα, εκτός από τον Λουκάκου, τότε νιώθεις και λίγο καταδιωγμένος. Αλλά το ρόστερ είναι πλούσιο«.

Ο παίκτης του αγώνα από τη μία και από την άλλη πλευρά;

»Αυτό είναι εύκολο: ο Μόντριτς για τη Μίλαν, τον απολαμβάνουμε ακόμα και στα σαράντα του, αν θέλουμε μπορούμε να του δέσουμε και τα μάτια γιατί θα ήξερε ούτως ή άλλως πώς να δώσει πάσα σε έναν συμπαίκτη, πώς να μας ενθουσιάσει. Ένας εξωπραγματικός παίκτης. Και, αν υπήρχε ο Ντε Μπρούιν, θα μπορούσαμε να δοκιμάσουμε να δέσουμε τα μάτια και σ’ αυτόν: με αυτούς τους δύο, μιλάμε για παίκτες κορυφαίου επιπέδου. Όμως ο Ντε Μπρούιν δεν υπάρχει, και αν είναι αλήθεια ότι ακόμα και χωρίς αυτόν η Νάπολι τα πήγε καλά, τότε επιλέγω το σύνολο του Κόντε. Περιμένοντας να αναδειχθεί κάποιος ως έκπληξη».

Ποιος θα κερδίσει αύριο το βράδυ;

«Η Νάπολι, φυσικά».

Ποιος θα κερδίσει το πρωτάθλημα;

«Κατά τη γνώμη σας; Η Νάπολι, φυσικά».

Πόσο καιρό έχετε να πάτε στη Νάπολι;
«Πάρα πολύ και πρέπει να επιστρέψω. Ωστόσο, είδα την παρέλαση για το τέταρτο πρωτάθλημα στην τηλεόραση. Ένα θέαμα αλά αγγλικά, αλλά στην παραλία. Και αν συμβεί, ίσως να κλείσω και ένα ταξιδάκι. Αν ξέρατε πόσοι φίλοι με περιμένουν».