Ο πρώην Γεωργιανός αμυντικός, σήμερα δήμαρχος της Τιφλίδας: «Οι «ροσονέρι» έχουν καθήκον να επιστρέψουν στο Τσάμπιονς Λιγκ. Σήμερα μου αρέσουν ο Πούλισιτς και ο Μαϊνάν»
Το πέρασμα του χρόνου του άφησε μόνο μερικές ασημένιες τρίχες στα μαλλιά. Το σώμα του, όμως, παρέμεινε το ίδιο σφριγηλό όπως παλιά. Στις 4 Φεβρουαρίου 2001, ο Καχαμπέρ Καλάντζε έκανε το ντεμπούτο του με τη Μίλαν. «Θυμάμαι πολύ καλά εκείνο το ματς: κερδίσαμε 1-0 τη Ρετζίνα με ένα γκολ του Λεονάρντο και ήμουν πολύ ικανοποιημένος από την απόδοσή μου». Είκοσι πέντε χρόνια μετά, συναντάμε τον τότε Γεωργιανό αμυντικό σε ένα ξενοδοχείο στο κέντρο του Μιλάνου, που επέλεξε ο Kakha ως βάση για μια βουτιά στο παρελθόν. «Αλλά έρχομαι συχνά εδώ, είναι το δεύτερο σπίτι μου. Αυτή η πόλη μου έδωσε πολλά. Ήρθα πολύ νέος και όταν έφυγα ήμουν άνδρας». Στο μεταξύ, δέκα σεζόν με αξέχαστες νίκες με τη φανέλα των «ροσονέρι», πριν μετακομίσει στη Τζένοα και στη συνέχεια ασχοληθεί με την πολιτική. Σήμερα ο Καλάντζε είναι δήμαρχος της Τιφλίδας, αλλά πάντα χαίρεται να ρίξει μια ματιά στην παλιά του αγάπη.
Καχά, είναι ακόμα η Μίλαν σου;
«Φυσικά όχι, γιατί δεν υπάρχει πια ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Και γενικά έχει αλλάξει όλο το ιταλικό ποδόσφαιρο. Όταν έφτασα, η Σέριε Α ήταν το καλύτερο πρωτάθλημα της Ευρώπης και υπήρχαν παγκόσμιοι κορυφαίοι παίκτες όχι μόνο στη Μίλαν, την Ίντερ ή τη Γιούβε, αλλά και στην Πάρμα, τη Φιορεντίνα, τη Λάτσιο ή τη Ρόμα. Σήμερα, η τεχνική ποιότητα είναι πολύ χαμηλότερη».
Λοιπόν, κερδίσατε το τελευταίο Champions League το 2007 με δύο γκολ του Ιντσάγκι, ο οποίος σίγουρα δεν ήταν θαύμα της τεχνικής…
«Ο Πίπο ήταν απίστευτος. Στην προπόνηση τον κοροϊδεύαμε επειδή δεν μπορούσε να κάνει δέκα πασάρματα. Αλλά παιδιά, είχε κάτι έμφυτο που τον έκανε έναν φοβερό επιθετικό».
Ο ισχυρότερος που έπρεπε να μαρκάρεις;
«Δεν ξέρω, έτσι στα γρήγορα θα έλεγα τον Ιμπραήμοβιτς: ο Ζλάταν είχε μια εξαιρετική φυσική δύναμη και σε ένα ντέρμπι που χάσαμε 2-1 με έκανε να υποφέρω πραγματικά».
Σας επηρεάζει το γεγονός ότι σήμερα η Μίλαν είναι εκτός Τσάμπιονς Λιγκ;
«Πώς θα μπορούσε να μην με επηρεάζει; Η τελευταία αγωνιστική του ομίλου ήταν ένα θέαμα, αλλά σε κάποιο σημείο είπα στον εαυτό μου: «Κάτι λείπει». Και αυτό το κάτι ήταν η Μίλαν. Ο Μαξ Αλέγκρι έχει δίκιο όταν λέει ότι η επιστροφή στο Τσάμπιονς Λιγκ είναι καθήκον».
Γνωρίζετε ότι από τις 31 Μαΐου δεν είστε πλέον ο μόνος Γεωργιανός παίκτης που έχει κερδίσει το Champions League;
«Το ξέρω, το ξέρω. Ήμουν πολύ χαρούμενος για τον Kvaratskhelia, τον οποίο γνωρίζω προσωπικά, επίσης επειδή ο πατέρας του έπαιζε μαζί μου στη Γεωργία. Είναι ένας καλός νεαρός, υπερβολικά ντροπαλός, και ένας ξεχωριστός παίκτης. Και, προς το παρόν, παραμένω ο μόνος που έχει κατακτήσει δύο φορές το Champions League (γέλια, σ.σ.)».
Είμαι ακόμα ο μόνος Γεωργιανός που έχει κερδίσει δύο φορές το Champions League
Kakhaber Kaladze
Επιστρέφουμε στη Μίλαν. Ο Allegri έφερε τον «Διάβολο» ξανά στην κορυφή, μετά την όγδοη θέση της περασμένης σεζόν: είναι η αρχή της ανάκαμψης;
«Πολλοί ξεχνούν ότι όταν έφτασα στο Μιλάνο, τα πράγματα δεν πήγαιναν και πολύ καλά. Ο σύλλογος δεν είχε κερδίσει για δύο χρόνια και η κατάταξη ήταν κάθε άλλο παρά καλή. Η άφιξη του Ancelotti στον πάγκο ήταν καθοριστική. Και η σημερινή Μίλαν έρχεται από σεζόν χωρίς νίκες, αλλά ο Allegri κάνει εξαιρετική δουλειά: επανέφερε τη σωστή νοοτροπία και οι «ροσονέρι» επέστρεψαν στο ομαδικό παιχνίδι, το πρώτο απαραίτητο βήμα για να κερδίσουν».
Κριτική παρατήρηση: ο Ancelotti βρήκε μια ομάδα πρωταθλητών. Η Μίλαν έχει σήμερα μεγάλους παίκτες;
«Όπως είπα, η ποιότητα έχει γενικά πέσει, οπότε είναι δύσκολο να κάνουμε συγκρίσεις. Το μυστικό της επιτυχίας μας δεν ήταν, ωστόσο, μόνο το επίπεδο των παικτών: η Μίλαν μου ήταν μια οικογένεια, συχνά βγαίναμε για δείπνο και ήμασταν πολύ δεμένοι. Αυτό έκανε τη διαφορά».
Ποιος σας αρέσει στην σημερινή ομάδα;
«Ο Πούλισιτς έχει ταλέντο στο γκολ, και φυσικά ο Μόντριτς, παρά την ηλικία του, που είναι πιο κοντά στη δική μου παρά σε αυτή πολλών αντιπάλων του (γέλια, σ.σ.). Και δεν ξεχνώ τον Μαινάν, έναν από τους καλύτερους τερματοφύλακες στον κόσμο».
Και ο Leao;
«Ξέρω ότι στην Ιταλία δέχεται πολλές κριτικές, αλλά είναι πολύ δυνατός τόσο σωματικά όσο και τεχνικά. Τον θεωρώ βασικό κομμάτι για μια Μίλαν που θέλει να επιστρέψει στις νίκες, χωρίς αμφιβολία».
Υπάρχει ένας νέος Καλάντζε σε αυτή τη Μίλαν;
«Επιλέγω τον Παβλόβιτς, γιατί είναι αριστερόχειρας και παίζει με το σώμα του όπως εγώ. Είναι ακόμα νέος και πρέπει να ωριμάσει σε ορισμένα θέματα, αλλά είναι στον σωστό δρόμο».
Μιλώντας για μεγάλους αμυντικούς, πώς ένιωσες όταν βρήκες τον Paolo Maldini στα αποδυτήρια πριν από 25 χρόνια;
«Θα πω μόνο ότι είχα μια αφίσα του στο δωμάτιό μου όταν ήμουν μικρός. Όταν ο Shevchenko, που ήταν μαζί μου στη Dinamo Kiev, υπέγραψε με τη Μίλαν, άρχισα να τον βομβαρδίζω με ερωτήσεις για τον Paolo. Αλλά ξέρεις, όσο είσαι έξω, δεν το συνειδητοποιείς πραγματικά. Όταν έφτασα στο Μιλάνο και τον γνώρισα, κατάλαβα γιατί ήταν τόσο σπουδαίος: ήταν ένας ταπεινός, εξαιρετικός άνθρωπος, πριν ακόμα από ένας φαινομενικός ποδοσφαιριστής. Μου έμαθε πολλά».
Αφού μπήκε στην πολιτική, θα έμαθε και κάτι από τον Μπερλουσκόνι…
«Σίγουρα. Θα σου πω μια ιστορία: το 2008 υπήρχε πόλεμος στη Γεωργία, μια τρομερή κατάσταση. Πήγα στον Μπερλουσκόνι, γνωρίζοντας τις καλές σχέσεις που είχε με τον Πούτιν, και τον ρώτησα αν μπορούσε να κάνει κάτι. Τον κάλεσε μπροστά μου και λίγο μετά υπογράφηκε η ειρήνη. Ο Σίλβιο για μένα δεν ήταν μόνο ένας μεγάλος πρόεδρος, επιχειρηματίας και πολιτικός. Πρώτα απ’ όλα, για μένα ήταν ένας σπουδαίος άνθρωπος».
Είναι αλήθεια ότι συζητήσατε με τον φίλο σας Σεβτσένκο για τον πόλεμο στην Ουκρανία;
«Το συζητήσαμε πολλές φορές. Εμείς στη Γεωργία ζήσαμε κάτι παρόμοιο: ο πόλεμος είναι κάτι τρομερό. Αλλά το βασικό ερώτημα για μένα είναι ένα: πού μας οδηγεί όλο αυτό; Δεν μπορώ να βρω μια απάντηση».