Ο Giannelli στο βάθρο με τη φανέλα του παίκτη που τραυματίστηκε λίγες μέρες πριν την αναχώρηση. Ο προπονητής De Giorgi: «Θα πρέπει να με καλούν μόνο για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Είμαι εξαντλημένος». Ο Anzani και το χρυσό του «θείου»: «Έπρεπε να σταματήσω να παίζω, αλλά αντίθετα είμαι εδώ».

Τα δάκρυα ρέουν άφθονα για όλους. Είναι η ώρα των συναισθημάτων και μπορεί κανείς να αφεθεί. Είναι επίσης η ώρα των αφιερώσεων. Η πιο σημαντική είναι στο βάθρο με τον Giannelli να παραλαμβάνει το μετάλλιο με τη φανέλα του Daniele Lavia, τον μεγάλο απόντα αλλά πολύ παρόντα με την ομάδα που κέρδισε το χρυσό, καθώς και ειδικό σχολιαστή στη Rai. Ο μπλοκέρ της Azzurra είδε στις 23 Αυγούστου το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα να χάνεται λόγω ενός τραυματισμού στο χέρι που υπέστη στο γυμναστήριο και τον ανάγκασε να υποβληθεί σε μια λεπτή εγχείρηση. Πριν από τον τελικό μίλησε σε όλη την ομάδα. «Dani, αυτό είναι για σένα – είναι η αρχή του Simone Anzani, ο «θείος» της ομάδας που έριξε την τελευταία μπάλα -, ξέρεις πόσο μας έλειψες και πόσο σε χρειαζόμασταν. Αυτή η νίκη είναι αφιερωμένη εξ ολοκλήρου σε σένα». Ο Anzani συνεχίζει: «Είχα πει σε άλλη περίσταση ότι ο στόχος μας ήταν αυτός, το Παγκόσμιο Κύπελλο. Είναι μια απίστευτη συγκίνηση, είναι ένα ιδιαίτερο παιχνίδι. Έρχομαι από δύο δύσκολα χρόνια – λέει ο κεντρικός που έπρεπε να σταματήσει δύο φορές λόγω καρδιακού προβλήματος – όπου κινδύνεψα να σταματήσω να παίζω, κυνήγησα τους Ολυμπιακούς Αγώνες που ήταν ο τελευταίος μου στόχος και τώρα ήρθε αυτό».
«Δυσκολεύομαι να μιλήσω», λέει με δάκρυα στα μάτια ο Simone Giannelli, αρχηγός και χρυσές χέρια αυτής της ομάδας, «είναι για τη λύπη που δεν έχουμε τον Daniele μαζί μας. Ξέρω πόσο πολύ το ήθελε. Δυστυχώς δεν ήταν μαζί μας και γι’ αυτό τον ευχαριστώ που ήταν κοντά μας. Είμαι περήφανος που φοράω τη φανέλα του εδώ – την δείχνω στην τηλεόραση κάτω από το μετάλλιο – και χαιρετώ και τον Sanguinetti (τον τελευταίο που αποκλείστηκε, σ.σ.). Δεν είμαστε άνθρωποι που τα παρατάμε. Υπήρχαν πολλά πράγματα που δεν μας άρεσαν αυτή τη σεζόν, αλλά τα κάναμε να πάνε καλά. Είμαι περήφανος για αυτή την ομάδα, κάναμε κάτι απίστευτο». Συγκινημένος και ο Mister Mondo Michieletto: «Κάναμε κάτι απίστευτο. Δεν έχω λόγια. Ίσως δεν ήταν το πιο όμορφο παιχνίδι, αλλά ποιος νοιάζεται. Βγήκαμε από τις δυσκολίες ως μεγάλη ομάδα. Δεν το συνειδητοποιώ. Όταν είμαι στο σπίτι, το κρατάω στο κομοδίνο για να το απολαύσω λίγο».

Η αφιέρωση του Romanò—  Ένας από τους στυλοβάτες της ομάδας ήταν ο Yuri Romanò, που την επόμενη χρονιά θα παίζει στη Ρωσία, στο Νοβοσιμπίρσκ: «Είναι δύσκολο να μιλήσω, είναι απίστευτο. Dani, είσαι υπέροχος – αστειεύεται με τον Lavia που είναι συνδεδεμένος στην τηλεόραση – είσαι βασικό μέλος αυτής της ομάδας. Παρά όλα όσα συνέβησαν κατά την προετοιμασία, αποδείξαμε ότι όταν παίζουμε με τον δικό μας τρόπο, είναι πραγματικά δύσκολο να μας νικήσουν. Η Πολωνία είναι η πιο ολοκληρωμένη ομάδα στον κόσμο και δεν ήταν αρκετό. Το αφιερώνω στη Marta και τη Bianca (σύντροφο και κόρη, σ.σ.), σας αγαπώ πολύ, έρχομαι σύντομα».
Bottolo—  Felice Bottolo: «Σήμερα φαινόταν ότι είχαμε περισσότερη ενέργεια και αυτή προερχόταν από το σπίτι. Βρήκαμε τη δύναμη μέσα μας. Ακόμα δεν μπορούμε να το συνειδητοποιήσουμε. Το ζούμε, αλλά ακόμα δεν το καταλαβαίνουμε. Ήταν ένα μακρύ και κουραστικό καλοκαίρι που μας στέρησε πολλή ενέργεια, το να ξεκινάς τον Μάιο και να τελειώνεις στα τέλη Σεπτεμβρίου είναι ατελείωτο». Τελικά, με το Κύπελλο στα χέρια του είναι και ο Fefè De Giorgi, ο άνθρωπος με το ρεκόρ των πέντε παγκόσμιων χρυσών μεταλλίων: «Θα έπρεπε να με καλούν μόνο για τα Παγκόσμια Πρωταθλήματα», αστειεύεται ο προπονητής της ιταλικής ομάδας. «Είμαι εξαντλημένος, ήταν ένα μακρύ καλοκαίρι, όχι και τόσο εύκολο, αλλά το λέω και το επαναλαμβάνω: είναι ξεχωριστά παιδιά. Δέχτηκαν πολλά πράγματα για να δουλέψουν καλύτερα. Ήταν υπέροχοι, έχουν την ικανότητα να ενσωματώνουν. Και ο Daniele ήταν πολύ καλός. Μας έδωσε μεγάλη ώθηση». Στη συνέχεια, χαιρετίζει τον Julio Velasco, προπονητή της γυναικείας ομάδας: «Με τον Julio κάναμε καλά πράγματα αυτό το καλοκαίρι. Ελπίζουμε να ενθουσιάσουμε πολλούς νέους».