Στην Panchina d’oro (Χρυσή Πάγκο) κατέλαβε την τρίτη θέση πίσω από τον Κόντε και τον Γκασπ, έριξε την Αταλάντα χωρίς να την νικήσει, είδε τον αστέρα του να χάνει ένα πέναλτι. Αλλά από ψηλά κάποιος παρακολουθεί…

Ο Τεχνικός Τομέας της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου απένειμε χθες στον Cesc Fabregas, προπονητή της Como dei miracoli, την τρίτη θέση στο βάθρο του Panchina d’oro, πίσω από τον Antonio Conte, που κέρδισε το πρωτάθλημα με τη Napoli, και τον Gian Piero Gasperini, που επανέφερε την Atalanta στη Champions League. Μια μεγάλη ικανοποίηση για έναν προπονητή που βρίσκεται ακόμα στην αρχή της καριέρας του, αλλά που ίσως ήρθε σε λάθος στιγμή, την ημέρα που ένιωθε την πιο έντονη επιθυμία να καταραστεί το επάγγελμά του. Λίγες ώρες νωρίτερα είχε δεχτεί μια συντριπτική ήττα από την Αταλάντα, την είχε τρυπήσει σαν τον Άγιο Σεβαστιανό με είκοσι περίπου σουτ, είχε δει τον καλύτερο παίκτη του (Νίκο Παζ) να χάνει ένα πέναλτι στο τέλος και αντί για τα 5 γκολ που προέβλεπαν οι στατιστικές, δεν είχε σκοράρει ούτε ένα. Και εναντίον της Μίλαν τα είχε πάει ακόμα χειρότερα.

Αν ο θεός του ποδοσφαίρου, ψηλά, πάνω από το Coverciano, είχε καταλάβει, ο Cesc πιθανότατα θα του είχε ρωτήσει: «Γιατί, Κύριε; Μα εγώ παίζω καλά, όπως σου αρέσει. Δεν κλείνομαι, δεν ξεκινώ». Και ο θεός του ποδοσφαίρου, σκίζοντας τα φλωρεντινά σύννεφα, πιθανότατα θα του είχε απαντήσει: «Σκέψου πόσο βαρετό θα ήταν το ποδόσφαιρο, αν κέρδιζε πάντα και μόνο αυτός που το αξίζει… Έδωσα στο παιχνίδι το πιο πολύτιμο πράγμα: την ελευθερία. Την ελευθερία ενός επεισοδίου, ενός κακού ριμπάουντ, ενός λάθους πέναλτι, την ελευθερία να κερδίζεις παίζοντας άσχημα. Αλλά είσαι στον σωστό δρόμο, Cesc, τον καλύτερο, αυτόν που σε οδηγεί μακριά, στο φως, επίμονε χωρίς αμφιβολίες και παρηγόρησε αυτόν τον νεαρό που παίζει σαν άγγελος. Ένα χαμένο πέναλτι ζυγίζει λιγότερο από ένα φτερό. Αληθινά σου λέω: σε ένα χρόνο θα είσαι ακόμα εδώ, με ένα Panchina d’oro στα χέρια σου».