Το γκολ του Bonazzoli είναι σύμβολο μιας αμυντικής φάσης που πρέπει να αλλάξει. Ο Max θέλει να δει όσο το δυνατόν λιγότερα λάθη και πάντα έχει επικεντρωθεί σε κεντρικούς αμυντικούς με ισχυρή μαρκάρισμα: τα χειρότερα χαρακτηριστικά των δύο βασικών παικτών
Ο Μαξ Αλέγκρι μπορεί να έχει προσθέσει μια λέξη στο λεξικό του ποδοσφαίρου. Το «κοντό ρύγχος» δεν νικάται, αλλά ο Μαξ επανέλαβε εμμονικά ένα concept το Σάββατο το βράδυ: «Να αναγνωρίζεις τον κίνδυνο». Δεν χρησιμοποιείται πολύ, αλλά κινδυνεύει να γίνει κλασικό. Το νόημα είναι σαφές: το σημαντικό για αυτόν είναι η άμυνα να είναι προσεκτική, πάντα συγκεντρωμένη. Ο αμυντικός πρέπει να μαρκάρει, να διαβάζει τις καταστάσεις, να αποφεύγει κάθε απόσπαση της προσοχής. Υπάρχει πολύ δουλειά να γίνει.
Το γκολ του Federico Bonazzoli είναι το σύμβολο των αμυντικών προβλημάτων της Μίλαν. Η Κρεμονέζε πιέζει στην περιοχή της Μίλαν και ανακτά την μπάλα με τον Baschirotto, ο οποίος εκμεταλλεύεται το πρώτο από μια σειρά αλυσιδωτών λαθών: ο Gimenez προσπαθεί να βγει από την πίεση με ένα χτύπημα με το τακούνι. Ο 7 σκόνταψε στην μπάλα και – δεύτερο λάθος – δεν επέστρεψε με αγωνιστική οργή, αλλά με μισή ταχύτητα. Ο Baschirotto τότε άνοιξε (με τακουνάκι…) για τον Pezzella, ο οποίος έστειλε αδιατάρακτη σέντρα, ενώ ο Saelemaekers τον παρακολουθούσε από απόσταση ασφαλείας, με σεβασμό. Τα τελευταία λάθη γίνονται στο κέντρο της περιοχής. Η Μίλαν έχει υπεροχή – πέντε εναντίον τριών – αλλά αφήνει μυστηριωδώς μόνο τον Bonazzoli, ο οποίος ανεβαίνει με κλάση για το ανάποδο. Ο Fofana αντιλαμβάνεται πολύ αργά τον κίνδυνο και ο Pavlovic κοιτάζει αλλού, προς τον Okereke. Μια καταστροφή.
Η ιστορία του Μαξ— Υπήρξαν χρόνια που ο Αλέγκρι έπρεπε μόνο να προσέχει την προσοχή της άμυνάς του. Μια άμυνα με τους Μπαρτσάλι και Κιελίνι δεν χρειάζεται να υπενθυμίζει την ενότητα των δικτύων: έχει πρωταθλητές που έχουν κάνει τη συγκέντρωση στη μαρκάρισμα το καθημερινό τους ψωμί. Το 2021-22, το πρώτο έτος της δεύτερης ζωής του στη Γιουβέντους, ο Μαξ ύψωσε τη φωνή του με παρόμοιες προειδοποιήσεις και η Γιουβέντους, όχι τυχαία, τερμάτισε ως η τέταρτη καλύτερη άμυνα. Για τον ίδιο, δικαίως, αυτό δεν ήταν αρκετό. Εκείνη η ομάδα είχε πάντως τον Ντε Λιχτ, τον Μπονούτσι, έναν Τσιελίνι που υπέφερε από τραυματισμούς και τον Νταλίνο στα δεξιά. Την επόμενη σεζόν, ο Μπρέμερ δυσκολεύτηκε στην αρχή, αλλά στη συνέχεια επιβλήθηκε και η Γιουβέντους, μαζί του, ανέβηκε: τρίτη άμυνα του πρωταθλήματος.
Tomori και Pavlovic— Η σημερινή Μίλαν δεν έχει ειδικούς στο μαρκάρισμα όπως οι Chiellini, Barzagli και Bremer. Οι βασικοί σήμερα είναι οι Tomori, Gabbia και Pavlovic και δύο από αυτούς, οι Tomori και Pavlovic, έκαναν πολλά λάθη την τελευταία χρονιά. Λάθη στην ανάγνωση του παιχνιδιού, στη συγκέντρωση, στο μαρκάρισμα, ακριβώς αυτά που ο Allegri δεν αντέχει. Στη θεωρία, ο Τομόρι και ο Παβλόβιτς ταιριάζουν περισσότερο σε έναν προπονητή όπως ο Γκασπερίνι, που αγαπά τους επιθετικούς αμυντικούς, καλούς στο να αμύνονται με τριάντα μέτρα πίσω τους. Η πρόκληση για τον Αλέγκρι είναι λοιπόν λιγότερο απλή και μπορεί να επιλυθεί με δύο τρόπους. Με την απόκτηση ενός άλλου κεντρικού αμυντικού από την αγορά, μια επένδυση που η Μίλαν δεν φαίνεται να έχει πρόθεση να κάνει. Ή με την εργασία πάνω στην πρόοδο της ομάδας. Θα χρειαστεί η βοήθεια όλων, δεδομένου ότι η χαμηλή κορυφή του κέντρου – Modric, Ricci ή Jashari – σε αυτή τη Μίλαν είναι ένας τεχνικός παίκτης, όχι φυσικός. Α, ένα στοιχείο: ο De Winter, αν η κατάσταση παραμείνει έτσι, έχει μεγάλες πιθανότητες να βρει σύντομα χώρο.