Για τον Μβπ του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Βόλεϊ από το Μπρέσια («Αλλά στον τελικό το άξιζε ο Ρομάνο») είναι ο δεύτερος παγκόσμιος τίτλος: «Στα 23 μου χρόνια έχω πετύχει αδύνατα πράγματα, δεν πρέπει να το σκέφτομαι»

Το πάρτι έγινε στο «A mano Bgc», ένα ιταλικό εστιατόριο στο Μακάτι, μια κεντρική περιοχή της Μανίλα. «Φάγαμε, ήπιαμε και τραγουδήσαμε», λέει ο Alessandro Michieletto. «Τραγουδήσαμε τραγούδια του Sfera Ebbasta, ραπ, τραπ, όλα λίγο ανίδεα, για να ξεφαντώσουμε. Ήδη στο λεωφορείο είχαμε κάνει φασαρία, όλοι πηδούσαμε και χορεύαμε, με τη μουσική που είχε επιλέξει ο DJ μας, Luca Porro. Ένας πολύ κακός DJ, πρέπει να πω». Με μια νυχτερινή βόλτα επίσης. «Γυρίσαμε στο ξενοδοχείο λίγο μετά τη 1, φτιάξαμε τις βαλίτσες μας και, καθώς η αναχώρηση για το αεροδρόμιο ήταν στις 4, πήγαμε να κάνουμε μια βόλτα στο Μακάτι. Στη μέση της νύχτας. Ήταν μια όμορφη στιγμή». Μια οικεία στιγμή, καλή για να αρχίσουμε να συνειδητοποιούμε τι έχει καταφέρει αυτή η ομάδα.

Ο Alessandro Michieletto εκλέχθηκε MVP. Είναι ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο…

«Ναι, αυτό είναι το βραβείο, αλλά δεν σημαίνει ότι είμαι ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο. Μπορεί να ήμουν σε αυτό το τουρνουά. Και είναι ένα βραβείο για όλο το τουρνουά γενικά, όχι για τον τελικό, γιατί αλλιώς θα έπρεπε να βραβεύσουν τον Yuri (Romanò, σ.σ.), που το άξιζε περισσότερο από μένα. Φυσικά, είναι μια αναγνώριση που με κάνει περήφανο και που με συγκινεί. Κατά τη διάρκεια της απονομής των βραβείων ήμουν πολύ συγκινημένος, κάτι που δεν είναι συνηθισμένο για μένα. Σπάνια συγκινούμαι όταν μιλάμε για βόλεϊ. Εκεί όμως ήμουν, και μάλιστα πολύ συγκινημένος: ήμουν ήδη σε σύγχυση λόγω της νίκης… Αλλά θέλω να πω ότι στην ομάδα μας, με τον τρόπο που παίξαμε από τους προημιτελικούς, όλοι θα άξιζαν το βραβείο MVP».

Αισθάνεστε ότι είστε ο καλύτερος από όλους;

«Λοιπόν, για την ώρα πιστεύω ότι οι προσδοκίες πολλών θα αυξηθούν. Και θα πρέπει να προσπαθήσω να επιβεβαιώσω αυτή την κρίση στο γήπεδο. Μετά από αυτό, θα παραμείνω αυτός που ήμουν και πιστεύω ότι θα παραμείνω πάντα: κάποιος που παίζει με ελαφρότητα. Δεν θα είναι ένα βραβείο που θα μου προκαλέσει περισσότερη αγωνία ή ευθύνη».

Ο αγώνας με την Πολωνία είχε παρουσιαστεί ως μια αναμέτρηση μεταξύ εσάς και του Λεόν. Ο οποίος είχε πει: «Σίγουρα αισθάνομαι πολύ δυνατός, αν η Ιταλία είναι πιο δυνατή θα το δείξει το γήπεδο…».

«Αλλά ακριβώς, ήταν Ιταλία-Πολωνία, όχι Μικιλέτο εναντίον Λεόν. Με αυτούς κερδίσαμε ως ομάδα, γιατί μόνο έτσι μπορείς να κερδίσεις τέτοια παιχνίδια. Σε αυτό το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα φάνηκε ξεκάθαρα ότι ποτέ ένας παίκτης δεν αποφασίζει τα αποτελέσματα. Εκτός από τον Aleksander Nikolov που στη Βουλγαρία τα κάνει όλα μόνος του, ή σχεδόν».

Μετά την ήττα από το Βέλγιο, σκεφτήκατε ότι δεν θα τα καταφέρετε, ότι θα αποκλειστείτε αμέσως;

«Πρέπει να πω την αλήθεια: εκείνο το παιχνίδι ήταν ένα προειδοποιητικό σήμα. Μετά από αυτό, με όλη την ταπεινότητα που μπορώ, ξέραμε ότι μπορούσαμε να νικήσουμε την Ουκρανία, οπότε δεν θα μιλούσα για φόβο. Απλά λέγαμε και επαναλαμβάναμε ότι για εμάς ξεκινούσε αμέσως, πριν από τους άλλους, η φάση του «μέσα ή έξω», στην οποία δεν θα επιτρεπόταν κανένα λάθος. Ωστόσο, είναι αλήθεια ότι είμαστε και μια ομάδα λίγο «ηλίθιοι» και έτσι, μεταξύ των αγώνων με το Βέλγιο και την Ουκρανία, ξεκίνησε ένα σλόγκαν: πολλοί από εμάς συνεχίσαμε να κάνουμε την ίδια ερώτηση στον team manager Giretto: «Έχεις ήδη κάνει τα εισιτήρια; Έχεις ήδη κάνει τα εισιτήρια;». Σαν να ήταν δεδομένο ότι θα αποκλειόμασταν. Και αφού μετά τη νίκη με την Ουκρανία δεν χρειάστηκε, σκεφτήκαμε ότι φέρνει γούρι και έγινε σλόγκαν. Ο Giretto συνέχισε να το ακούει πριν από τους προημιτελικούς και τους ημιτελικούς. Και τελικά ήμασταν οι τελευταίοι που γυρίσαμε σπίτι».

Ένα κρίσιμο σημείο του τουρνουά ήταν η έναρξη του προημιτελικού εναντίον της Αργεντινής: ξεκινήσατε με 0/6 στην επίθεση. Τι σκεφτήκατε εκείνη τη στιγμή;

«Δεν ήταν εύκολο, αλλά σε αυτό το θέμα έχω βελτιωθεί με τα χρόνια. Όταν ήμουν νεότερος, πιθανότατα δεν θα είχα ανακάμψει. Τώρα μπορώ να κάνω επανεκκίνηση. Και αν μετά πετύχω μερικά, ανακτώ την αυτοπεποίθησή μου και τα λάθη ξεχνιούνται. Έχω δουλέψει πάνω σε αυτό».

Αν σας ζητήσω να κλείσετε τα μάτια και να σκεφτείτε μια φάση σας σε αυτό το τουρνουά, ποια θα δείτε;

«Υπάρχουν δύο: μια άμυνα σε μια διαγώνια πάσα του Sasak. Και η κάλυψη στο 22-22 του δεύτερου σετ, πάλι εναντίον της Πολωνίας».

Δύο ως αμυντικός…

«Ακριβώς. Σε εκείνο το ματς μου άρεσε πολύ αυτό: ήμουν καλός στην υποδοχή, στην άμυνα και στην κάλυψη. Είναι αλήθεια ότι στην κάλυψη, αν ξαπλώσω καλά, καλύπτω μεγάλο μέρος του γηπέδου (γέλια, σ.σ.). Στον ημιτελικό έκανα ένα ματς σαν τον… Daniele Lavia».

Πόσο έχει συμβάλει ο Ferdinando De Giorgi στη νίκη αυτού του Παγκοσμίου Κυπέλλου;

«Υπάρχει η ηρεμία. Η ικανότητα να βγεις από μια δύσκολη στιγμή, όπως ήταν η αρχή αυτού του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Υπάρχει η διαύγεια στο να αντιμετωπίσεις ένα ευαίσθητο και δύσκολο παιχνίδι όπως ο ημιτελικός με την Πολωνία. Και η ικανότητα που μας μετέδωσε να μαθαίνουμε από τα λάθη μας. Υπό αυτή την έννοια, η ήττα στο Nations League από τους Πολωνούς μας βοήθησε όταν τους αντιμετωπίσαμε ξανά εδώ. Αυτός και το επιτελείο του δεν έκαναν κανένα λάθος σε ό,τι αφορά την τακτική».

Σε ηλικία 23 ετών έχει ήδη κερδίσει δύο Παγκόσμια Πρωταθλήματα. Και τώρα το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα θα διεξάγεται κάθε δύο χρόνια. Πού μπορεί να φτάσει ο Μικιλέτο;

«Είναι αλήθεια, πετυχαίνω στόχους που είναι αδύνατοι για την ηλικία μου. Σχεδόν δεν το συνειδητοποιώ καν. Και ίσως αυτό είναι το μυστικό μου: πώς είμαι στο γήπεδο, διασκεδάζοντας, ήρεμος. Φοβάμαι ότι αν σταματούσα να σκέφτομαι τι έχω κάνει και τι έχω ήδη κερδίσει, θα ήταν αντιπαραγωγικό».