Ο Marc και η αναγέννηση του παγκόσμιου πρωταθλήματος στο Borgo Panigale: «Εδώ βγήκα από ένα μαύρο τρύπα. Η στροφή; Να χειρουργήσω ένα κόκαλο που ήταν εντάξει για την κανονική ζωή, αλλά όχι για τη μοτοσικλέτα».
Το 2025 ήταν μια ιστορική χρονιά για τη Ducati: 17 νίκες σε αγώνες, 19 επιτυχίες στο Sprint, 44 βάθρα την Κυριακή, 6 διαφορετικοί οδηγοί στο βάθρο, 7 βάθρα που μονοπωλήθηκαν εξ ολοκλήρου και τουλάχιστον μια Desmosedici μεταξύ των τριών πρώτων σε 88 GP στη σειρά, από το Aragon 2020 έως τη Valencia 2025. Όλα αυτά με την τρίτη Triple Crown, τους τίτλους οδηγών, μαρκών και κατασκευαστών MotoGP, μετά από εκείνους του 2007 και του 2022. Το να κερδίζεις τα πάντα, όμως, δεν απλοποιεί το μέλλον, ειδικά όταν μπαίνουν στο παιχνίδι ο σχεδιασμός μιας νέας μοτοσικλέτας και η ανανέωση του συμβολαίου του παγκόσμιου πρωταθλητή, Marc Marquez.
Marc, πώς πάει η αποκατάσταση μετά τον τραυματισμό του 2025;
«Πάει πολύ καλά. Έχουν περάσει ήδη δώδεκα εβδομάδες, σχεδόν τρεις μήνες: μπορώ να αρχίσω να οδηγώ μοτοσικλέτα, οι γιατροί έδωσαν το πράσινο φως και έτσι ξανάρχισα με προσοχή. Μυϊκά έχω ήδη αναρρώσει αρκετά, ο ώμος μου δεν λειτουργεί ακόμα τέλεια, αλλά έχουμε ενάμιση μήνα μέχρι τις δοκιμές στη Μαλαισία τον Φεβρουάριο. Ο στόχος είναι να είμαι γρήγορος ήδη από τον πρώτο αγώνα στην Ταϊλάνδη».
Ήταν μια φανταστική σεζόν, απέδειξε ότι το όνειρο είναι πιο δυνατό από το φόβο, αλλά τώρα πρέπει να ανεβάσει ακόμα περισσότερο τον πήχη.
«Τελικά, το πιο δύσκολο έργο έχει γίνει: αυτό δεν σημαίνει ότι είναι εύκολο να κερδίσω ξανά, αλλά έχω ξεπεράσει την πιο δύσκολη πρόκληση της αθλητικής μου καριέρας, δηλαδή να βγω από εκείνο το βαθύ και σκοτεινό λάκκο, και το έκανα με μια απίστευτη ομάδα: τη Ducati Factory. Τώρα δουλεύουμε ξανά για να παλέψουμε για τον παγκόσμιο τίτλο του 2026. Δεν θα είναι εύκολο: υπάρχει ο αδελφός μου ο Άλεξ, που τα πήγε πολύ καλά φέτος και θα έχει τη Ducati 2026, και μετά ο Πέκο Μπανάια, δύο φορές παγκόσμιος πρωταθλητής, και ο Μπεζέκι, με μια Aprilia που κάθε φορά μας πλησιάζει όλο και περισσότερο».
Το αθλητικό σου κατόρθωμα, η επιστροφή σου στο MotoGP σε πολύ υψηλό επίπεδο, ξεκινώντας από την κατάσταση στην οποία βρισκόσουν και την ηλικία σου, είναι κάτι εξαιρετικό: ποια ήταν τα βασικά σημεία αυτής της πορείας;
«Δύο. Ο πρώτος ήταν το GP της Ιαπωνίας το 2023: την επόμενη εβδομάδα πήρα την απόφαση να αφήσω την ομάδα που μου είχε δώσει τα πάντα, τη Honda, για να πάω στην ομάδα Gresini. Η Nadia Padovani με περίμενε μέχρι εκείνη τη στιγμή, όταν απέμεναν τέσσερα GP μέχρι το τέλος: συνήθως μια ομάδα δεν περιμένει έτσι. Αυτός ήταν ο πρώτος σταθμός, από αθλητική άποψη».
Και το δεύτερο σημαντικό σημείο;
«Η τέταρτη εγχείρηση στο χέρι: όταν όλα ήταν εντάξει, πήγα στην Αμερική για να το σπάσω και να το ξαναφτιάξω. Ήταν μια δύσκολη απόφαση, γιατί για να ζήσω μια φυσιολογική ζωή ήταν εντάξει, ήταν ένα χέρι που μου επέτρεπε να κάνω τα καθημερινά πράγματα, αλλά όχι να οδηγήσω μοτοσικλέτα. Έτσι πήρα αυτό το ρίσκο. Στη συνέχεια, από την ομάδα Gresini πήγα στην επίσημη ομάδα, αλλά αυτό ήταν μια συνέπεια: τα δύο βασικά σημεία ήταν αυτά».
Για να κερδίσεις χρειάζεσαι τον οδηγό, τη μοτοσικλέτα, την ομάδα και την εταιρεία που εργάζεται για την ομάδα. Η συνταγή σας ήταν ισορροπημένη;
«Είμαστε μια ομάδα. Τελικά, εγώ είμαι αυτός που οδηγεί τη μοτοσικλέτα και περνάει τη γραμμή του τερματισμού, αλλά πίσω μου υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, στην εταιρεία στη Μπολόνια και στον αγώνα, που βοηθούν στην επίτευξη της επιτυχίας».
Ποιο είναι το πιο πολύτιμο πράγμα που έμαθες από την εμπειρία σου στη Ducati;
«Ότι η μεγαλοσύνη την κάνουν οι άνθρωποι. Αυτό είναι σημαντικό γιατί, αν μιλάμε για το μέγεθος μιας εταιρείας, υπάρχουν πολύ μεγαλύτερες ιαπωνικές μάρκες, αλλά στη Ducati κατάλαβα ότι τη μεγαλοπρέπεια την κάνουν οι άνθρωποι, οι άνθρωποι και η τελευταία λεπτομέρεια».
Πόσο σας αρέσει η πόλη της Μπολόνια; Θα ήταν ωραίο να κλείσετε την καριέρα σας στη Ducati;
«Έχω επισκεφτεί περισσότερο το εργοστάσιο της Ducati παρά την πόλη της Μπολόνια! Πρέπει να βρω μια ήσυχη μέρα για να περιηγηθώ στην πόλη, γιατί το φαγητό είναι πολύ, πολύ καλό. Τώρα έχουμε μπροστά μας ένα σημαντικό έτος, το 2026, αλλά φυσικά όλα είναι ανοιχτά για το 2027 και το 2028: σε κλίμακα από 1 έως 10, η επιθυμία μου να μείνω στη Ducati είναι 8, αλλά πρέπει να καταλάβω καλά τι να κάνω. Όπως έκανα πάντα στην αθλητική μου καριέρα, αν είμαι ευτυχισμένος και γρήγορος σε ένα μέρος, η προτεραιότητα είναι να μείνω εκεί».
Από αντίπαλος, πέρασε να γιορτάσει μαζί με την ομάδα της Ducati την επιστροφή του στην επιτυχία: τώρα είστε γρήγορος, ευτυχισμένος και με τη σωστή μοτοσικλέτα, αλλά πόσες από αυτές τις συγκινήσεις θα μεταφέρετε και στο 2026 για να ξεκινήσετε ξανά;
«Το επόμενο έτος θα είναι πιο ξεκάθαρο και πιο σημαντικό, γιατί η μοτοσικλέτα θα είναι καλή, ενώ αν σκεφτείς το 2027 και το 2028, όταν θα τεθούν σε ισχύ νέοι κανονισμοί και θα έχουμε νέα ελαστικά, θα είναι πιο δύσκολο να καταλάβουμε πώς να το αντιμετωπίσουμε. Τώρα όμως με το μυαλό μου είμαι μόνο στο 2026: είμαι στη σωστή ομάδα και με τη σωστή μοτοσικλέτα και όλα είναι στα χέρια μου για να τα καταφέρω καλύτερα ή χειρότερα».
Θυμάστε την εικόνα της Lindsey Vonn στο βάθρο του St. Moritz; Θετικές αξίες και σύνοψη της ανθεκτικότητας του αθλητισμού. Τι πιστεύετε;
«Ναι, η Lindsey Vonn έκανε κάτι απίστευτο. Την έχω συναντήσει πολλές φορές, ακόμα και όταν είχε πόνο στο γόνατο. Ειλικρινά, με εξέπληξε πολύ ο τρόπος με τον οποίο κέρδισε. Είμαι σίγουρος ότι προετοιμάζεται για τα επόμενα δύο χρόνια: ο στόχος της είναι να τα πάει πολύ καλά, αλλά το πιο δύσκολο το έχει ήδη κάνει και είμαι πραγματικά χαρούμενος για εκείνη».