Παρουσιαστής, συγγραφέας, ραδιοφωνικός ομιλητής. Πάντα σε υψηλή ταχύτητα. Τότε πήρε μια απόφαση: να επιβραδύνει. Και το διηγήθηκε στο βιβλίο του, «Un decimo di te» (Ένα δέκατο του εαυτού σου): «Με αυτόν τον τρόπο ζω καλύτερα το παρόν».

Μερικές φορές αρκεί ένα βήμα για να αλλάξεις κατεύθυνση. Για τον Marco Maccarini, αυτό το βήμα ήταν πραγματικό, συγκεκριμένο: σε ένα σκονισμένο μονοπάτι, με το σακίδιο στην πλάτη και τον θόρυβο της πόλης να απομακρύνεται. Μετά από χρόνια που ζούσε με φρενήρη ρυθμό ανάμεσα σε κάμερες, σκηνές και ζωντανές ραδιοφωνικές εκπομπές, αποφάσισε να επιβραδύνει. Όχι για να ξεφύγει, αλλά για να ακούσει. Για να ακούσει τον εαυτό του. Το περπάτημα έγινε ο νέος του πυξίδας: μια απλή, καθημερινή πράξη, ικανή όμως να μετατραπεί σε μια ισχυρή πρακτική σωματικής και ψυχικής ευεξίας. Περπατώντας έμαθε να αφήνει πίσω όχι μόνο τα περιττά υλικά αγαθά, αλλά και τα εσωτερικά «βάρη» που συχνά μας εμποδίζουν να προχωρήσουμε πραγματικά μπροστά. Αυτή η προσωπική στροφή έγινε και μια κοινή ιστορία. Στο βιβλίο Un decimo di te (Ένα δέκατο του εαυτού σου), ο Maccarini συνδυάζει πρακτικές συμβουλές, αναμνήσεις και σκέψεις που γεννήθηκαν βήμα προς βήμα, κατά μήκος αρχαίων δρόμων και τοπίων που αναδιαμόρφωσαν την ιδέα του για το χρόνο: «Ένιωσα την ανάγκη να αφήσω κάτι γραπτό, κάτι διαχρονικό: δεν είναι στο χαρακτήρα μου, το καταλαβαίνω, λόγω του επαγγελματικού μου υπόβαθρου. Επειδή ήμουν πάντα συνηθισμένος να δουλεύω στο ραδιόφωνο: τα μηνύματά μου ήταν εφήμερα. Επιπλέον, δεν μεγάλωσα στην εποχή του Διαδικτύου, όπου τα λόγια παραμένουν, για καλό ή για κακό, στο παγκόσμιο ιστό».

«Ο τίτλος παραπέμπει σε έναν χρυσό κανόνα του πεζοπόρου: το σακίδιο δεν πρέπει ποτέ να υπερβαίνει το ένα δέκατο του σωματικού βάρους. Αλλά, αν θέλουμε να διευρύνουμε το νόημα, δεν πρόκειται μόνο για ένα φυσικό θέμα: κάθε τόσο μπορούμε να αφήνουμε στο σπίτι και τα προβλήματά μας και να ανακαλύπτουμε πώς ζούμε και περπατάμε χωρίς αυτό το βάρος».

Γιατί να αρχίσετε να περπατάτε;
«Επειδή περπατώντας έχετε πολύ χρόνο για τον εαυτό σας: είναι μια μακρά διαλογιστική άσκηση εν κινήσει. Μετά από μερικές ημέρες, το σώμα συνηθίζει την κατάσταση του περπατήματος και, καθώς περνούν οι μέρες, νιώθετε όλο και πιο γυμνασμένοι. Και συνειδητοποιείτε ότι ο χρόνος που αφιερώνετε στη σιωπή έχει καθαρίσει και τις σκέψεις σας».

Καλύτερα μόνος ή με παρέα;

«Τις περισσότερες φορές περπατώ μόνος: σε αυτές τις στιγμές μπορώ να επικεντρωθώ στον εαυτό μου. Η καθημερινότητά μου συχνά με οδηγεί στο να μοιράζομαι τη μέρα μου με πολλούς ανθρώπους, πολύ διαφορετικούς μεταξύ τους. Γι’ αυτό προτιμώ να ζω αυτές τις εμπειρίες κυρίως μόνος».

Ωστόσο, δεν είναι πάντα μόνος.
«Σε ορισμένα στάδια με συνόδευσαν φίλοι όπως ο Corrado Fortuna, ο Roy Paci, ο Frankie hi-nrg mc και ο Maccio Capatonda και ήταν απολύτως ευχάριστο. Και μετά υπήρξαν ευκαιρίες να μοιραστώ την εμπειρία με «μη πεζοπόρους» όπως ο Fabrizio Biggio και ο Angelo Pisani: σεβαστήκαμε και βοηθήσαμε ο ένας τον άλλον, κατανοώντας τις αμοιβαίες ανάγκες, εναλλάσσοντας ώρες απόλυτης διασκέδασης με στιγμές ενδοσκόπησης».

Πότε κατάλαβες ότι χρειαζόσουν να «περπατήσεις» με μια πιο βαθιά έννοια, όχι μόνο σωματικά;

« Συνέβη το 2005, όταν περπάτησα για πρώτη φορά το Μονοπάτι του Σαντιάγο: τότε ήταν μακριά από το φαινόμενο που είναι σήμερα. Δεν το μοιράστηκα με κανέναν: παρέμεινε μια εμπειρία μόνο δική μου. Από το 2016, άρχισα να μιλάω για αυτά τα μονοπάτια και, με τα χρόνια, έφερα χιλιάδες ανθρώπους να περπατήσουν».

Από πού προήλθε αυτή η επιλογή;
«Ήμουν σε μια ευτυχισμένη και ικανοποιητική περίοδο από επαγγελματική άποψη: είχα περάσει χρόνια έντονης δραστηριότητας με το Trl, το Festivalbar. Αλλά δεν είχα χρόνο για τον εαυτό μου. Πήγαινα πολύ γρήγορα. Ο πατέρας ενός φίλου μου συνέστησε να επιβραδύνω. Ήταν η πρώτη φορά που άρχισα να διαβάζω τα σημάδια που μου πρόσφερε το μονοπάτι. Επειδή είχα δώσει στον εαυτό μου το χρόνο να το κάνω».

Επιστρέφοντας στο 2005, τι ένιωσες στα πρώτα χιλιόμετρα;

«Δεν ήμουν προετοιμασμένος ούτε σωματικά ούτε τεχνικά. Ξεκίνησα με ένα πολύ βαρύ σακίδιο και τα πρώτα χιλιόμετρα ήταν πολύ επώδυνα. Αλλά αμέσως συνάντησα ανθρώπους που μου έδωσαν πολύτιμες συμβουλές. Ο σωματικός πόνος εξαφανίστηκε μετά από λίγες μέρες, αφήνοντας χώρο στην αντίληψη, στην απόλαυση αυτού που ζούσα».

Πώς ήταν η πορεία σε αυτό το ταξίδι;
«Υπάρχει ένας άγραφος κανόνας που έμαθα με το σκληρό τρόπο: στην αρχή είναι ευχάριστο, αλλά στο τέλος της ημέρας νιώθεις την κούραση. Τη δεύτερη μέρα βρίσκεις τη δύναμη να ξεκινήσεις ξανά. Η τρίτη μέρα είναι μια σκληρή δοκιμασία. Αν ξεπεράσεις αυτή τη στιγμή, η κατάσταση δεν μπορεί παρά να βελτιωθεί. Και από την έκτη μέρα και μετά θα μπορούσες να περπατάς… για πάντα».

Έχει αλλάξει η προσέγγισή σου με την πάροδο του χρόνου;

«Με τα χρόνια έμαθα να προπονούμαι πριν ξεκινήσω. Μια πολύ χρήσιμη συνήθεια για να αποφύγεις τους αρχικούς πόνους. Τους δύο μήνες πριν από ένα ταξίδι προσπαθώ να κάνω άσκηση τρεις ή τέσσερις φορές την εβδομάδα, έτσι ώστε να μπορώ να απολαύσω το ταξίδι από το πρώτο βήμα».

Το να περπατάς μόνος μπορεί να είναι τρομακτικό: πώς έμαθες να διαχειρίζεσαι τη μοναξιά;
«Στην πραγματικότητα, μου αρέσει πολύ. Αν βρεις τις σωστές συνθήκες, η μοναξιά δεν είναι τρομακτική: αντίθετα, γίνεται σύμμαχος. Αν ο κίνδυνος είναι πραγματικός, πρέπει να είσαι προσεκτικός. Αλλά συχνά οι φόβοι είναι προϊόν της φαντασίας μας, δεν πρέπει να αφήνουμε να μας επηρεάζουν. Ο φόβος γεννά άλλο φόβο. Η συμβουλή μου; Αν πρέπει να κάνεις κάτι καινούργιο, απλά κάν’ το. Χωρίς να σε εμποδίζουν υποθετικοί κίνδυνοι».

Ποια φυσικά οφέλη έχεις διαπιστώσει από τότε που ξεκίνησες;

«Το περπάτημα μειώνει το σωματικό λίπος, ακόμα κι αν δεν χάνεις πάντα βάρος: οι μύες δυναμώνουν και το σώμα γίνεται ατσάλινο. Ορίζω τον εαυτό μου ως έναν χαρούμενο περιπατητή, όχι ως έναν μετανοημένο προσκυνητή: μου αρέσει να μοιράζομαι ευχάριστες στιγμές με άλλους περιπατητές. Ορισμένες διαδρομές, όπως η Magna Via Francigena στη Σικελία, σε κάνουν να επιστρέφεις στο σπίτι με μερικά κιλά παραπάνω λόγω της φιλοξενίας των ντόπιων».

Πώς αντιμετωπίζεις τους πόνους και την πρόληψη των τραυματισμών;
«Είναι ένα πολύ προσωπικό θέμα. Σε διαδρομές λατρείας, όπως αυτή του Σαντιάγο, ακόμη και οι αδιαθεσίες αποτελούν μέρος μιας διαδρομής εξαγνισμού. Εγώ όμως προσπαθώ πάντα να προλαμβάνω: χρησιμοποιώ βαζελίνη για να αποφύγω τις φουσκάλες, ελαφρύνω το σακίδιο για να προστατεύσω τα γόνατά μου και φροντίζω τα πόδια μου κάθε βράδυ. Κάνω επίσης μια νοητική εργασία: προσπαθώ να καταλάβω αν ένας σωματικός πόνος μπορεί να αντιστοιχεί σε κάτι ψυχολογικό. Το να δίνω νόημα στον πόνο με βοηθά να τον ξεπεράσω».

Πόσο σημαντική είναι η διατροφή;

« Κατά την προετοιμασία δεν είμαι πολύ αυστηρός, αλλά κατά τη διάρκεια του ταξιδιού ναι. Υπήρξαν ταξίδια, όταν ήμουν μόνος, στα οποία προετοίμασα το φαγητό εκ των προτέρων: το αποξήρανα για να μειώσω το βάρος και το αναζωογόνησα κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Σε λιγότερο από ένα κιλό κατάφερα να μεταφέρω τα απαραίτητα για πέντε ημέρες, διατηρώντας μια ισορροπημένη διατροφή».

Μελλοντικά σχέδια;
« Θα ήθελα να γνωρίσω καλύτερα την κεντρική και νότια Ιταλία: μια διαδρομή από ακτή σε ακτή στην Καλαβρία ή το Cammino delle Terre Mutate, για παράδειγμα. Περπατώντας συνειδητοποιείς την ομορφιά της χώρας μας: συχνά μας διαφεύγει όταν την διασχίζουμε με το αυτοκίνητο. Σε μερικά χρόνια, ονειρεύομαι να διανύσω και μερικές μεγάλες αμερικανικές διαδρομές, όπως το Appalachian Trail ή το Pacific Crest Trail».