Στις 19 Μαρτίου 1976 ο Έντι κέρδισε την έβδομη «Classicissima»: «Πριν από πενήντα χρόνια έκανα το αδύνατο: έλεγαν ότι είχα τελειώσει. Αυτός ο αγώνας σημάδεψε τη ζωή μου. Ο Ταντέι πρέπει να ξεπεράσει τον Βαν ντερ Πόελ στο Πότζιο, αλλιώς…»
Είναι το ρεκόρ των ρεκόρ, και μεθαύριο θα συμπληρωθούν ακριβώς πενήντα χρόνια από τότε που καταρρίφθηκε. Στις 19 Μαρτίου 1976 ο Έντι Μερκξ κέρδισε τη Μιλάνο-Σανρέμο, «έναν αγώνα που σημάδεψε τη ζωή μου», για έβδομη φορά: κάτι που δεν έχει ξαναγίνει. Στην Classicissima, και σε κανένα άλλο μεγάλο γεγονός του ποδηλατικού αθλητισμού: τότε όπως και τώρα, αυτός ο αριθμός επτά είναι ένα βουνό αδύνατο να αναρριχηθεί για οποιονδήποτε. Δεν εκπλήσσει λοιπόν να ακούμε τον Eddy να λέει ότι το Σάββατο «θα είμαι στο σπίτι, στο Βέλγιο, μπροστά στην τηλεόραση για να τον δω. Δεν νομίζω να έχω χάσει ποτέ κανέναν». Απομένουν τέσσερις ημέρες για την 117η Classicissima και θα περάσουν γρήγορα, γιατί ποτέ τα τελευταία χρόνια η αναμονή δεν ήταν τόσο αγωνιώδης: θα καταφέρει τελικά ο Tadej Pogacar να την κερδίσει, μετά από πέντε αποτυχημένες προσπάθειες; Ή θα πρέπει να παραδοθεί και πάλι στον Mathieu Van der Poel που κυνηγάει το τρίτο συνεχόμενο τίτλο; Δεν θα είναι μόνοι τους, φυσικά, η Sanremo είναι απρόβλεπτη όσο τίποτα άλλο, και όμως αυτή τη φορά η πρόβλεψη αφορά κυρίως αυτούς: από το Fiandre 2024, από την άλλη πλευρά, έχουν μοιραστεί όλα τα Μνημεία.
Merckx, εσείς τι πιστεύετε;

«Ότι για τον Pogacar μπορεί να είναι η κατάλληλη στιγμή αν… επιτεθεί τη σωστή στιγμή. Αλλά ο Βαν ντερ Πόελ που είδαμε στην Τιρένο-Αδριατικό, για τους δύο στάδια που κέρδισε και όχι μόνο, δεν θα είναι εύκολο να νικηθεί. Αντιθέτως. Ο Ταντέι πρέπει να τον ξεκολλήσει, γιατί μετά από 300 χιλιόμετρα στη Via Roma αν είναι ακόμα μαζί… ο φαβορί θα είναι ο Ματιέ. Η μεγάλη απόσταση μπορεί να είναι σύμμαχος του Ολλανδού».
Πρόσφατα, δήλωσε στην Equipe ότι αυτός ο Πογκάκαρ της θυμίζει τον Μερκξ πριν από την πτώση στο ποδηλατοδρόμιο του Μπλουά το 1969…

«Ναι, δεν βλέπω πολλές διαφορές. Υπήρχαν μέρες που κέρδιζα με μεγάλη διαφορά από όλους, όπως στη Λιέγη του 1969 ή στο στάδιο των Τριών Κορυφών του Λαβαρέντο στο Γύρο του 1968. Στον Ταντέι βλέπω την ίδια αποφασιστικότητα. Αλλά ας σταματήσουμε εδώ, γιατί όπως ξέρετε δεν μου αρέσουν οι συγκρίσεις, ειδικά αν συγκρίνουμε διαφορετικές εποχές».

Τι γνώμη έχετε για την τέταρτη νίκη που πέτυχε στο Strade Bianche, πριν από δέκα ημέρες;

«Ότι είναι ο νούμερο ένα! Ωστόσο, είναι σαφές ότι στο Sanremo, λόγω των χαρακτηριστικών του αγώνα, σε κάθε περίπτωση θα έχει πιο δύσκολη ζωή».

Πού θα πρέπει να επιτεθεί για να έχει περισσότερες ελπίδες;

«Στο Poggio. Ακόμα κι αν μπορεί να ξεφύγει από όλους στο Cipressa, πέρυσι μόνο ο Van der Poel και ο Ganna κατάφεραν να μείνουν μαζί του. Είναι ικανός να κάνει μακρινές αποδράσεις, αλλά στη Sanremo αυξάνονται οι πιθανότητες να τον προλάβουν. Και αν στο Cipressa υπάρχει δυνατός αντίθετος άνεμος, θα είναι πολύ δύσκολο να κάνει τη διαφορά. Παρόλο που είναι ο Tadej Pogacar».

Σίγουρα, η Classicissima είναι μέχρι στιγμής η μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ σας: για εσάς επτά νίκες σε 10 συμμετοχές, για τον παγκόσμιο πρωταθλητή μηδέν σε πέντε. Και ούτως ή άλλως δεν θα φτάσει τις 7…

Χαμογελά. «Λοιπόν, θα δούμε. Εξαρτάται και από το πότε θα σταματήσει και αν το Σάββατο ξεκινήσει τη σειρά. Αλλά ας πούμε ότι είναι δύσκολο να τα καταφέρει».

Μπορεί η Ιταλία να ελπίζει με τον Ganna;

«Να ελπίζει, ναι. Αν έχει καταλάβει δύο δεύτερες θέσεις, αυτό σημαίνει ότι έχει στα πόδια του τη δυνατότητα να κερδίσει. Μου φαίνεται ότι, σε σύγκριση με το 2025, προσπάθησε να μεταθέσει λίγο πιο μπροστά την άφιξη της πρώτης σημαντικής κορυφής φόρμας, δεδομένου ότι στοχεύει και στη Roubaix. Το Σάββατο θα καταλάβουμε αν αυτή η επιλογή απέδωσε ή όχι».

Επιστρέφουμε 50 χρόνια πίσω: περίμενες να κερδίσεις, ξεπερνώντας έτσι τις έξι νίκες του Costante Girardengo;

«Σίγουρα δεν το περίμεναν πολλοί. Όπως είπα στη συνέντευξη στον Adriano De Zan μετά τη νίκη, με είχε στενοχωρήσει το γεγονός ότι πολλές εφημερίδες είχαν γράψει “Ο Merckx τελείωσε, ο Merckx δεν υπάρχει πια”. Εγώ απέδειξα ότι δεν ήμουν ακόμα αθλητικά νεκρός, παρόλο που είχα αντιμετωπίσει σωματικά προβλήματα μετά το ατύχημα και τα κατάγματα στο Tour του 1975».

Φοβόσασταν μήπως χάσετε;

«Προσπάθησα να κάνω το αδύνατο, τα πάντα, για να ξεφύγω από τους De Vlaeminck, Maertens, Sercu… γιατί στον τερματισμό θα κινδύνευα να ηττηθώ. Και ήμουν σίγουρος ότι θα νικήσω μόνο όταν σήκωσα το χέρι μου στη Via Roma».

Επτά νίκες: φανταζόμαστε ότι είναι δύσκολο να διαλέξεις την πιο όμορφη…

«Όχι, αντίθετα είναι εύκολο».

Πες μας.

«Η πρώτη, αυτή του 1966 (την Παρασκευή θα γίνουν 60 χρόνια· σ.σ.). Δεν είχα ακόμη κλείσει τα 21 και ήταν η πρώτη μου, μεγάλη επιτυχία. Κάτι εξαιρετικό, σε σχέση με την ηλικία που είχα. Είχα τελειώσει τη στρατιωτική θητεία πριν από ένα μήνα… Και μετά, ήταν η αρχή μιας σειράς νικών στην Ιταλία. Με έκανε δημοφιλή στη χώρα σας, που στη συνέχεια έγινε δεύτερη πατρίδα μου. Υπήρχε πάρα πολύ κόσμος, στο δρόμο και στον τερματισμό. Ήταν ένα έθιμο, ο αγώνας γινόταν συχνά στις 19 Μαρτίου. Ερχόμουν από το χειμώνα που έκανα πίστα, και αυτό μου έδινε μια ωραία ώθηση στα πετάλια».

Συμπερασματικά: η Μιλάνο-Σαν Ρέμο για εσάς…

«Μου έκανε να καταλάβω ότι ο ποδηλατισμός θα μπορούσε να γίνει η ζωή μου, όπως πράγματι έγινε»