Πού να τον βάλει να παίξει; Το ζήτημα παραμένει ανοιχτό και, μετά το ντουμπλ του Τούρκου εναντίον του Κάλιαρι, ο προπονητής το ανέλυσε περαιτέρω: πού μπορεί να αποδώσει στο μέγιστο ο αριθμός 10;
Χρειάζεται πλειοψηφία συν ένα για να αποφασιστεί αν ο Γιλντίζ πρέπει να παίζει περισσότερο ως δεύτερος επιθετικός ή ως εξτρέμ. Ο Σπαλέτι, ο οποίος «πριν τις άκουγα όλες από έξω, τώρα όμως είμαι μέσα», προσπαθεί να βρει συμβιβασμό «κάνοντας λίγο από το ένα και λίγο από το άλλο». Έχει σίγουρα σχηματίσει τη δική του άποψη για τον παίκτη, αν και το δύσκολο για τον προπονητή έρχεται τώρα: να πείσει τον Τούρκο να ακολουθήσει ένα σχέδιο, ίσως με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα σε σχέση με τους προκατόχους του, Τούντορ και Τιάγκο Μότα. Αυτός που έδωσε το ντεμπούτο στην πρώτη ομάδα στον παίκτη που γεννήθηκε το 2005 ήταν ο Αλέγκρι, αλλά εκείνη τη στιγμή ο παίκτης ερχόταν από μια καλή σεζόν στην Πριμάβερα (όπου αγωνιζόταν κυρίως ως επιθετικός) και από ένα σύντομο πέρασμα στη Next Gen για να αποκτήσει εμπειρία ανάμεσα στους μεγάλους.
Η πρώτη αναγνώριση του Γιλντίζ στη Γιουβέντους ήρθε με τον Τιάγκο Μότα, ο οποίος πάντα ζητούσε από τον παίκτη να παίζει περισσότερο ως εξτρέμ στην αριστερή πλευρά. Οι οδηγίες του προπονητή κατευθύνονταν κυρίως προς δύο κατευθύνσεις: η πρώτη ήταν να εισέρχεται προς το κέντρο του γηπέδου και να επιδιώκει το σουτ με το δεξί πόδι από την κορυφή της αντίπαλης περιοχής, η δεύτερη να επιτίθεται αμέσως στην κατοχή της μπάλας του αντιπάλου για να διακόψει την ανάπτυξη του παιχνιδιού από την αρχή. Σε αυτές τις δύο κινήσεις, που απαιτούσαν γρήγορη και σαφή σκέψη καθώς και σημαντική κατανάλωση ενέργειας, ο επιθετικός δεν κατάφερνε πάντα να αντέξει τα ενενήντα λεπτά: με αποτέλεσμα να μην είναι αρκετά συγκεντρωμένος στην περιοχή του τέρματος. Έτσι, προκειμένου να διαχειριστεί καλύτερα την αντοχή του, ο Γιλντίζ έπαιζε ελαφρώς πιο πίσω: όσο χρειαζόταν για να μην βρεθεί συστηματικά σε δυσκολία.
ΜΕ ΤΟΝ ΤΟΥΔΟΡ— Η άφιξη του Τουντόρ στον πάγκο της Γιουβέντους έδωσε λίγη περισσότερη ελευθερία στον παίκτη όταν η ομάδα δεν είχε την κατοχή της μπάλας. Υπό την καθοδήγηση του Κροάτη, ο Γιλντίζ είχε λιγότερες ευθύνες στην άμυνα και ενθαρρύνθηκε να επιτίθεται περισσότερο από το κέντρο, ώστε να βρίσκεται πιο κοντά στην εστία. Σε αντίθεση με τον Τιάγκο Μότα, ο οποίος είχε τοποθετήσει τον Τούρκο μερικές φορές και στη δεξιά πλευρά, ο Τούντορ τον τοποθετούσε πάντα από τα αριστερά ή του ζητούσε να βρίσκεται όσο το δυνατόν πιο ψηλά, ώστε να μπορεί να στηρίζεται στον Βλάχοβιτς ή, εν πάση περιπτώσει, στον παίκτη αναφοράς στην περιοχή. Ο Γιλντίζ διατήρησε την τάση να κινείται πιο ελεύθερα και να μην περιορίζεται σε ένα μόνο ρόλο: ακριβώς αυτή η λειτουργική συμβολή του στο να μην δίνει σιγουριά στις αντίπαλες άμυνες έπεισε τον Τούντορ να μην τον περιορίσει υπερβολικά στα τακτικά σχήματα, αλλά να τον αφήσει να δράσει από το τρίτο του γηπέδου και πάνω.
ΜΕ ΤΟΝ ΣΠΑΛΕΤΤΙ— Βρίσκοντας έναν παίκτη πολύ πιο συνειδητοποιημένο και ήδη εν μέρει εξελιγμένο (όχι πια ένα ακατέργαστο ταλέντο που χρειάζεται διαμόρφωση), ο Σπαλέτι αξιοποίησε αμέσως την ελευθερία κινήσεών του. «Μια φορά κάνει μια κίνηση προς τα μέσα και λες ότι είναι δεύτερος επιθετικός. Μετά τον βλέπεις να κάνει μια κίνηση προς τη γωνία και λες ότι είναι εξτρέμ. Μετά επιστρέφει στη μέση. Και μετά; Και μετά πηγαίνει όπου θέλει, γιατί ξέρει καλύτερα από τον καθένα πού μπορεί να βρει χώρο», είπε ο προπονητής της Γιουβέντους. «Τον βάζω αριστερό οργανωτικό, έτσι ώστε να μπορεί να κινείται ανάλογα με τις περιστάσεις. Είναι σαφές ότι αν βρίσκεται στο κέντρο είναι πιο κοντά στο τέρμα, και θα ήθελα να το κάνει αυτό πιο συχνά, γιατί είναι καλός στο να γυρίζει τόσο με το δεξί όσο και με το αριστερό. Αλλά εκεί υπάρχουν πολλά στενά κενά σε σύγκριση με το να βρίσκεται πιο ανοιχτά, όπου ξεπερνά τον αντίπαλο και σου δίνει τη δυνατότητα να σκοράρεις, γιατί είναι πιο δύσκολο να το κάνεις από τόσο μακριά».
Η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ— Η επιθυμία του Σπαλέτι είναι να «παίζει πιο κεντρικά, γιατί όταν γυρίζει και κοιτάζει την εστία, χτυπάνε οι καμπάνες, ακόμα και στην προπόνηση». Μόνο ο χρόνος όμως θα ξεκαθαρίσει τον ρόλο του Γιλντίζ, ο οποίος αυτή τη στιγμή είναι πολύ πιο σημαντικός για τη Γιουβέντους όσον αφορά τα γκολ: ειδικά μετά τον τραυματισμό του Βλάχοβιτς και την ασταθή απόδοση των Ντέιβιντ και Οπέντα. Ο Τούρκος θα μπορούσε επίσης να γίνει το κλειδί για να ξεκλειδώσει τους δύο νεοαποκτηθέντες στην επίθεση, αλλά ο Σπαλέτι χρειάζεται σιγουριά. Υπό την καθοδήγηση του Τιάγκο Μότα, σε 42 αγώνες, ο Γιλντίζ σημείωσε 6 γκολ και 5 ασίστ μεταξύ πρωταθλήματος και κυπέλλων. Με τον Τούντορ, αντίθετα, ο παίκτης της γενιάς του 2005 αύξησε την προσωπική του απόδοση με 8 γκολ και 8 ασίστ σε 22 αγώνες. Ενώ με τον Σπαλέτι – αμέσως μετά το γκολ που σημείωσε εναντίον της Ουντινέζε με τον Μπραμπίλα στον πάγκο – ο αριθμός 10 σημείωσε 2 γκολ και μία ασίστ σε 5 αγώνες.