Ο προπονητής της Κάλιαρι: «Έμαθα τρεις γλώσσες και τη Γενιά Ζ για να προπονήσω καλύτερα. Σήμερα τα παιδιά ζουν με χειροκροτήματα και λίγες επιπλήξεις. Με τις αναγνώσεις στην άμυνα έκανα καριέρα, αν είχα τα πόδια του Mina…»
Σε λιγότερο από δέκα χρόνια, πέρασε από το ντεμπούτο του στη Σέριε Α ως ποδοσφαιριστής στο ντεμπούτο του ως προπονητής: από τις 18 Σεπτεμβρίου 2016 έως τις 24 Αυγούστου 2025. Πάντα με την Κάλιαρι. Ίσως και γι’ αυτό ο Φάμπιο Πισακάνε θέλει να ανταποδώσει ό,τι απορροφά από αυτή τη γη.
Ο πρόεδρος Tommaso Giulini πιστεύει ακράδαντα σε αυτόν: το επανέλαβε πριν από λίγες ημέρες, λέγοντας ότι «θα ήταν όνειρο να σωθούμε με έναν νεαρό προπονητή και μια νεαρή ομάδα…»
«Πίστεψε σε μια πορεία και όχι σε μια αυθόρμητη επιλογή. Νιώθω μεγάλο αίσθημα ευθύνης και ευγνωμοσύνης και θα ήθελα να ανταποδώσω αυτή την εμπιστοσύνη με τη δουλειά και τη συμπεριφορά μου».
Σε ποιο σημείο βρίσκεται η πορεία;
«Είμαστε σε συμφωνία με τους στόχους, η καθημερινή δουλειά πηγαίνει προς τη σωστή κατεύθυνση. Είχαμε μια σειρά από ατυχίες, δεν μου αρέσει να μιλάω για τραυματισμούς: η δύναμή μας είναι ακριβώς το να μην απογοητευόμαστε και να μην ενθουσιαζόμαστε».
Ως νέος προπονητής, νίκησες τους Gasperini και Spalletti…
«Με τη Ρόμα ήταν θέμα παιχνιδιού και επιθετικότητας, με τη Γιουβέντους ήταν διαφορετικό. Το να νικήσω δύο δασκάλους που πάντα έδωσαν μια ισχυρή ταυτότητα στις ομάδες τους δεν με κάνει να νιώθω ότι έχω φτάσει στο τέλος, αλλά με βοηθά να πω ότι η καθημερινή δουλειά πηγαίνει προς τη σωστή κατεύθυνση».
Ποιο είναι το πιο περίπλοκο μέρος;
«Όχι μόνο τα τεχνικά-τακτικά στοιχεία, όπως θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς. Δεν υπάρχει μόνο ο ποδοσφαιριστής, αλλά και ο άνθρωπος. Υπάρχουν πολύπλοκες δυναμικές, εντός και εκτός γηπέδου. Η ικανότητα είναι και η διαχείριση αυτής της πολυπλοκότητας. Αν δεν είσαι ξεκάθαρος, μπορείς να κάνεις λάθη».
Πότε σκέφτηκες να γίνεις προπονητής;
«Άρχισα να παρακολουθώ το μάθημα για την άδεια UEFA B ενώ έπαιζα, 3-4 χρόνια πριν σταματήσω. Είναι ένα λειτούργημα, δεν μπορείς να το αυτοσχεδιάσεις, πρέπει να ξεκινάει από μέσα σου».
Πώς θα περιγράφατε τον εαυτό σας;
«Όχι φανατικός, μανιακός για τον αριθμό των αγώνων που βλέπω σε όλα τα επίπεδα. Η ιταλική σχολή είναι η καλύτερη στον κόσμο».
Παραμείνατε περίεργος;
« Έκανα ένα μάθημα για τη γενιά Z, αυτούς που γεννήθηκαν από το 1995 έως τις αρχές του 2010. Θέλω να γνωρίσω τον κόσμο τους γιατί θέλω να ξέρω ποια κουμπιά να πατήσω. Ζουν με χειροκροτήματα και λίγες επιπλήξεις. Η δική μας γενιά ήταν αυτή του «όταν το παιχνίδι γίνεται σκληρό, οι σκληροί αρχίζουν να παίζουν», η γενιά Z λέει «όταν το παιχνίδι γίνεται σκληρό, δεν πρέπει να είσαι εδώ».
Ακολουθήσατε και άλλα μαθήματα;
«Πήγα στο Σάλτσμπουργκ, στη Red Bull. Και μετά σπούδασα αγγλικά, ισπανικά και γαλλικά. Και ένα μάθημα επικοινωνίας στο Bocconi».
Πώς επικοινωνείτε με τους νεότερους;
«Πρέπει να επιλέγεις προσεκτικά τις λέξεις: είτε χτίζεις μια γέφυρα είτε υψώνεις ένα τείχος. Πρέπει να είσαι πολύ σαφής, είναι υπερπροστατευμένοι στον πραγματικό κόσμο αλλά εγκαταλελειμμένοι στον ψηφιακό. Δουλεύουμε πολύ με το βίντεο. Αν έπρεπε να μιλήσω σε αυτά τα παιδιά όπως μου μιλούσαν οι προπονητές της εποχής, δεν θα μεταβίβαζα τίποτα».
Είστε περισσότερο ρεαλιστής ή παίκτης;
«Μου αρέσει να είμαι στη μέση: αν ήμουν ρεαλιστής, θα πρόδιδα το παιχνίδι; αν ήμουν παίκτης, θα πρόδιδα την ομάδα, θα προπονούσα τον εαυτό μου. Είναι δύσκολο να κερδίζεις αγώνες όπως αυτοί εναντίον της Γιούβε: υπάρχει τάξη, πνεύμα και θυσία, αλλά λίγη ποιότητα. Ωστόσο, μια ομάδα όπως η δική μας μπορεί να πετύχει το αδύνατο».
Έχουμε δει συχνά μια διαφορετική Κάλιαρι…
«Προτιμώ ένα ποδόσφαιρο θέσης που αγκαλιάζει το σχεσιακό: τα δύο μπορούν να συνυπάρξουν. Και πρέπει να κερδίσουμε πόντους, όχι συγχαρητήρια».
Ποιο είναι το λάθος που δεν πρέπει να κάνετε στη Φλωρεντία;
«Να χάσουμε την προσοχή μας. Πρέπει να κάνουμε ένα άψογο παιχνίδι».
Τι είδους αμυντικός ήσασταν;
«Έχτισα την καριέρα μου ως παίκτης με βάση την αντίληψη του παιχνιδιού. Το ιδανικό θα ήταν να προσθέσουμε τα πόδια του Luperto και του Mina».
Η ομάδα σας, η Κάλιαρι, φαίνεται ισορροπημένη, όπως και εσείς…
«Το να παραμένουμε ισορροπημένοι μας δίνει την ευκαιρία να σωθούμε. Στη ζωή μου έχω περάσει συχνά από καταιγίδες».
Έχετε υποστεί κάποιες αναποδιές στη ζωή σας, μετά τις οποίες πάντα ξαναξεκινήσατε: από πού αντλείτε τη δύναμή σας;
«Από τότε που στα 13 μου χρόνια μου διαγνώστηκε το σύνδρομο Guillain-Barré. Βρέθηκα καθηλωμένος σε ένα κρεβάτι. Είμαι δυνατός επειδή η ζωή με ανάγκασε να γίνω, όχι επειδή το επέλεξα. Μια ασθένεια, αν δεν σε σκοτώσει, έρχεται για να σε ολοκληρώσει. Μου έδωσε την ώθηση να ξεφορτωθώ εν μέρει τις αδυναμίες και τον φόβο μου. Πιστεύω επίσης ότι θα υπάρχει κάτι μετά τη γήινη ζωή».
Ποιος είναι το πρότυπό σας;
«Ο πατέρας μου, ο Αντρέα, με έχει δει να κλαίω πολλές φορές. Είναι αυτός που κοιμόταν δίπλα μου στην εντατική όταν ήμουν μικρός. Είναι το ασφαλές μου λιμάνι».
Ο αδελφός σας έπεσε θύμα ένοπλης επίθεσης στη Νάπολη πριν από λίγες εβδομάδες.
«Τώρα είναι καλά, βγήκε από το νοσοκομείο, δεν κινδύνεψε ποτέ η ζωή του. Ήταν ένα γεγονός που με σημάδεψε, αλλά ενίσχυσε την εσωτερική μου δύναμη».
Περίμενες την έκρηξη της Palestra;
«Έχει ακόμη ανεκπλήρωτο δυναμικό. Έχει κάνει πολλά με το ένστικτό του, αν βελτιώσει την ποιότητα, θα γίνει απίστευτος».
Είστε αυτοκριτικός;
«Ναι, δεν είμαι πολύ περήφανος και δεν είμαι μνησίκακος. Ξεκινώ από την αρχή ότι μπορώ να μάθω, όχι ότι μπορώ να διδάξω».
Τι αντιπροσωπεύουν η Νάπολη και το Κάλιαρι;
«Η Νάπολη είναι οι ρίζες μου. Το Κάλιαρι με υποδέχτηκε, αυτή η γη σου δίνει σεβασμό και αλήθεια και σου ζητά συνέπεια. Και δεν θέλω να την προδώσω».