Ο πρώην μέσος εντυπωσιάστηκε από τον παίκτη του Conte: «Είναι από τους καλύτερους στην Ευρώπη, συγχαρητήρια σε όσους τον έφεραν στην Ιταλία»

Υπάρχει πάντα (τουλάχιστον) μια ημερομηνία στη ζωή του καθενός και ο Demetrio Albertini, που έχει 365 ημέρες γεμάτες με τον εαυτό του, το ταλέντο και την ευφυΐα του, κάθε τόσο στις 15 Ιανουαρίου επινοεί κάτι ξεχωριστό. Πριν από τριάντα επτά χρόνια, το 1989, έκανε το ντεμπούτο του στη Serie A, αλλά κοίταξε λίγο το Μιλάνο-Κόμο (σχεδόν σαν να ήταν χθες, αλλά με αντίστροφα γήπεδα) και 37 χρόνια μετά πήγε για βόλτα στην Παβία, με μια δάδα στο χέρι, για αυτό το Μιλάνο-Κορτίνα που τον περιβάλλει. «Και ενώ περίμενα να έρθει η στιγμή, ένιωσα τη μεγάλη χαρά να ζήσω αυτή τη μέρα, τη στιγμή που φόρεσα τη φόρμα και μετά είδα τη δάδα και την κράτησα στα χέρια μου, συγκινήθηκα πολύ». Ο Demetrio Albertini είναι ένας άντρας και ένας ποδοσφαιριστής από μια άλλη εποχή, εκείνη που τελικά μένει για πάντα, λάμψεις μιας εποχής που πρέπει να φυλάσσονται με ζήλο, όπως τα μυθιστορήματα που σε αιχμαλωτίζουν γλυκά.

Ο λαμπαδηφόρος Albertini κάνει (σχεδόν) τα πάντα στις 15 Ιανουαρίου…

«Λοιπόν, δεν βαρέθηκα στο υπόλοιπο της ζωής μου. Ούτε σκοπεύω να το κάνω. Αλλά ήταν πραγματικά όμορφο. Αναλογίες μεταξύ αυτών των δύο γεγονότων: η ομίχλη. Υπήρχε στο Σαν Σίρο τότε, υπήρχε κατά τη διάρκεια της διαδρομής προς την Παβία». Ο σημερινός Αλμπερτίνι που παρατηρεί το ποδόσφαιρο του χθες και του σήμερα.

«Δεν κάνει το λάθος να μένει κολλημένος στη μελαγχολία ή στο παρελθόν. Η κοινωνία έχει αλλάξει πολύ, το ποδόσφαιρο δεν μπορεί να αποτελεί εξαίρεση. Πρέπει να το τοποθετήσουμε στο πλαίσιο του. Και αυτός ο κόσμος, ο δικός μας, τώρα χρειάζεται να γίνει πιο ελκυστικός. Είναι κάτι που έμαθα στην Ισπανία, μια κουλτούρα πολύ κοντά στη δική μας, μια τάση που προέρχεται κυρίως από τη Ρεάλ και τη Μπαρτσελόνα. Το να έχεις μια ομάδα νέων που ανήκουν στη χώρα σου πρέπει να είναι ένας παράγοντας. Και ένας άλλος είναι η επιθυμία να σκοράρεις περισσότερο από τους άλλους. Είναι η φύση του παιχνιδιού».

Είναι μια ιδεολογική αρχή.

«Ο ανταγωνισμός έχει αυξηθεί, υπάρχει μια ανοιχτή αγορά, αλλά πρέπει να δώσουμε νόημα στην ταυτότητα και να ρίξουμε μια ματιά στην ιταλικότητα. Τούτου λεχθέντος, όταν αγοράζουμε παίκτες, θα ήθελα να έρχονται παίκτες που μας γοητεύουν στο ένα εναντίον ενός».

Ή, αν μη τι άλλο, κυρίαρχες φιγούρες όπως ο Scott McTominay.

«Με εξέπληξε με τις εξαιρετικές του ικανότητες, με την καθολικότητα που κατάφερε να επιβάλει σε ενάμιση χρόνο. Τον έχουμε δει να κάνει τα πάντα, μέσος και εξτρέμ, επιθετικός – ακόμη και αυτό – και μετά μέσος και πλέι μέικερ. Πόσοι υπάρχουν σαν αυτόν; Ότι ήταν ο καλύτερος μέσος στην Ιταλία δεν το λέω μόνο εγώ, αλλά το είπαν και οι συνάδελφοί του, που τον εξέλεξαν MVP στο Gran Galà del calcio. Οι ψήφοι προέρχονται από άτομα σαν αυτόν και έχουν μεγαλύτερη αξία».

Προστιθέμενη αξία: τα γκολ. Αν δεν είναι όμορφα, σχεδόν δεν τα κάνει.

«Σκοράρει πολλά. Και είναι συνήθως αποφασιστικά. Αυτό είναι μια άλλη σημαντική διαφορά σε σχέση με το συνηθισμένο. Λέγοντας αυτό που αποδεικνύει εδώ, ακόμα και μετά τη νίκη του στο πρωτάθλημα και στο Σούπερ Καπ, δεν ξέρω αν είναι ο ισχυρότερος στην Ευρώπη, σίγουρα είναι μεταξύ των καλύτερων, και μου φαίνεται ακόμη και λεπτομέρεια, αλλά μπορεί κανείς να προσθέσει: συγχαρητήρια σε όποιον είχε την ιδέα να τον φέρει στη Νάπολη».

Υπάρχει κάτι καλό σε αυτή τη χώρα;

«Πρώτα απ’ όλα, ελπίζω ότι ο Gattuso θα μας οδηγήσει στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Έχει τις ικανότητες να το πετύχει, δημιουργώντας μια ομάδα, γιατί η εξέλιξη δεν περνάει μόνο από την τακτική. Δεν είμαστε κακοί, η ποιότητα υπάρχει, αλλά μας λείπει η ποσότητα. Ζω με ελπίδες, πριν πω ποιος μπορεί να γίνει παγκόσμιος πρωταθλητής. Η εμπιστοσύνη, από την άλλη πλευρά, είναι δωρεάν».

Έχει μια σειρά από μπόνους: δείξτε μερικούς παίκτες.

«Ο Πίο Εσπόζιτο είναι ένας παίκτης που αξίζει να απολαύσετε, είναι 20 ετών και μην εκπλαγείτε. Πρέπει να έχουμε το θάρρος να δίνουμε ευκαιρίες στους νέους. Όπως έχει ο Φάμπρεγας, ο οποίος είπε: θα ήθελα περισσότερους Ιταλούς, αλλά δεν τους βρίσκω. Η Κόμο του είναι όμορφη. Και μετά, εύκολο: ο Νίκο Παζ, στον οποίο δόθηκε η ευκαιρία να δείξει τι αξίζει και είναι μόλις 21 ετών, αν και έχει ήδη κατακτήσει τη σκηνή, και μετά ο Μπερνάμπε της Πάρμα».

Τι βλέπει ο Αλμπερτίνι στο βάθος;

«Η Ίντερ είναι η πιο δυνατή, μπορεί να πει κανείς. Αλλά δεν είναι πάντα η πιο δυνατή που κερδίζει το πρωτάθλημα. Ο στόχος είναι μακριά, πρέπει να παίξουν όλοι εναντίον όλων, υπάρχουν η Μίλαν, η Νάπολι, η Γιουβέντους και η Ρόμα, η καθεμία με τις δικές της ποιότητες. Δεν με εκπλήσσει καμία από αυτές: η Μίλαν με τον Αλέγκρι έχει τον Μόντριτς, τον μαέστρο που κανείς άλλος δεν έχει. Η Νάπολι έχει τον Κόντε, επίσης νικηφόρο, με πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα, αλλά απαιτητικό σε σημείο που κάνει τον σύλλογο να αναβαθμίζεται. Το ότι η Γιουβέντους με τον Σπαλέτι είναι εκεί δεν με εκπλήσσει, ακριβώς επειδή έχει τον Σπαλέτι. Και η Ρόμα του Γκασπ έχει ένα υψηλό σημείο αναφοράς».