Ο πρώην αμυντικός το 2014 ένιωσε αδιαθεσία στο γήπεδο: «Εκεί τελείωσε η καριέρα μου. Επέστρεψα, αλλά δεν ήμουν πια ο εαυτός μου».
Η ζωή, για καλό ή για κακό, μπορεί να είναι γεμάτη εκπλήξεις. Ο Λεάντρο Καστάν το έζησε στο πετσί του, στη σιωπή των μυών του, στα λόγια εκείνων που ήταν δίπλα του όταν όλα ήταν σκοτεινά και δεν έβλεπε φως στο τέλος του τούνελ. «Φοβήθηκα ότι θα πεθάνω. Μου διαγνώστηκε καβερνόμα, δηλαδή μια αγγειακή δυσπλασία του εγκεφάλου. Εκεί τελείωσε η καριέρα μου». Σε μια στιγμή όλα άλλαξαν. Πας για ύπνο ως ποδοσφαιριστής και ξυπνάς και δεν είσαι πια. Ο αμυντικός, όταν μιλάει γι’ αυτό, ξαναζεί το δράμα. Ο αμυντικός ήταν 26 ετών, είχε παίξει σε εξήντα περίπου αγώνες στην Α’ κατηγορία και ήταν μέλος της εθνικής ομάδας της Βραζιλίας. «Ο όγκος σάρωσε τα όνειρά μου. Θα κέρδιζα το Scudetto με τη Ρόμα και θα έπαιζα στο Παγκόσμιο Κύπελλο με τη Βραζιλία».
Ο Castan, το τέλος της καριέρας του έχει ακριβείς συντεταγμένες: ήταν 14 Σεπτεμβρίου 2014, η Ρόμα έπαιζε στην έδρα της Έμπολι. Ο Maicon κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά…
«Σε εκείνα τα 15 λεπτά όλα τελείωσαν. Ο Maicon πήγε στον Garcia και του είπε «Ο Leo δεν είναι καλά, αντικατέστησέ τον». Βγήκα από το γήπεδο και δεν ξαναμπήκα. Την επόμενη μέρα ξύπνησα με έναν ιδιαίτερα έντονο πονοκέφαλο, πήγα στο νοσοκομείο και έκανα μαγνητική τομογραφία. Το σώμα μου δεν ανταποκρινόταν πια, φοβήθηκα ότι θα πεθάνω».
Τότε ήρθε η διάγνωση. Του ανακοίνωσαν ότι είχε εγκεφαλικό καβερνόμα. Θυμάσαι την αντίδρασή σου;
«Στην αρχή η Ρόμα δεν μου είπε τίποτα, σίγουρα για να με προστατεύσει. Καταλάβαινα ότι ανησυχούσαν, μου έλεγαν μόνο να μείνω ήρεμος. Όταν το ανακάλυψα ήταν τρομερό. Πέρασα από τον αγώνα για την κατάκτηση του πρωταθλήματος με τους «τζιαλορόσσι» στο να είμαι σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου και να παλεύω με έναν όγκο. Ήταν ένας εφιάλτης, έκανα εμετό κάθε μέρα. Είχα χάσει 15 κιλά σε δύο εβδομάδες. Ο στόχος είχε γίνει να επιβιώσω, τίποτα άλλο. Το ποδόσφαιρο σε εκείνες τις στιγμές έρχεται μετά».
Θυμάστε κάποιο ιδιαίτερο μήνυμα που λάβατε μετά την επέμβαση;
«Ναι, πάρα πολλά. Πολλά από αυτά ήταν απροσδόκητα. Θυμάμαι ότι μου έγραψε ο Μπαρέζι, ήταν απίστευτο. Μετά ο Ντελ Πιέρο, ο Μπονούτσι και άλλοι. Εκτός από όλους τους συμπαίκτες μου, που ήταν φανταστικοί».
Μετά από μια μακρά αποκατάσταση, προσπάθησε να επιστρέψει. Αλλά δεν ήταν εύκολο. Είχατε την αίσθηση ότι το σώμα σας δεν ανταποκρινόταν πλέον στις εντολές σας;
«Θα σας πω το εξής. Θυμάμαι πολύ καλά την πρώτη μπάλα που προσπάθησα να πιάσω. Προσπάθησα να την σταματήσω, αλλά πέρασε κάτω από τα πόδια μου. Ήταν σαν να μην είχα τον έλεγχο του σώματός μου. Μια φοβερή αίσθηση».
Σκέφτηκες ποτέ να σταματήσεις;
«Ναι, πολλές φορές. Δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια την απογοήτευση. Δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου, θέλεις να φτάσεις σε ένα επίπεδο αλλά δεν τα καταφέρνεις. Εκείνη την περίοδο, έκλαιγα συνέχεια. Έφτασα sogar να τσακωθώ με τους συμπαίκτες μου. Όπως εκείνη την ημέρα με τον Ντζέκο…».
Πες μας.
«Στην προπόνηση, ο Edin γύρισε και μου έδωσε μια χαστούκι. Το πήρα κατάκαρδα και μετά από 5 λεπτά μπήκα σκληρά, κάνοντας του ένα άσχημο φάουλ. Με έβρισε, ανταλλάξαμε μερικές κουβέντες. Τότε το βράδυ τον πήρα τηλέφωνο και του ζήτησα συγγνώμη, σήμερα είμαστε καλοί φίλοι. Το ίδιο συνέβη και με τον Keita. Διαφωνήσαμε στην προπόνηση, ήμουν άσχημα και θύμωσα αμέσως. Τότε και με τον Seydou όλα λύθηκαν στα αποδυτήρια».
Στη Ρόμα ήταν κοντά σας;
«Ναι, πάρα πολύ. Δεν μπορώ παρά να ευχαριστήσω τον σύλλογο και τους ανθρώπους που έζησαν μαζί μου εκείνη την περίοδο. Ο Walter Sabatini ήταν σαν δεύτερος πατέρας, αλλά και ο Rudi Garcia ήταν καθοριστικός. Μετά από κάθε προπόνηση ερχόταν στο σπίτι μου και περνούσε μισή ώρα μαζί μου. Αυτό γινόταν κάθε μέρα. Ήταν ο τρόπος του να με κάνει να νιώθω μέλος της ομάδας. Δεν το έχω πει ποτέ πριν, αλλά είναι κάτι που κρατάω στην καρδιά μου».
Ο Spalletti, από την άλλη, σε έβγαλε ουσιαστικά από την ομάδα μετά τον αγώνα με την Hellas Verona…
«Με κάλεσε στο γραφείο του για να μου πει ότι ήθελε να με ξαναβάλει στην ομάδα. «Τι πρέπει να κάνω για να ξαναβρώ έναν από τους ισχυρότερους αμυντικούς του πρωταθλήματος», με ρώτησε. Στην αρχή, πράγματι, μου έδειξε εμπιστοσύνη. Μετά από εκείνο το φοβερό παιχνίδι με τη Βερόνα, όμως, αποφάσισε να μην με ξαναβάλει να παίξω. Με κάλεσε και μου είπε ότι έπρεπε να φύγω, ότι το επίπεδό μου ήταν τέτοιο που μπορούσα να παίξω στη Φροζινόνε. Δηλαδή στη Σέριε Β. Ήταν άσχημο, όχι τόσο για την επιλογή, αλλά για τον τρόπο που το έκανε. Ένιωσα ταπεινωμένος. Δεν νομίζω, όμως, ότι είμαι ο μόνος που το έχει συζητήσει με τον χρόνο…».
Εκεί, στην πραγματικότητα, τελείωσε η εμπειρία του με τη Ρόμα. Σήμερα έχει μάθει να μας πείθει ή παραμένει μια λύπη;
«Λυπάμαι που δεν κατάφερα να παραμείνω σε αυτό το επίπεδο. Έδωσα τον καλύτερο εαυτό μου, αλλά δεν ήταν αρκετό. Η επιτυχία μου ήταν ήδη το ότι κατάφερα να επιστρέψω στο γήπεδο. Σε κάποιο σημείο, όμως, η προπόνηση είχε γίνει επιβλαβής. Η Ρόμα δεν ανανέωσε το συμβόλαιό μου και εγώ επέλεξα να επιστρέψω στη Βραζιλία. Μετά από μερικά χρόνια, τα παράτησα όλα».
Τι αναμνήσεις έχεις από τη Ρόμα;
«Ήμασταν πολύ δυνατοί, είχαμε παίκτες παγκόσμιας κλάσης. Σήμερα, μια τέτοια ομάδα θα κέρδιζε τρία πρωταθλήματα στη σειρά. Ο Σαλάχ, ο Εντίν, ο Φραντσέσκο, ο Ντε Ρόσι, ο Μπενατιά, ο Ναϊνγκολάν και ούτω καθεξής. Είχαμε μόνο την ατυχία να πέσουμε πάνω σε μια απίστευτη Γιουβέντους που δεν έχανε ποτέ».
Ο ισχυρότερος με τον οποίο έχει παίξει;
«Θα ήθελα να πω τον Τότι, αλλά ξέρεις… έχω παίξει με τον Ρονάλντο. Ο Ρόνι ήταν πάντα το είδωλό μου, το να μοιράζομαι τα αποδυτήρια μαζί του ήταν απίστευτο. Στα πρώτα 4 βήματα δεν τον προλάβαινες ποτέ και είχε ήδη κοιλιά!».
Ποια είναι η σχέση σας με το ποδόσφαιρο σήμερα;
«Μέχρι πριν από δύο χρόνια δεν μπορούσα να παρακολουθήσω ούτε ένα παιχνίδι. Ένιωθα ένα κόμπο στο στομάχι. Τώρα έχω ξαναρχίσει να το παρακολουθώ, μάλιστα θα ήθελα να γίνω προπονητής. Στον πάγκο θα ήθελα να ανακτήσω αυτό που η ατυχία μου στέρησε ως ποδοσφαιριστής».
Σκέφτεστε ποτέ πώς θα ήταν αν…;
«Κάθε μέρα που περνάει, πιστέψτε με. Για πολύ καιρό αναρωτιόμουν γιατί συνέβη σε μένα. Ο καρκίνος σάρωσε τα όνειρά μου. Νομίζω ότι θα είχα κερδίσει το πρωτάθλημα με τη Ρόμα και θα είχα παίξει στο Παγκόσμιο Κύπελλο με την εθνική ομάδα της Βραζιλίας».