Ο πρώην προπονητής των «ροσονέρι», που τώρα βρίσκεται στην Al-Ittihad, πριν από ένα χρόνο κέρδισε το ιταλικό Σούπερ Καπ: «Το πάρτι καπνίζοντας πούρο στα αποδυτήρια; Μια υπόσχεση. Ξέρω ήδη ότι θα επιστρέψω στην Ιταλία»

Ο Σέρτζιο Κονσέισαο και ο Ιούλιος Καίσαρας έχουν κάτι κοινό. Πριν από περίπου ένα χρόνο, ο πρώην προπονητής της Μίλαν κέρδισε το ιταλικό Σούπερ Καπ και το γιόρτασε καπνίζοντας πούρο στα αποδυτήρια. Είχε υπογράψει με τη Μίλαν οκτώ ημέρες νωρίτερα. Ο Καίσαρας χρειάστηκε ένα πρωινό για να συντρίψει τα στρατεύματα του Φαρνάκη Β’ του Πόντου στην Τουρκία, στη Ζέλα. Δύο εκδοχές του «ήρθα, είδα, νίκησα». Ο Conceiçao, προπονητής της Al-Ittihad του Benzema από τον Οκτώβριο, απαντά από τη Τζέντα πριν από την προπόνηση και γελάει, επιδιώκοντας την ταπεινότητα και ανοίγοντας πολύ, Sergio, πέρυσι… «ήρθα, είδα, νίκησα».

«Ναι, πράγματι. Θυμάμαι ημέρες έντονης εργασίας σε επίπεδο ανάλυσης βίντεο, κινήτρων και ομιλιών για να μπω αμέσως στο μυαλό των ποδοσφαιριστών. Νικήσαμε τη Γιούβε του γιου μου Σίσκο και μετά την Ίντερ σε ανατροπή. Και έκλαψα».

Και μετά τη νίκη, ένα ωραίο πούρο.

«Μια υπόσχεση. Οι παίκτες, που είχαν δει τα βίντεο, μου ζήτησαν να το καπνίσω σε περίπτωση νίκης. Με την Πόρτο το είχα κάνει 11 φορές, δηλαδή μετά από κάθε νίκη σε τρόπαια. Ο προπονητής που έχει κερδίσει τα περισσότερα. Και έτσι το έκανα ξανά».

Και απόψε σε ποιον θα πρόσφερε ένα;

«Δεν έχω προτιμήσεις και δεν θέλω να μιλήσω για παίκτες, γιατί αμέσως θα γράψουν ότι μας ενδιαφέρουν. Θα δω τον αγώνα, η Μπολόνια και η Νάπολι είναι ωραίες να τις βλέπεις. Η αναμέτρηση μεταξύ Κόντε και Ιταλιάνου είναι μια διαφήμιση για το ποδόσφαιρο. Ο Αντόνιο είναι εμμονικός, όπως εγώ, και στην πραγματικότητα η εμμονή νικά το ταλέντο. Ο Βιντσένζο, από την άλλη, παίζει όμορφο ποδόσφαιρο, τόσο πολύ που πέρυσι χάσαμε τον τελικό του Κυπέλλου Ιταλίας εναντίον του. Μεγάλη λύπη».

Ένα απολογισμό των έξι μηνών σας στη Μίλαν;

«Θετικό. Από το 2016 μέχρι σήμερα μόνο δύο προπονητές έχουν κερδίσει τρόπαια με τη Μίλαν: ο Πιόλι, με το πρωτάθλημα, και εγώ. Αν προσθέσουμε τους βαθμούς της περιόδου μας, είχαμε ρυθμό για το Europa League, πέμπτη θέση. Τα αποτελέσματα ήταν εκεί: σκέφτομαι τα δύο νικηφόρα ντέρμπι και τη νίκη με τη Ρόμα. Λυπάμαι για τον τελικό του Κυπέλλου Ιταλίας, αλλά κάποια πράγματα δεν μου άρεσαν».

Τι είδους;

«Υπήρχε αστάθεια σε επίπεδο εταιρείας, το περιβάλλον γύρω από την ομάδα δεν ήταν καλό. Γι’ αυτό κρατάω σφιχτά αυτό που κάναμε. Επιπλέον, η διοίκηση δεν με υποστήριξε. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα: μετά τη νίκη στο Σούπερ Καπ, παίξαμε με την Κάλιαρι. Εκείνη την περίοδο κυκλοφορούσαν ήδη φήμες ότι ο σύλλογος έψαχνε άλλους προπονητές. Εγώ σκεφτόμουν να δουλέψω και να κερδίσω, με το βάρος των αποτελεσμάτων. Δεν είχα χρόνο να δουλέψω σε όλα τα επίπεδα».

Θα μένατε;

«Ναι, αλλά με κάποιες αλλαγές».

Οι παίκτες σας πρόδωσαν;

«Ποτέ, αντίθετα, ήταν μαζί μου. Το είπε και ο Theo στη συνέντευξη που του πήρατε: μετά το Feyenoord, όταν ο κόσμος έλεγε ότι το έκανε επίτηδες για να αποβληθεί, εγώ τον υπερασπίστηκα. Πολλοί μου έγραψαν όταν έφυγα. Απαιτώ αυστηρότητα, απαιτητικότητα και στη συνέχεια χαλάρωση όταν πρέπει να χαλαρώσουμε. Αν κάποιος εμφανιστεί με ένα κιλό παραπάνω, φτάσει αργά ή κάτι παρόμοιο, δεν μπορώ να το ανεχτώ. Για μένα, τελικά, όλοι οι παίκτες είναι ίσοι».  Όχι μόνο για το ποδόσφαιρο. Μια ώρα κουβέντα μετά από δύο χρόνια σιωπής.

Μπορείτε να μας πείτε το πιο σημαντικό πράγμα που συζητήσατε;

«Το 2012, στην Olhanense, είχα μελετήσει τα ενδιαφέροντα και τα χόμπι των παικτών μου, κάτι που κάνω πάντα. Πριν από έναν αγώνα, για την Ημέρα του Πατέρα, έδειξα ένα βίντεο στο οποίο οι πατέρες μιλούσαν για τα παιδιά τους. Κάποιοι έκλαιγαν, μετά βγήκαν στο γήπεδο και… 2-0 για τους αντιπάλους. Όταν επιστρέψαμε στα αποδυτήρια, άλλαξα στάση και ξαναγύρισα στον ρόλο του λοχία: ισοφαρίσαμε 2-2».

Κεφάλαιο Σαουδική Αραβία. Ο Ιντσάγκι σας χαιρέτησε αυτή τη φορά;

«Ναι, αναμετρηθήκαμε τον Οκτώβριο και κέρδισε αυτός. Είχα μόλις φτάσει. Μετά το Πόρτο-Ίντερ, όπου οι παίκτες του είχαν αρκετή τύχη, δεν τον χαιρέτησα γιατί έτσι είμαι, κατά τη διάρκεια των αγώνων μπαίνω σε έκσταση, αλλά είναι ένας σπουδαίος προπονητής. Κερδίσαμε το πρωτάθλημα το 2000. Η σχέση μας είναι καλή».

Και εκεί, ήσασταν αμέσως αποφασιστικός. Με γδαρμένα γόνατα.

«Είχα κάνει μια υπόσχεση στην Παναγία της Φάτιμα, έκανα τα τελευταία 500 μέτρα γονατιστός και μετά παρουσιάστηκα στο προπονητικό κέντρο. Ήταν το 1998, σκόραρα στην Γιουβέντους στο τελευταίο λεπτό και κερδίσαμε το Σούπερ Καπ. Η πίστη είναι ένα θεμελιώδες μέρος της ζωής μου. Είμαι καθολικός, εδώ δεν μπορώ, αλλά στο Μιλάνο πήγαινα στην εκκλησία κάθε μέρα. Πριν από μερικούς μήνες, ο Πάπας με προσκάλεσε στο Ιωβηλαίο για να διηγηθώ την πορεία μου και τις δυσκολίες που αντιμετώπισα».

Από πού προέρχεται η πίστη σας;

«Έχασα τον πατέρα μου σε ηλικία 16 ετών σε ένα ατύχημα με μοτοσικλέτα, τη μητέρα μου σε ηλικία 18 ετών μετά από μακρά ασθένεια και στη συνέχεια και έναν αδελφό, ήμουν ο έβδομος από οκτώ. Η πίστη μου έδωσε δύναμη, ηρεμία. Θέλω να δείξω στους γονείς μου ότι είμαι εδώ και ότι έχω πραγματοποιήσει όλα τα όνειρά μου. Αλλά μέσα μου, βαθιά, κρυμμένο, έχω και θα έχω πάντα κάτι «μαύρο», σαν μια σκιά».

Και είναι για τους γονείς σας;

«Ναι. Έχω τις φωτογραφίες μαζί μου και προσεύχομαι για αυτούς κάθε μέρα. Είμαι ένας ήρεμος άνθρωπος, έχω πέντε παιδιά, έπαιζα και τώρα προπονούμαι, αλλά ξέρω ότι δεν θα είμαι ποτέ απόλυτα ευτυχισμένος χωρίς τους γονείς μου. Αυτό είναι το κενό που έχω μέσα μου».

Τα παιδιά σας το γεμίζουν όμως λίγο.

«Φυσικά. Ο Φρανσίσκο είναι τώρα στη Γιουβέντους και τα πάει καλά».

Στο σπίτι μιλάτε για ποδόσφαιρο;

«Όσο το δυνατόν λιγότερο. Το σημαντικό είναι να αφήνουν τα τηλέφωνά τους στην τσέπη τους κατά τη διάρκεια του δείπνου. Το απαίτησα και στην Πόρτο και στη Μίλαν. Ο Σίσκο έκανε το ντεμπούτο του μαζί μου στην Πορτογαλία. Το 2020, κατά τη διάρκεια του lockdown, του είπα: «Αν πεινάς… τότε πιες νερό». Ήταν λίγο παχουλός. Για να κάνεις τη διαφορά χρειάζονται θυσίες και νοοτροπία. Αν μπορούσα, θα του δάνειζα τη δική μου πείνα. Όχι ότι δεν την έχει, αντίθετα, αλλά εγώ στα 16 μου έφερνα τα λεφτά στο σπίτι για να φάμε, ήταν διαφορετικά. Αλλά πάντα πίστευα σε αυτό. Και το πιστεύει και αυτός».

Κεφάλαιο Πόρτο: 11 τρόπαια σε επτά χρόνια.

«Η σχέση με τον Ντα Κόστα ήταν εξαιρετική. Όταν έφτασα, ο σύλλογος δεν είχε κερδίσει για τέσσερις σεζόν. Πραγματοποιήσαμε μεταγραφές αξίας 600 εκατομμυρίων και τα πήγαμε καλά και στο Τσάμπιονς Λιγκ, όπου οι ομάδες έλεγαν «α, στους προημιτελικούς είναι η Πόρτο…». Αντίθετα, καταφέραμε να βλάψουμε και τις ιταλικές ομάδες: Γιουβέντους, Ρόμα, Λάτσιο…».

Πόσοι σας έψαξαν;

«Είχα επαφές με τη Λάτσιο, αλλά όχι μόνο. Και πριν υπογράψω με την Αλ-Ιθχάντ είχα και άλλες προσφορές. Εδώ το πρωτάθλημα είναι ανταγωνιστικό, οι φιλοδοξίες υψηλές, προπονούμαστε το απόγευμα και όχι το πρωί. Πρέπει να προσαρμοστείς στις πολιτισμικές δυναμικές. Αλλά αυτό είναι μια πρόκληση, και μου αρέσουν τέτοιες προκλήσεις».

Η φράση που σας αντιπροσωπεύει περισσότερο;

«Σε ήρεμα νερά δεν επιτυγχάνονται μεγάλα πράγματα, χρειάζεται η καταιγίδα». Ο Μιχαΐλοβιτς, αναφερόμενος στον Μπενάσσι, είπε ότι η δυσκολία δεν ήταν να είναι αρχηγός, αλλά να ξυπνάει στις τέσσερις το πρωί και να δουλεύει. Αυτό μου το έμαθαν οι γονείς μου. Και δεν πρέπει να αρκείσαι σε αυτό. Εγώ γράφτηκα στο πανεπιστήμιο στα 51 μου. Κάνω μεταπτυχιακό στην προπόνηση αθλητών».

Η μεγαλύτερη ικανοποίηση στην Ιταλία;

«Ως ποδοσφαιριστής, το πρωτάθλημα του 2000 με τη Λάτσιο, το πιο απίστευτο όλων των εποχών. Εγώ, ο Σίνισα και ο Στάνκοβιτς ακούγαμε ραδιόφωνο στα αποδυτήρια. Ήταν μια ομάδα με έντονες προσωπικότητες, γεμάτη μικρές διαμάχες κάθε μέρα, αλλά ο Έρικσον ήξερε πώς να μας χειριστεί. Θυμάμαι επίσης το Ευρωπαϊκό Σούπερ Κύπελλο του 1999, με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ: ο Φέργκιουσον είπε ότι η μεγαλύτερη λύπη του ήταν αυτή η ήττα».

Και η απογοήτευση;

«Το πρωτάθλημα που χάσαμε με την Ίντερ στις 5 Μαΐου 2002. Παρηγόρησα τον Ρονάλντο που έκλαιγε στον πάγκο, ήμουν δίπλα του. Κανείς δεν μπορούσε να το πιστέψει. Στο Μιλάνο είχα δυσκολίες: ο Κούπερ δεν μου έδειχνε εμπιστοσύνη, αλλά ήταν μια ομάδα πρωταθλητών».

Θα επέστρεφε στην Ιταλία;
«Φυσικά, ξέρω ήδη ότι θα το κάνω».