Ο πρώην παίκτης της Chievo και η κεφαλιά του 2010 με τον Ρουμάνο στο Bentegodi: «Ο Cristian αναγεννήθηκε με τη δύναμη του μυαλού, την ίδια που έχει και ως προπονητής».
Ένας βουβός θόρυβος, μετά το κενό, και τέλος το φως, που ανάβει ξανά και φωτίζει τα πάντα με διαφορετικό τρόπο. Για τον Cristian Chivu, το Bentegodi της Βερόνας θα είναι πάντα η αρχή και το τέλος μαζί, το δράμα που απέφυγε και η αρχή μιας δεύτερης ζωής. Στο γήπεδο στο οποίο θα μπει αύριο, για πρώτη φορά ως προπονητής της Ίντερ, ο Ρουμάνος έζησε την πιο μακρά μέρα της ζωής του: 6 Ιανουαρίου 2010, Chievo-Ίντερ, χαμένη μπάλα, αυτός και ο Sergio Pellissier με τα κεφάλια να συγκρούονται. Μετά την εγχείρηση για την αποκατάσταση του κρανιακού κατάγματος που του άφησε μια μεγάλη ουλή, το κράνος έγινε το σύμβολο της αναγέννησης: ο Chivu το έβγαζε μπροστά στους οπαδούς όπως το καπέλο του D’Artagnan. Σήμερα ο προπονητής της Ίντερ δεν χρειάζεται προστασία, αλλά δεν έχει ξεχάσει το μάθημα εκείνων των ημερών: όλα είναι εφήμερα, μέσα και έξω από το γήπεδο, γι’ αυτό δεν πρέπει ποτέ να χάνεις από τα μάτια σου το ουσιαστικό. Το ξέρει καλά και ο Pellissier, ο άλλος πρωταγωνιστής της ιστορίας, ο άνθρωπος που, ως επίτιμος πρόεδρος, προσπαθεί να αναγεννήσει την Chievo, που σήμερα βρίσκεται στη D.
Pellissier, δεκαπέντε χρόνια μετά, τι έχει απομείνει από εκείνη τη σύγκρουση που άλλαξε τις καριέρες σας;
«Κοιτάζοντας την μπάλα, τον βρήκα μπροστά μου: ήμασταν πολύ κοντά για να αποφύγουμε τη σύγκρουση. Έκλεισα τα μάτια και, μπαμ, συγκρουστήκαμε. Κι εγώ έπεσα πολύ βαριά, δεν θυμάμαι πολλά από ό,τι συνέβη αμέσως μετά, εκτός από ένα μεγάλο φόβο. Μετέφεραν τον Cristian στο νοσοκομείο, ενώ εγώ επέστρεψα στο γήπεδο για λίγο, αλλά αναγκάστηκα να βγω γιατί δεν έβλεπα πια καλά».
Πότε συνειδητοποιήσατε τη σοβαρότητα της κατάστασης;
«Γρήγορα, από τις αντιδράσεις, τις φωνές, τους γιατρούς γύρω μου. Ήμουν στο έδαφος, αλλά ένιωθα ότι ήταν κάτι σοβαρό. Ήθελα να ξαναδώ τον Chivu στο νοσοκομείο, ευτυχώς στη Βερόνα έκαναν εξαιρετική δουλειά. Υπήρχαν πολύ καλοί γιατροί και πιστεύω ότι μέσα στην ατυχία του ήταν και τυχερός που βρισκόταν εκεί. Αν είχε συμβεί αλλού, ίσως τα πράγματα να είχαν εξελιχθεί διαφορετικά».
Ο Chivu λέει ότι εκείνη την ημέρα ξεκίνησε μια δεύτερη ζωή για αυτόν. Και για εσάς;
«Αυτό το περιστατικό με σημάδεψε πολύ, είμαστε άνθρωποι και επομένως ανυπεράσπιστοι. Εγώ ήμουν απλά πιο τυχερός που δεν είχα σωματικές συνέπειες. Στο επάγγελμά μας, δυστυχώς, μπορούν να συμβούν τέτοια πράγματα, αλλά ως επαγγελματίες πρέπει να βγαίνουμε αμέσως στο γήπεδο: δεν είναι εύκολο, αλλά είναι το μυαλό που σε κρατάει όρθιο σε τέτοιες στιγμές. Και για τον Chivu ήταν καθοριστική η εξαιρετική ψυχική του δύναμη: ήθελε να επιστρέψει αμέσως, το έκανε και ανέκαμψε, κέρδισε το Τριπλέτ ως πρωταθλητής. Φυσικά, εκ των υστέρων συνειδητοποιείς πόσο εύθραυστη είναι η ζωή. Ας πούμε απλώς ότι, ευτυχώς, δεν ήταν η ώρα μου ούτε η δική του».
Τι σχέση χτίσατε μετά;
«Μια εξαιρετική σχέση. Χαιρετιόμαστε πάντα με χαρά, έχουμε συναντηθεί πολλές φορές και έχουμε μιλήσει συχνά για το συμβάν. Εκείνο το ατύχημα, έμμεσα, μας ένωσε λίγο. Δεν με κατηγόρησε ποτέ, ήξερε ότι ήταν ένα περιστατικό του παιχνιδιού. Είναι ένας εξαιρετικός άνθρωπος, παίρνει αυτό που του αξίζει και ως προπονητής. Ο τρόπος που παίζει και αυτά που λέει είναι υπέροχα».
Σας εξέπληξε το γεγονός ότι δεν θέλησε να βρει δικαιολογίες μετά το παιχνίδι με τη Νάπολι;
«Είναι στο χαρακτήρα του να επικεντρώνεται μόνο στο γήπεδο, χωρίς δικαιολογίες, χωρίς να σπαταλά ενέργεια σε άλλα πράγματα: είναι κάτι σπάνιο στις μέρες μας. Φέτος, τα πρώτα παιχνίδια δεν πήγαν καλά, αλλά είχε τη δύναμη να συνεχίσει. Ένας προπονητής είναι αυτός που πιστεύει στις ιδέες του ακόμα και στις αντιξοότητες».
Σας αρέσει η Ίντερ του; Ο Τσιβού είπε ότι τώρα του αρέσει να την προπονεί.
«Είμαι της παλιάς σχολής, για μένα μετράει η ουσιαστικότητα. Και η Ίντερ είναι ουσιαστική. Παίζει καλά, αλλά πάνω απ’ όλα είναι αποτελεσματική. Δεν ήταν εύκολο να ξεκινήσει από την αρχή μετά από έναν παλιό κύκλο, αλλά η ομάδα κατάλαβε τις νέες ιδέες. Ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς, αλλά το παρόν είναι ευχάριστο, φαίνεται ότι υπάρχει ένας προπονητής που αγαπά αυτά τα χρώματα».
Ως επιθετικός, ποια είναι η γνώμη σας για τους νέους επιθετικούς της Ίντερ;
«Όσο υπάρχει ο Λαουτάρο, είναι δύσκολο, τόσο για τον Πίο όσο και για τον Μπόνι, αλλά είναι και καλό, γιατί έχουν τον καλύτερο δάσκαλο στο σπίτι. Ο Λαουτάρο είναι ένας από τους πιο ολοκληρωμένους επιθετικούς που υπάρχουν, ένας που φαίνεται να προέρχεται από ένα ποδόσφαιρο που δεν υπάρχει πια: αν ήμουν στη θέση των νεότερων συμπαίκτων του, θα προσπαθούσα να παρατηρήσω τα πάντα. Κινήσεις, συμπεριφορές, νοοτροπία. Ας σταματήσουμε για μια στιγμή στον Πίο, μια ελπίδα για όλη την Ιταλία: έχει ποιότητα, αποφασιστικότητα και προσωπικότητα, αλλά για να παραμείνει στην κορυφή χρειάζεται το μυαλό. Και φαίνεται ότι το έχει».
Μπορεί αυτή η Βερόνα να αποτελέσει πραγματικά απειλή για την Ίντερ;
«Ναι, στη Βερόνα το κοινό μετράει πολύ. Είναι ένα δύσκολο γήπεδο: αν υποτιμήσεις την ομάδα του Ζανέτι, ρισκάρεις. Δημιουργεί πολλά, ακόμα κι αν σκοράρει λίγα, αλλά έχει γρήγορους και τεχνικά καλούς επιθετικούς».
Πότε θα ξαναδούμε τον Πελισιέρ, ως διευθυντή, και τον Τσίβου, ως προπονητή, ξανά αντιπάλους στη Σέριε Α;
«Ελπίζουμε σύντομα, θα ήταν υπέροχο. Είναι ένα όνειρο, και το να ονειρεύεσαι δεν κοστίζει τίποτα. Προσοχή, εμείς στη Chievo μεγαλώνουμε: η ομάδα είναι καλά, είναι μια πραγματική ομάδα, ανταγωνιστική και σε επίπεδο εταιρείας, αλλά η ανάβαση στη Σέριε Α είναι ακόμα μακρά».