Ο παρουσιαστής και σόουμαν, φανατικός οπαδός της Ίντερ, μόλις επέστρεψε στο Canale 5: «Ο Conte είναι ένας… ανεμοφράκτης. Τι άλλο θέλει; Ανακτούμε έδαφος, αλλά προσέξτε και τη Γιούβε και τη Μίλαν».

Το Σάββατο το βράδυ, ενώ η Ίντερ κέρδιζε στο Κάλιαρι, ο Πάολο Μπονόλις έκανε το ντεμπούτο του στην κριτική επιτροπή του Tú si que vales, που έσπασε τα ταμεία στην πρώτη βραδιά του Canale 5. Ο ίδιος μοιράστηκε το χρόνο του μεταξύ των δύο «εκπομπών», περιμένοντας την αυριανή έναρξη της 15ης σεζόν του Avanti un altro!

Σας πειράζει να ξεκινήσουμε με την Ίντερ;

«Όχι βέβαια! Εναντίον της Κάλιαρι πήγε πολύ καλά, ο Chivu προσπαθεί να ανακτήσει μέρος από ό,τι έχασε σε εκείνες τις δύο άτυχες ημέρες στο Σαν Σίρο με την Ουντινέζε και στο Τορίνο με τη Γιουβέντους, καταφέρνοντας να μην χάσει περαιτέρω έδαφος σε σχέση με τις ομάδες που προχωρούν πιο γρήγορα».

Στην επίθεση δεν υπάρχουν πια μόνο ο Lautaro και ο Thuram.

«Αυτοί οι δύο παραμένουν βασικοί, μιλάμε για ένα πολύ δυνατό δίδυμο, που όμως δεν μπορεί να παίζει σε κάθε αγώνα για 90 λεπτά. Ευτυχώς, φέτος στον πάγκο υπάρχουν παίκτες που μπορούν να τους ανακουφίσουν. Πέρυσι ζήσαμε έναν εφιάλτη με τους τρεις αναπληρωματικούς, μόλις σηκώνονταν, μας έπεφταν τα… Χωρίς εναλλαγή μπροστά, χάσαμε βαθμούς που μας κόστισαν το πρωτάθλημα. Τώρα, με τους Bonnie και Pio Esposito, φαίνεται ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε καλύτερα. Από τον νεαρό Pio μου αρέσει κυρίως ο χαρακτήρας του. Όταν είπε ότι είναι συνειδητοποιημένος ότι πρέπει να βελτιωθεί σε όλα, έδειξε μεγάλο αίσθημα επαγγελματικής ευθύνης, κάτι που δεν είναι εύκολο να βρεις σε έναν εικοσάχρονο».

Να μιλήσουμε για τον Chivu;

«Τον γνωρίζω και ξέρω ότι είναι υπεύθυνος και, πάνω απ’ όλα, πολύ χαρούμενος. Προφανώς αισθάνεται το βάρος του να πρέπει να αποδώσει καλά. Ταυτόχρονα, έχει μια σοβαρότητα που τον οδηγεί να σκέφτεται με έναν τρόπο πολύ χρήσιμο για έναν προπονητή: προσπαθεί να αποφύγει να προκαλέσει ζημιά, οπότε προχωράει με προσοχή, διατηρεί μια δομή που προϋπήρχε της διαχείρισής του, προσπαθώντας σιγά-σιγά να προσθέσει τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τη δική του οπτική για το ποδόσφαιρο. Όπως μεγαλύτερη πίεση και υψηλότερο κέντρο βάρους».

Η Νάπολι παραμένει η ομάδα που πρέπει να νικήσει;

«Είναι πολύ δυνατή, όπως και η Γιουβέντους και η Μίλαν. Τούτου λεχθέντος, με την καλή έννοια και χωρίς καμία πρόθεση να προσβάλω, πιστεύω ότι ο Κόντε είναι ένας μεγάλος παρα…νεφελωτής: ανακοινώνει συστηματικά ότι δεν έχει στη διάθεσή του τα απαραίτητα μέσα, έτσι ώστε, αν επιτευχθεί ο στόχος, το εύσημο να είναι εξ ολοκλήρου δικό του, ενώ, αν δεν επιτευχθεί, η ευθύνη θα βαρύνει την έλλειψη ανθρώπινου κεφαλαίου που επικαλείται από την αρχή. Φέτος ήρθε και ο Ντε Μπρούιν, δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να απαιτήσει».

Έχει γίνει οδυνηρό να σκέφτεσαι το Champions League;

«Έχουμε παίξει σε δύο τελικούς, πιστεύω ότι είναι πολύ πιο οδυνηρό να μην έχεις φτάσει ποτέ εκεί. Είναι αλήθεια ότι τον έναν τον χάσαμε για μια ανάσα και ο άλλος ήταν μια καταστροφική ήττα, αλλά φτάσαμε εκεί, απολαμβάνοντας σημαντικές νίκες. Το ποδόσφαιρο για τον οπαδό είναι βασικά χαρά, είναι αλήθεια ότι η ανθρωπότητα γενικά τείνει να θυμάται μόνο ό,τι πήγε στραβά, αλλά αυτό είναι λάθος. Αυτή η απογοήτευση δεν μπορεί να υπονομεύσει όλες τις χαρές που την προηγήθηκαν».

Η μεγαλύτερη χαρά που σας χάρισε η Ίντερ;

«Μια τεράστια χαρά ήταν η νίκη με 4-3 επί της Σαμπντόρια, αφού ήμασταν πίσω με 3-0, και φυσικά το Τριπλέτ… Έχω μια περίεργη ανάμνηση, γιατί την ημέρα του τελικού στη Μαδρίτη ήμουν στις Ηνωμένες Πολιτείες για την αποφοίτηση της κόρης μου και τον είδα σε ένα μπαρ στο Βερμόντ, περιτριγυρισμένος από Γερμανούς. Και ο αγώνας του περασμένου έτους με τη Μπαρτσελόνα; Το γκολ του Ατσέρμπι με τρέλανε, φώναξα σαν να με σφάζανε».

Πιστεύετε στην εθνική ομάδα του Gattuso;

«Για τον οπαδό είναι θεμελιώδες να πιστεύει, αλλιώς στερείσαι τη χαρά της ελπίδας, οπότε φυσικά και πιστεύω. Ο Gattuso μου φαίνεται ότι μπορεί να κάνει τη δουλειά του, όπως την έκανε και ο Luciano Spalletti, τον οποίο γνωρίζω πολύ καλά. Προχωράει με ό,τι έχει στη διάθεσή του, δεν έχει πολλά να επινοήσει, είναι περισσότερο θέμα πνεύματος παρά επιλογών. Φυσικά, η κατάσταση είναι πολύ περίπλοκη, πιθανότατα θα μας οδηγήσει σε πλέι-οφ. Το να χάσουμε το τρίτο συνεχόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο θα ήταν τεράστια οδύνη, όχι τόσο για μένα, όσο για τα παιδιά που δεν έχουν δει ποτέ ένα ή δεν το θυμούνται. Όπως ο γιος μου».

Ο οποίος είναι πραγματικός ποδοσφαιριστής.

«Ο Davide έπαιξε στη Serie C, έπαιξε στην Primavera της Monza, μετά στην Triestina, στη Renate και τώρα θα δούμε τι θα κάνει: αυτή τη στιγμή έχει υποβληθεί σε μια μικρή επέμβαση στο γόνατο. Πώς είναι ο Bonolis ως πατέρας ενός ποδοσφαιριστή; Χαρούμενος, όταν μπορώ πηγαίνω να τον δω, αλλά δεν είμαι ο τύπος του γονέα που αγχώνεται στις κερκίδες. Προσπαθώ να του δώσω μερικές συμβουλές, αλλά τα παιδιά έχουν τη δική τους υπέροχη πεισματάρα. Είναι και αυτός οπαδός της Ίντερ; Φυσικά, αν ήθελε να φάει…».

Γιατί ως Ρωμαίος της Ρώμης επέλεξε την Ίντερ;

«Για τον μπαμπά, που γεννήθηκε στο Μιλάνο. Έβλεπα τους αγώνες μαζί του. Ήρωες; Ο Ρονάλντο το Φαινόμενο, ο Εστεμπάν Καμπιάσο, ο Καρλ-Χάιντς Ρουμενίγκε…».

Παίζεις ακόμα ποδόσφαιρο;

«Πολύ λιγότερο, έχω ένα πόδι που είναι μνημείο πεσόντων. Την τελευταία φορά το έκανα σε έναν φιλανθρωπικό αγώνα στο Benito Stirpe με τους Totti, Chierico, Giannini και μου φαινόταν σαν να ήμουν σε ένα ιαπωνικό καρτούν, από αυτά που τρέχεις τρέχεις και η προοπτική μπροστά σου δεν αλλάζει ποτέ».

Πώς πάει το τένις;

«Έχω στραφεί στο padel λόγω ενός προβλήματος στον αγκώνα, αλλά παρακολουθώ τον Sinner και όχι μόνο. Βλέπω σχεδόν όλα τα αθλήματα και πιστεύω ότι το μεγαλύτερο θέαμα που υπάρχει – εκτός φυσικά από το Avanti un altro! και το Tú si que vales (γέλια, σ.σ.) – είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες: ένα θαύμα, όπου η Ιταλία επιδεικνύει μια όμορφη, υγιή και πολυεθνική νεολαία».

Σε ποιον θα έλεγες σήμερα «Tú si que vales»;

«Στη Nadia Battocletti και στον Mattia Furlani, δύο πραγματικά φαινόμενα».