Ο θρύλος της Τζαμάικας: «Η γενιά μου είχε περισσότερο ταλέντο από αυτό που έχουν σήμερα τα κορίτσια. Η δημοτικότητα; Πάντα ήμουν αυθόρμητος, σήμερα υπάρχουν κάποιοι που το επιβάλλουν».

Η τελευταία λήψη, πριν από το σήμα εκκίνησης, ήταν για αυτόν, που παραμένει βασιλιάς: ο Usain Bolt, για πρώτη φορά σε μια μεγάλη διοργάνωση ως θεατής, παρακολούθησε τους τελικούς των 100 μέτρων από ένα VIP σαλόνι της κερκίδας. Και από εκεί, λίγο πριν – με τη συνηθισμένη αδιάφορη έκφραση, αλλά με αρκετά κιλά παραπάνω από όταν έτρεχε – παραχώρησε μια συνέντευξη 360 μοιρών. Ο «Αστραπή» είχε δίκιο: «Θα υπάρξει διπλό τζάμαϊκανό», είχε προβλέψει μιλώντας για τον αγώνα των ανδρών. Χρυσό για τον Oblique Seville, ασημένιο για τον Kishane Thompson. Η καραϊβική νήσος, δέκα χρόνια μετά τον τελευταίο της τίτλο, είναι και πάλι κυρίαρχη της παγκόσμιας ταχύτητας.

Usain, τι έχουν το ιδιαίτερο αυτοί οι δύο νεαροί;

«Έδειξαν καθ’ όλη τη διάρκεια της σεζόν ότι έχουν ωριμάσει και είναι σε εξαιρετική φόρμα. Επιπλέον, είναι και οι δύο καλά προπονημένοι».

Σας έχουν ζητήσει ποτέ να τους βοηθήσετε;

«Τείνω να μην εμπλέκομαι: αλλά αυτό θα μπορούσε να συμβεί μόνο αν οι προπονητές τους έκαναν την πρώτη κίνηση. Ποτέ δεν θα το προτείνω εγώ».

Βλέποντας τη Shelly-Ann Fraser στον τελικό σε ηλικία 38 ετών, δεν σας ήρθε καμία λύπη;

«Μα φυσικά: η Shelly-Ann είναι εντυπωσιακή. Δεν είναι η μόνη που εξακολουθεί να αγωνίζεται σε αυτή την ηλικία. Αλλά καμία δεν είναι στο επίπεδό της».

Έκανες το ντεμπούτο σου σε μια μεγάλη διοργάνωση χωρίς να είσαι στο γήπεδο: πώς ένιωσες;

«Με συγκίνησε, οι ζωντανές αγώνες με συναρπάζουν. Μπροστά στην τηλεόραση, όμως, νευριάζω. Δεν μου αρέσει να πρέπει να τηρώ ορισμένες δεσμεύσεις… Ο Covid και στη συνέχεια η ρήξη του αχίλλειου τένοντα στους Αγώνες του Παρισιού δεν μου επέτρεψαν να είμαι εκεί νωρίτερα. Είμαι πολύ χαρούμενος που βρίσκομαι εδώ».

Εκτός από την ταχύτητα, τι θα παρακολουθήσετε με μεγαλύτερη προσοχή;

«Τα εμπόδια και τα 800 μέτρα, που δεν είναι ούτε πολύ μακρά ούτε πολύ σύντομα».

Ο Marcell Jacobs, πριν από τέσσερα χρόνια, πήρε από εσάς το σκυτάλι του Ολυμπιονίκη των 100 μέτρων. Σήμερα δυσκολεύεται. Τι θα του προτείνατε;

«Να καταλάβει τι του συμβαίνει. Να σκεφτεί τον εαυτό του, τη ζωή του και τη ρουτίνα του. Για να ανακάμψει σωστά από τους τραυματισμούς, καλύτερα να σταματήσει. Ακόμα και για μεγάλο διάστημα. Όταν συνέβαινε σε μένα, πήγαινα από το ένα γιατρό στον άλλο».

Είστε πιο δημοφιλής από τους σημερινούς αστέρες: πώς το εξηγείτε αυτό;

«Αυτό με κάνει περήφανο, σημαίνει ότι έχω σπείρει καλά».

Γιατί οι σημερινοί πρωταθλητές δεν έχουν την ίδια επιτυχία;

«Είναι θέμα προσωπικότητας: εγώ ήμουν πάντα αυθόρμητος στη συμπεριφορά μου. Θυμάμαι, για παράδειγμα, ότι μια φορά, στο Λονδίνο, αναγνώρισα τη Βασίλισσα: την χαιρέτησα ενστικτωδώς, αναγνωρίζοντας την αξία της, όχι από υπολογισμό. Σήμερα, όμως, κάποιοι επιβάλλουν τις καταστάσεις. Θέλουν να φαίνονται συμπαθητικοί και ευγενικοί με κάθε κόστος και δεν τους βγαίνει και πολύ καλά (κάθε αναφορά στον Noah Lyles δεν είναι εντελώς τυχαία…, σ.σ.).«

Ποιο ήταν το μυστικό σας;

»Είχα την τύχη να κερδίσω το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κάτω των 20 ετών το 2002, σε ηλικία 15 ετών, μπροστά στο κοινό του Κίνγκστον. Αυτό το γεγονός με έμαθε να διαχειρίζομαι την πίεση από μικρός. Γρήγορα απέκτησα αυτοπεποίθηση και από εκεί και πέρα όλα ήταν πιο εύκολα».

Εδώ και δέκα χρόνια, παρά τα νέα παπούτσια, κανείς δεν έτρεξε τα 100 μέτρα σε 9”75 όπως ο Thompson αυτή τη σεζόν: γιατί;

«Η γενιά μου είχε περισσότερο ταλέντο. Αυτό που αναδύεται τώρα μεταξύ των κοριτσιών».

Πολλοί υποστηρίζουν ότι ο νέος Bolt θα είναι ο 17χρονος Αυστραλός Gout Gout: τι πιστεύετε;

«Έχει μεγάλες ικανότητες, μερικές φορές με εντυπωσιάζει. Μπορεί να γίνει το φάρμακο για το άθλημά μας. Του εύχομαι μια καλή μετάβαση στο επίπεδο των ανδρών, να μείνει μακριά από σωματικά προβλήματα, να είναι πάντα περιτριγυρισμένος από έναν καλό προπονητή και ένα αξιόλογο προσωπικό. Αλλά ας μην τον φορτώνουμε με ευθύνες».

Φυλάς κάποια αναμνηστικά από τα κατορθώματά σου, εκτός από τα μετάλλια;

«Τα δίνω στους χορηγούς μου ή τα χαρίζω σε ειδικές περιστάσεις. Θα ήθελα να κρατήσω το σκυτάλι του 4×100 του Λονδίνου 2012, που κερδίσαμε παρά το μπέρδεμα με το παγκόσμιο ρεκόρ. Αλλά η γυναίκα μου μου είπε: «Τι χρησιμεύει; Τι θα τα κάνουμε;».

Πώς περνάτε τις μέρες σας τώρα;

«Ξυπνάω ακριβώς στην ώρα για να αποχαιρετήσω τα παιδιά που πηγαίνουν στο σχολείο, χαλαρώνω, βλέπω καμιά σειρά στην τηλεόραση, το πολύ πηγαίνω λίγο στο γυμναστήριο, αλλά μόνο αν έχω διάθεση. Μετά, όταν γυρίζουν, μένω μαζί τους. Μέχρι να αρχίσουν να με ενοχλούν… Έτσι, βλέπω ταινίες και παίζω με Lego. Τρέξιμο; Ποτέ. Αν και όταν ανεβαίνω τις σκάλες με πιάνει λαχάνιασμα και ίσως θα έπρεπε να αρχίσω».